เอาเป็นว่าผมตายไปแล้ว หรือผมเปิดร้านให้บริการเครื่องซักผ้าเจ้าแรกในอิสราเอล ผมเช่าห้องเล็กโทรมๆ แถบทางใต้เอามาทาสีฟ้า ทีแรกมีเครื่องซักผ้าแค่ 4 เครื่อง กับที่ใส่เงินสำหรับขายเหรียญหยอดเครื่องซักผ้า ผมติดตั้งโทรทัศน์กับตู้เกมพินบอลเอาไว้ด้วย หรือมิฉะนั้นแล้ว ผมอยู่ที่พื้นด้วยกระสุนในหัว พ่อมาเจอผม ทีแรกพ่อไม่เห็นเลือด พ่อนึกว่าผมงีบหลับหรือเล่นตลกอะไรโง่ๆ อยู่ เมื่อพ่อแตะหลังคอผมและรู้สึกถึงสิ่งอุ่นเหนียวที่ไหลผ่านนิ้วลงสู่แขน พ่อจึงรู้ว่าต้องเป็นเรื่องไม่ดี ผู้คนที่มาซักผ้าที่ร้านคือคนเหงา เรื่องนี้ไม่ต้องอาศัยความฉลาดก็รู้ได้ ผมเองไม่ใช่คนฉลาดก็ยังรู้ ผมจึงพยายามสร้างบรรยากาศในร้านให้คนรู้สึกเหงาน้อยลง ด้วยการมีทีวีจำนวนมาก มีเครื่องแลกเหรียญที่ตอบขอบคุณด้วยเสียงมนุษย์เวลาที่ลูกค้ามาใช้ ติดรูปการชุมนุมเดินขบวนตามฝาผนัง ตั้งโต๊ะพับผ้าให้หลายคนต้องร่วมกันใช้ ไม่ใช่เพราะงกแต่ผมจงใจ คู่รักจำนวนมากได้พบกันที่ร้านผมเพราะโต๊ะพวกนี้ ผู้คนที่เคยเหงาแต่บัดนี้มีใครบางคนหรือใครหลายคนนอนเคียงข้างยามกลางคืน มาเบียดอยู่ยามหลับ สิ่งแรกที่พ่อทำคือล้างมือแล้วจึงเรียกรถพยาบาล การล้างมือครั้งนั้นราคาแพงเหลือหลาย พ่อไม่เคยให้อภัยตัวเองตราบจนสิ้นลม พ่อละอายเกินกว่าจะบอกคนอื่นได้ ว่าลูกชายนอนอยู่ข้างเขา กำลังจะตาย แต่แทนที่จะรู้สึกเสียใจ สงสาร หรือกลัว หรืออะไรก็ตาม พ่อกลับรู้สึกแต่ความขยะแขยง ร้านบริการเครื่องซักผ้านั้นขยายสาขาออกไปมากมาย กลายเป็นธุรกิจใหญ่โตในเทลอาวีฟ และทำเงินดีแม้ในชานเมือง เหตุผลเบื้องหลังความสำเร็จนั้นง่ายดาย ที่ใดที่มีคนเหงาและเสื้อผ้าต้องซัก พวกเขาจะมาที่ผม หลังแม่ตาย แม้แต่พ่อก็ยังมาซักผ้าที่ร้าน พ่อไม่เคยได้ผู้หญิงหรือผูกมิตรกับใครที่นั่น แต่โอกาสที่อาจเกิดขึ้นได้ทำให้พ่อไปซักผ้าที่ร้านทุกคราว ด้วยว่าสิ่งนี้ให้ประกายความหวังเล็กๆ แก่พ่อ