การเดินทางครั้งหลังสุดของผมกินระยะเวลาสั้นๆ หนึ่งวันในกรุงสตอกโฮล์มและอีกสามวันในกรุงลอนดอน ที่เมืองสตอกโฮล์ม ผมใช้เวลาว่างทำประโยชน์ด้วยการหาซื้อปลาแซลมอนอบรมควันมาหนึ่งตัว ตัวมันโตและแถมราคาถูกเป็นขี้ มันห่อหุ้มด้วยพลาสติกอย่างดี คนขายบอกกับผมว่า ถ้าคุณต้องเดินทาง คุณควรจะเก็บมันไว้ในตู้เย็น ฮ้า..ผมจะลอง

ที่กรุงลอนดอนผมมีความสุขดี บรรณาธิการสำนักพิมพ์ใจดีจองโรงแรมชั้นหนึ่งไว้ให้ เขาบอกว่าเป็นห้องที่พรั่งพร้อมด้วยมินิบาร์เสร็จสรรพ ตอนที่ผมไปถึงโรงแรม พอย่างก้าวเข้าไปผมมีความรู้สึกเหมือนกำลังเดินผ่านแผนกกงสุลในเมืองปักกิ่งสมัยกบฎนักมวย มีครอบครัวใหญ่ครอบครองปักหลักตั้งแคมป์อยู่ในห้องโถง นักเดินทางนอนกองเต็มไปหมด เอาผ้าห่มคลุมตัวหลับอยู่ระหว่างกระเป๋า ผมถามพนักงาน ได้ความว่าคนพวกนี้เป็นชาวอินเดีย มีจำนวนหนึ่งเท่านั้นที่เป็นชาวมลายัน และผมได้รับการบอกกล่าวอีกว่า ก่อนหน้านี้หนึ่งวัน ทางโรงแรมหรูหราแห่งนี้เพิ่งติดตั้งระบบคอมพิวเตอร์ และก่อนที่ข้อบกพร่องจะได้รับการแก้ไขด้วยความดีของมัน ระบบคอมฯพังพินาศมาร่วมสองชั่วโมงแล้ว ตอนนี้จึงไม่มีทางรู้ได้ว่าห้องไหนมีคนพัก และห้องไหนยังว่างอยู่ ดังนั้นผมจำต้องรอ ตกตอนบ่ายระบบคอมฯกลับมาใช้งานได้ พอผมได้ห้องพักเรียบร้อย ด้วยความกลุ้มใจเรื่องปลาแซลมอนมาตลอดบ่าย พอตรงดิ่งถึงห้องเลยรีบแกะมันออกจากกระเป๋าเดินทางและมองหามินิบาร์ภายในห้อง

ตามกฎทั่วๆไปในโรงแรม มินิบาร์คือตู้เย็นขนาดเล็ก ในนั้นบรรจุเบียร์สองกระป๋อง เหล้าแรงๆขวดเล็กๆหลายยี่ห้อ น้ำผลไม้กระป๋องสองสามอย่าง ถั่วขบเคี้ยวสองสามถุง แต่ในโรงแรมที่ผมอยุ่ มินิบาร์กลับเป็นตู้เย็นรุ่นขนาดครอบครัว ในนั้นเต็มไปด้วยวิสกี้ห้าสิบขวด จินโทนิค เหล้าหวานดัมบูยร์ น้ำแร่เปอร์ริเยต์แปดขวดขนาดใหญ่ น้ำแร่เอเวียง แชมเปญสามขวดครึ่ง เบียร์ดำกินเนสท์อีกหลายกระป๋อง เหล้าหมักเพล เอล เบียร์ดัชท์ เบียร์เยอรมัน ไวน์ขาวฝรั่งเศสและอิตาลี ขนมปังแรกเกอร์ ถั่วอัลมอนด์ช็อคโกแลต รวมทั้งยาลดกรดอัลคาเซลเซอร์ แน่นอนไม่มีที่เก็บปลาแซลมอน ผมดึงลิ้นชักชั้นเก็บผักข้างล่างทั้งสองอันออก เอาขวดต่างๆหย่อนลงไปในนั้น เสร็จแล้วก็ดันปลาแซลมอนทั้งตัวเข้าไปในตู้เย็นแทน แล้วเลิกคิดถึงมันไปเลย

วันต่อมา ผมกลับมาที่ห้องตอนบ่ายสี่โมงเย็น ปลาแซลมอนถูกนำมาวางไว้บนโต๊ะ พอเปิดตู้เย็นดูในนั้นเต็มไปด้วยขวดกระป๋องต่างๆนาๆอีกครั้ง ผมรีบดึงลิ้นชักออก พบว่าของที่ซ่อนเอาไว้เมื่อวานมันก็ยังนอนแอ้งแม้งอยู่เต็ม ผมจึงโทรลงไปที่แผนกต้อนรับข้างล่าง บอกพนักงานว่าถ้าคนทำความสะอาดมาเปิดตู้เย็นแล้วเจอมันโล่งๆ นั้นไม่ได้หมายความว่าผมกินมันจนหมด ผมเพียงแต่ย้ายที่มัน เพื่อหาที่เก็บปลาแซลมอนเท่านั้น พนักงานตอบรับว่าคำร้องขอของคุณจะถูกบันทึกลงในคอมพิวเตอร์ส่วนกลางภายหลัง และเนื่องจากพนักงานส่วนใหญ่ในโรงแรมไม่สามารถพูดภาษาอังกฤษได้ ดังนั้นการบอกปากเปล่าคงไม่ได้ผล คำสั่งต่างๆต้องแปลเป็นภาษาท้องถิ่นให้พวกเขาซะก่อน หลังจากวางโทรศัพท์ ผมดึงลิ้นชักสองอันที่เหลือ โยนขวดต่างๆของวันนี้ลงไปอีก แล้วยัดปลาแซลมอนกลับเข้าไปในตู้เย็นอีกครั้ง

วันถัดมาตอนบ่ายสี่โมง ปลาถูกนำมาวางไว้บนโต๊ะอีกแล้ว และตอนนี้มันเริ่มส่งกลิ่นไม่น่าดมเท่าไร ตู้เย็นเต็มไปด้วยขวดทั้งเล็กและใหญ่ ลิ้นชักทั้งสี่อันบ่งบอกให้เห็นถึงการพูดเรื่องง่ายให้เป็นยาก ผมโทรไปหาพนักงานต้อนรับอีกที เขาบอกผมว่าตอนนี้กำลังมีปัญหากับคอมพิวเตอร์ ผมจึงกดสัญญาณเรียกแผนกรูมเซอร์วิส และพยายามอธิบายสถานการณ์ให้เด็กหนุ่มหางม้าฟัง เขาพูดอะไรไม่ได้นอกจากภาษาท้องถิ่น ซึ่งเพื่อนผู้เชี่ยวชาญทางมนุษยวิทยาบอกภายหลังว่าน่าจะเป็นชาวเคฟรีริสสถานตอนช่วงยุคสมัยที่พระเจ้าอเล็กซานเดอร์มหาราชกำลังตามจีบนางโรซาน่า

เช้าวันสุดท้ายผมลงไปเช็คบิลทั้งหมดข้างล่าง มันคงเป็นเรื่องทางดาราศาสตร์ เพราะปรากฎว่าสองวันครึ่งที่ผ่านมาผมทานเหล้ารวมแล้วหลายแกลลอน วิสกี้ประมาณสิบลิตร รวมไปถึงถุงข้าวมอลท์ชนิดแปลกๆอีก ยินโทนิคแปดลิตร น้ำแร่ยี่สิบห้าขวด(ทั้งเปอริเยต์ อีเวียองและซาน เปอร์ริกริโน่) น้ำผลไม้มากพอจะเลี้ยงเด็กขาดอาหารจากองค์กรยูนิเซฟทั้งหมด ถั่วอัลมอนด์ วอลนัท และถั่วอบธรรมดาที่ช่วยให้ดอกร์เตอร์เคย์ สการ์เพตต้าไม่อาเจียน ผมพยายามอธิบายเรื่องทั้งหมดให้กับเสมียนหน้าเคาน์เตอร์ฟัง แต่ยิ้มดำๆเจ้ากรรมของเขาตอบผมซื่อๆว่า นี่เป็นรายงานทั้งหมดจากคอมพิวเตอร์ ผมถามหาทนายหนึ่งคน แต่เขากลับเอาน้ำอโวคาโดมาให้แทน

ป่านนี้บรรณาธิการของผมคงหัวเสียอย่างรุนแรง เขาคงคิดว่าผมมันพวกคอเหล้าเรื้อรังจอมล้างผลาญ ปลาแซลมอนกินก็ไม่ได้แล้ว และลูกๆของผมบอกผมว่าให้ผมดื่มเหล้าน้อยๆลง

แปลโดย O

เกี่ยวกับผู้เขียน Umberto Eco อุมแบร์โต เอโก เป็นนักวิจารณ์วรรณกรรม นักเขียนหนังสือ และสนใจศึกษา Semiotics (เครื่องหมายและสัญลักษณ์ต่างๆทั่วโลกที่ใช้ในการเขียนและพูด) เอโกเป็นชาวอิตาเลียนที่มีชื่อเสียงจากผลงานหนังสือ สมัญญาดอกกุหลาบ (The Name of the Rose) (1980) เขาเกิดในปี 1932 ได้รับปริญญาเอกจากมหาวิทยาลัย Turin เมื่ออายุยี่สิบสองปี โดยเขียนธีสิสเรื่องของ St. Thomas Aquinas นักปรัชญาและนักศาสนศาสตร์คนแรกๆ เอโก้สอน Semiotics ในมหาวิทยาลัยในมิลานอยู่หลายปี มีผลงานหนังสือในศาสตร์แขนงนี้หลายเล่ม

Copyright © 2001 faylicity.com