ชั้นหนังสือ : บทความ
| มิราเบล ดอกไม้กลีบบางในเมืองใหญ่ |
| เฟย์ |
 มิราเบลเกิดที่รัฐเวอร์มอนต์ อายุ 28 ปีแต่ดูเหมือนอายุเพียง 24 ปี สูง 165 เซนติเมตร ผมสั้น ท่าทางไร้เดียงสา เปราะบาง และอ่อนแอ มิราเบลน่ารักมีเสน่ห์แต่ไม่เคยรู้ตัว เธอผิวสวยผุดผ่อง มีรสนิยมการแต่งตัวดี สวยน่ารักแบบเรียบง่าย สะอาด และคลาสสิก
มิราเบลพักที่ลอสแองเจลิส เมืองฮอลลีวูดที่ทุกอย่างสวยประดิษฐ์และราคาแพง เธอทำงานเป็นสาวขายถุงมือในห้างสรรพสินค้านีแมนมาร์คัสอันหรูหรา ถุงมือที่เธอขายเป็นของมียี่ห้อราคาแพง เป็นอาภรณ์เนื้อละเอียดประณีตที่พ้นยุคสมัย หญิงผู้ดีสมัยนี้ไม่ต้องการถุงมือแบบนี้แล้ว แผนกสินค้าของมิราเบลจึงเป็นดังโลกดึกดำบรรพ์ที่แทบไม่มีลูกค้า วันๆ เธอได้แต่ยืนเท้าตู้กระจกนิ่งๆ หรือหากเบื่อมากก็ยืนเท้าคาง มองดูเหมือนลูกหมาน่ารักตาแป๋วที่รอใครรับไปอุปการะ มิราเบลทำงานตั้งแต่สิบโมงเช้าถึงหกโมงเย็น ข้อดีของงานสุดแสนน่าเบื่อนี้คือเธอได้แต่งตัวสวยมาทำงานทุกวัน ซึ่งเป็นนโยบายที่ทางห้างสนับสนุน ปัญหาคือค่าเสื้อผ้า แต่รสนิยมดีและการรู้จักเลือกผสมเสื้อผ้าที่มีอยู่ทำให้มิราเบลสวยได้ทุกวัน แม้เธอแทบไม่มีเงินเลย นอกจากไม่มีเงินแล้ว มิราเบลยังเป็นหนี้ ทั้งหนี้บัตรเครดิตที่พอกพูนขึ้นเรื่อยๆ ดังต้นไม้ และหนี้กู้ยืมค่าเล่าเรียนระดับมหาวิทยาลัย ซึ่งเธอจบด้านวิจิตรศิลป์จากวิทยาลัยในแคลิฟอร์เนีย มิราเบลไม่เดือดร้อนที่ทำงานน่าเบื่อซ้ำซาก เป็นพนักงานขายสินค้าในแผนกที่ล้าหลังนิ่งหน่าย ด้วยคิดว่าเธอคือศิลปิน มิราเบลวาดรูปตอนกลางคืนและนำไปฝากขายตามแกลลอรีต่างๆ ขายได้บ้างแต่รายได้ไม่พอใช้ เธอจึงทำงานประจำเพื่อเลี้ยงตัวเอง มิราเบลไม่ทะเยอทะยานจะก้าวหน้าในงานประจำ เพราะจุดหมายของเธออยู่ไกลกว่านั้นมาก รูปวาดของเธอออกแนวลึกลับหลอกหลอน เช่นรูปเด็กที่ดำเป็นตอตะโกจากลาวาแห่งปอมเปอี มิราเบลใช้ชีวิตในเมืองลอสแองเจลิสตามวิถีคนโสดผู้มีรายได้น้อย เธอพักในอพาร์ตเมนต์เล็กๆ ด้วยราคาเช่าเดือนละ 500 เหรียญ ความขี้อายทำให้เธอไม่ค่อยมีเพื่อน เพื่อนที่มีอยู่ก็เป็นพวกไว้ใจไม่ได้ที่ชอบทอดทิ้งเธออย่างไม่ไยดี มิราเบลผ่านความเหงาของแต่ละวันด้วยการเลี้ยงแมว อ่านหนังสือ ดูโทรทัศน์ หรือวาดรูป ฆ่าเวลาวันหยุดด้วยการเข้าร่วมองค์กรอาสาสมัครที่ช่วยสร้างและซ่อมแซมบ้านให้คนด้อยโอกาส บางครั้งมิราเบลไปผับคนเดียว เธอขาดความมั่นใจและมองตัวเองด้อยค่า จึงไม่ค่อยนึกสงสารตัวเองนัก สิ่งดีที่สุดที่ช่วยให้มิราเบลดำรงอยู่ได้คือยาแก้เครียด ซึ่งเธอกินต่อเนื่องมานานแล้ว สารเคมีนี้ช่วยปรับสมดุลในสมองของเธอ ทำให้เธออยู่มาได้โดยไม่สิ้นหวัง เธอเล่าให้เราฟังเรื่องการใช้ชีวิตในเมืองใหญ่ตามลำพัง สิ่งที่เธอพบเห็นในหน้าที่การงาน เช่นคนดังที่ควงสาวมาช็อปปิ้ง เป็นพิธีกรรมที่สาวเหล่านั้นต้องทำท่าน่าเบื่อเหลือแสน เล่าถึงผู้หญิงรวยที่แสดงอำนาจด้วยการซื้อของแพง เล่าถึงสีผมโลหะอันแปลกปลอมของพวกหล่อน และใบหน้าที่ผ่านการฉีดและทำศัลยกรรมจนดูเหมือนใส่หน้ากาก ผู้ที่มีความรักความหลังกับเมืองลอสแองเจลิสจะตกหลุมรักเรื่องนี้ไม่ยากเย็น มิราเบลคือผู้หญิงที่กำลังเรียนรู้และเติบโตในเรื่องความรัก เธอพร้อมจะมอบตัวเองให้ใครสักคน และสัญญาว่าจะไม่มีวันทรยศหรือทำร้ายเขา มิราเบลตกหลุมรัก เป็นความรักที่เราทุกคนเคยผ่านมาเมื่อครั้งหนึ่งในชีวิต ที่เรารักใครจริงจังหมดจิตหมดใจ ไม่เหลือเผื่อใจไว้แม้แต่น้อย และต้องหัวใจแตกละเอียดไปจากความรักนั้น ผู้ชายที่มิราเบลรักเพียงคบเธอผ่านๆ ระหว่างรอหาคนที่ใช่จริงๆ มิราเบลเจ็บปวดนักเมื่อคิดว่าเหตุใดจึงไม่มีใครต้องการเธอ แต่นี่คือชีวิตและประสบการณ์ที่เธอต้องเรียนรู้ เธอได้เรียนรู้ว่าร่างกายของเธอมีค่า อย่ามอบให้ใครง่ายๆ เพราะร่ายกายนี้เชื่อมตรงกับหัวใจของเธอ ความเจ็บปวดทำให้มิราเบลเติบโตเข้มแข็งขึ้น เธอกำลังจัดการซ่อมแซมชีวิต เราทุกคนก็คงไม่ต่างกัน มิราเบลเป็นผู้หญิงธรรมดาที่ผูกใจเราด้วยความสามัญและความบกพร่องร้อยแปดของมนุษย์ เรื่องของมิราเบลอาจทำให้หลายคนเข้าใจผิดว่าเป็นเพียงเรื่องผู้หญิงแนว chick-lit ที่เฟื่องฟูในยุคหนึ่ง แต่เธอพิเศษกว่านั้น เรื่องนี้เขียนจากคนที่ผ่านโลกผ่านชีวิตมามาก เป็นเรื่องขนาดสั้นชั้นดีที่หวานและขมขื่น เป็นตลกร้ายที่กลายเป็นเรื่องจับใจมากๆ มีด้านมืดด้านสดใส ด้านเบื่อหน่าย ช่างเหมือนชีวิตเรานั่นเอง เรื่องนี้จบด้วยประโยคเรียบง่ายของมิราเบลที่น่าจะทำให้หลายคนน้ำตาหยดและจดจำ มิราเบลเชื่อว่าวัยสามสิบของเธอจะเป็นทศวรรษดีที่สุดในชีวิต เราเชื่อว่าเธอจะสมหวังเช่นนั้น Shopgirl : Steve Martin พิมพ์ครั้งแรก ค.ศ. 2000
* บทความนี้ตีพิมพ์ครั้งแรกในคอลัมน์ คนในหนังสือ นิตยสาร ฅ คน ฉบับเดือนมีนาคม ๒๕๕๒  Copyright © 2009 faylicity.com |
| . |
๕ กรกฎาคม ๒๕๕๓ |