"แล้วเขาทำยังไง" แมรี่ถาม จ้องเฮเลนอย่างที่เธอชอบจ้องบ่อยๆ ดังว่าเฮเลนมีความลับหรืออะไรบางอย่าง

"แล้วเขาจะยอม" เฮเลนตอบแล้วหัวเราะ เป็นการหัวเราะที่จับใจแมรี่เช่นทุกครั้ง คราวนี้เสียงหัวเราะราวจะก้องผ่านตัวเธอ เฮเลนทำเหมือนนึกถึงเรื่องสนุกๆ ขึ้นมาได้เพราะหล่อนนั่งยิ้ม

เฮเลนเป็นภรรยาชาวกรีกของทอมซึ่งเป็นคนอังกฤษ เขาเห็นหล่อนที่ผับใน Naxos หล่อนให้บริการเขาและลูกค้าต่างชาติคนอื่นๆ ดังหล่อนกำลังช่วยเหลือพวกเขา ทอมตกหลุมรักและชวนหล่อนกลับมาอังกฤษด้วยกัน อังกฤษไม่ใช่เป็นดินแดนอื่นไกลสำหรับเฮเลน เพราะหล่อนมีญาติในชุมชนใหญ่ของคนกรีกและ Cypriot ในแคมเดนทาวน์ ซึ่งหล่อนเคยมาเยือนคราวหนึ่งในช่วงฤดูร้อน แมรี่เป็นภรรยาชาวอังกฤษของดีมิทริออส แมรี่ไปเที่ยว Andros กับเพื่อนผู้หญิง หนุ่มเสิร์ฟหล่อเหลาของร้านกาแฟที่มีวิวทะเลคนนี้ตกหลุมรักแมรี่ เขามีญาติในลอนดอนเช่นกัน ตอนนี้เขาเป็นพนักงานเสิร์ฟในร้านอาหารกรีกชื่อ Argonauts เขาตั้งใจจะเปิดร้านอาหารของตัวเองในเร็ววันนี้ เขาตั้งชื่อร้านว่า ดมิทรี เพราะแมรี่เรียกเขาด้วยชื่อนี้ ตอนนี้ทั้งคู่อาศัยในห้องพักขนาดสองห้องเหนือร้านชำของทอม สามีเฮเลน

แมรี่กับเฮเลนมักอยู่ด้วยกันตอนเช้า ซุบซิบกันบ้างหรือช็อปปิงด้วยกันบ้าง ตอนนี้เฮเลนมีลูกแล้ว ทั้งคู่จึงมักไปที่พริมโรสฮิลล์ด้วยกัน นั่งที่ม้านั่งโดยเลื่อนรถเข็นเด็กไปไว้ตรงที่ร่ม ที่นั่นมีภรรยาชาวกรีกและ Cypriot คนอื่นๆ ดังนั้นบางวันจึงกลายเป็นชุมชนเล็กๆ ของพวกผู้หญิงขึ้นมา แต่ใครๆ รู้ว่าเฮเลนและแมรี่เป็นเพื่อนพิเศษ บางวันตอนเย็นๆ เฮเลน แมรี่ และสามีของทั้งคู่จะออกไปด้วยกันสี่คน ไปที่ผับ ร้านกาแฟ หรือร้านอาหาร ในวันเหล่านี้ แมรี่ยินดีที่ตัวเองตัดสินใจถูก ที่พาตัวเองจากครอยดอนน่าเบื่อมาสู่ที่นี่ ที่ผู้คนหัวเราะง่าย อาจร้องเพลงและจบค่ำคืนด้วยการเต้นรำบนโต๊ะ เธออาจจะไม่ได้ไปกรีกในฤดูร้อนนั้นเลยก็ได้ อาจปฏิเสธดีมิทรีออสจากแรงกดดันของพ่อแม่

วันนี้ แม่รี่กลับบ้านด้วยความรู้สึกตื่นเต้นและกระวนกระวาย เธอนั่งสำรวจตัวเองหน้ากระจก เธอทำอย่างนี้บ่อยๆ เธออวบ น่ารัก แก้มแดงปลั่ง ผมดำหยักศก มีลักยิ้มในตำแหน่งเหมาะเจาะ ดมิทรีเรียกเธอว่าแบล็กเบอรี่น้อยของเขา ตาของเธอเป็นสีเทา เขาบอกว่าถ้าไม่ใช่เพราะนัยน์ตาอังกฤษเก๋คู่นั้น เขาคงเชื่อว่าเธอมีเชื้อกรีก ดวงตาสีดำของดมิทรีแรง แผดเผา และตำหนิได้ง่าย แมรี่เท้าแขนท่ามกลางบรรดาขวดน้ำหอมเล็กๆ ลิปสติก ที่ทาตา และลองทำสีหน้า เธอจ้องนานๆ โดยไม่ยิ้ม ไม่กะพริบตา และนึกหวาดกลัวเสียเอง เธอหลับตานึกการจับจ้องของเฮเลน แต่ทำไม่สำเร็จเพราะเฮเลนเอาแต่ยิ้ม แมรี่ชื่นชมเฮเลน ซึ่งนี่เป็นการเรียกอย่างเบาะๆ เท่านั้น ดมิทรีเล่าอะไรบางอย่างทำให้แมรี่ไปห้องสมุดหาหนังสือชื่อ "ตำนานกรีกสำหรับเด็ก" เธออ่านพบว่าเมื่อหลายพันปีมาแล้ว เฮเลนงดงาม ผู้ชายทำสงครามก็เพราะเธอ พ่อแม่เรียกลูกสาวว่าเฮเลนราวกับเป็นชื่อเบ็ตตี้หรือโจน เฮเลนบอกเธอว่าแมรี่คือมารดาของพระเจ้า แต่แมรี่บอกว่าไม่สนใจเรื่องศาสนา

เหตุใดแมรี่จึงอยากลองใช้สีหน้าจับจ้องเงียบๆ ของเฮเลนกับดีมิทริออสน่ะหรือ นี่คือปัญหา แมรี่ไม่พึงพอใจชีวิตและตัวเอง ซึ่งเป็นเหมือนคำกล่าวหาต่อสามีของเธอ เธอมักสงสัยว่าเหตุใดจึงรู้สึกเช่นนี้แต่คิดว่าเธอกำลังปกป้องตัวเอง ดมิทรีไม่พอใจเพราะเขาอยากสร้างครอบครัว โดยเฉพาะตอนนี้เมื่อเขาเห็นเพื่อนอย่างทอมและเฮเลนมีลูก แต่แมรี่บอกว่า "อย่าเพิ่ง ดมิทรี คอยก่อน จะรีบทำไม" เธอตั้งใจจะมีลูก อาจจะเร็วๆ นี้ แต่กลัวลูกจะพรากทุกสิ่งไป เธอคิดว่าสิ่งนี้ต้องเกิดขึ้นเวลาเห็นพวกผู้หญิงที่พบอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน พวกนั้นมีลูกแล้วและ... ฉันจะไม่เป็นอย่างนั้น แต่เฮเลนไม่เป็นนี่นะ หล่อนเหมือนเดิมทุกอย่าง ดังว่าลูกมาจากไหนไม่รู้ หล่อนรับเอาไว้ดังเป็นของขวัญที่มีคนโยนมาให้ แมรี่กินยาคุมและไม่เคยลืมกินยาเลย ดมิทรีพูดทำนองว่า "สักวันผมจะเอาขยะพวกนี้ไปทิ้งให้หมด" เสียงขุ่นและตาขวางในชั่วขณะนั้นทำให้แมรี่ตื่นเต้นและหวนนึกถึงวันคืนเก่าๆ

แมรี่ถามเฮเลนว่า "ทอมยังเหมือนเดิมไหม" เฮเลนเข้าใจทันที ตอบพลางหัวเราะราวยอมรับว่าหล่อนมีชีวิตลับๆ ที่น่าตื่นใจซึ่งแมรี่โง่เกินกว่าจะเข้าใจ "แน่ละ เขาเป็นคนอังกฤษไม่ใช่เหรอ เขาเหมือนเดิม เหมือนตอนเริ่มคบกัน" เฮเลนจ้องแมรี่ตรงๆ ด้วยท่าทีที่แมรี่คิดว่า "ไม่มีมารยาท" แล้วบอกว่า "เธอไม่เข้าใจนะ ผู้ชายกรีกจะโรแมนติกตอนจีบผู้หญิง เขาจะจูบเธอ ชมเธอ แต่พอแต่งงานกันแล้วเธอก็เป็นแค่เมียเขา"

ฤดูร้อนที่แมรี่ไป Andros ดีมิทริออสบอกรักเธอด้วยดอกไม้ สบู่หอม และช็อคโกแล็ต เขาบอกว่าเธอสวย ไม่เคยเจอคนแบบเธอมาก่อน เขาจูบเธอใต้แสงจันทร์ คืนหนึ่งยังระดมจูบมือของเธอทั้งน้ำตา แมรี่รู้ว่านี่คือสิ่งวิเศษสุดที่เกิดกับเธอ หรือที่จะเกิดกับเธอ ซึ่งทำให้เธอไม่สบายใจ ดีมิทริออสคิดอะไร เขาคิดว่าเป็นใครกัน---คือความรู้สึกลับๆ ในใจ เธอดูตอนเขาหลับแล้วคิดเรื่องนี้ แต่ทำไมเล่า เธอจำได้ว่าเขาเป็นอย่างไรเมื่อฤดูร้อนสามปีที่แล้ว แต่ตอนนี้เขากลับเป็นดังผู้ชายอังกฤษทั่วไป เป็นเหมือนทอม ผู้ที่ทำให้เฮเลนถอนใจด้วยรอยยิ้ม หล่อนบอกว่าโชคดีที่ทอมชอบเรื่องบนเตียง ไม่อย่างนั้นแล้วเฮเลนคงคิดว่าเขาไม่รักเธอ

ก็เป็นได้ แมรี่คิด แม่รี่สงสัยว่าเหตุใดเฮเลนจึงตอบตกลงทอม เขาไม่เลว หน้าตาดูได้ "เขาทำให้ฉันหัวเราะ" เฮเลนบอก แต่เฮเลนต้องเบื่อเขาบ้างละบางครั้ง

แล้วดมิทรียังรักแมรี่ไหม

คืนนั้นพอดมิทรีพลิกตัวมาหาเธอบนเตียง เธอบอกว่า "ฉันไม่มีอารมณ์" เธอพยายามทำเสียงเหมือนเฮเลนเวลาหล่อนล้อเล่นหรือหยอก แต่แมรี่รู้ว่าทำไม่สำเร็จ เธอไม่เคยปฏิเสธเลย เธอชอบเรื่องบนเตียง ดมิทรีแปลกใจราวกับเธอพูดว่าอยากขอหย่า "เป็นอะไรไป" เขาสั่งการ เขาน่าจะถามว่า "ผมไปทำอะไร" ถึงต่อให้เขาถามเช่นนั้นเธอก็ไม่รู้จะตอบอย่างไร เธอหันหลังให้เขา รู้ดีกว่าทำร้ายตัวเองเท่ากับที่ทำร้ายเขา เธอรู้สึกถึงความงงงวยและความเจ็บปวดของเขาจากด้านหลังตัวเธอ เขาพึมพำอะไรซึ่งเธอดีใจที่ไม่ได้ยิน เขาตื่น เธอก็ตื่นแต่แกล้งทำเป็นหลับ

เช้าวันรุ่งขึ้น เขายังถอนใจและมองเธอแรงๆ เชิงกล่าวหา วันนั้นเป็นวันเสาร์ คืนนั้นคู่สามีภรรยาทั้งสองคู่จะออกไปดื่มด้วยกันที่สวนของผับแห่งหนึ่ง แล้วไปกินอาหารเย็นที่ร้านที่ดมิทรีทำงานเสิร์ฟ คืนนั้นเป็นคืนที่เขาไม่ต้องทำงาน บางครั้งแมรี่และเฮเลนไปทำงานเสิร์ฟที่นั่นเมื่อต้องการรายได้เพิ่มสำหรับใช้จ่ายในบ้าน ทุกคนที่ร้านรู้จักพวกเขาดี ผู้คนโบกมือ ทักทาย หรือมาชื่นชมลูกน้อยที่หลับในรถเข็น แมรี่เห็นเฮเลนเกาะแขนทอมและรู้ดีว่าทั้งคู่จะนอนด้วยกันทันที่ที่กลับถึงบ้าน เมื่อดีมิทริออสและแมรี่ถึงบ้าน เขาบอกเธอว่า "หวังว่าคืนนี้จะไม่บอกว่าไม่มีอารมณ์นะ" เขาประชดไม่เก่ง จึงง่ายที่เธอจะตอบว่า "อาจจะมีหรือไม่มีก็ได้" แต่เขาจู่โจมเธอทันใดเมื่อขึ้นเตียง เธอพยายามบ่นกับตัวเอง แต่ป่วยการจะบอกว่าเธอไม่มีอารมณ์เพราะชัดเจนต่อทั้งคู่ดีว่าเธอต้องการ หลังจากนั้นเขาถามว่า "เมื่อไหร่จะมีลูกให้ผมเสียที" แล้วเขาก็กระทำสิ่งที่ทำให้เธอนึกกลัวและตื่นเต้นทุกคราว เขาเลื่อนแหวนแต่งงานไปรอบๆ นิ้วของเธอ เหมือนกำลังคิดจะโยนมันทิ้ง เธอตอบว่า "ก็ดูไป" โดยรู้ดีว่าไม่เคยยั่วโทสะเขาอย่างนี้มาก่อน แล้วเธอก็พบว่าถูกข่มขืน ไม่อาจเรียกเป็นอื่นได้ เธอยังลื่นจากการมีเซ็กส์มาหมาดๆ เขาจึงไม่อาจรู้ได้ว่าเธอตื่นเต้นและอ่อนยวบเพียงใด และอาจตอบเขาเดี๋ยวนั้นว่า "เอาสิ มีลูกกัน" แต่เขาคำรามในหูเธอเสียก่อนว่า "อีสัตว์ ผมอยากได้ลูกเดี๋ยวนี้ ไม่ใช่อีกสิบปี"

เช้ารุ่งขึ้น เธอไม่ได้พูดแม้แต่คำเดียวตอนอาหารเช้า เขาไม่ได้สังเกต เขานั่งละเลียดกินขนมปังปิ้ง แยม และกาแฟ เขาไม่ต้องไปที่ร้านอาหารจนกว่าจะสิบเอ็ดโมง นี่เป็นช่วงเวลาดีที่สุดของวัน---ช่วงเวลาก่อนเขาไปทำงาน ทั้งคู่อาจคุยกันหรือไม่คุยกัน อ่านหนังสือพิมพ์ บางครั้งอาจกลับไปนอนต่อ แมรี่รู้ว่าเมื่อมีลูก เวลาเช้าจะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป เธอเคยบอกเขาอย่างนี้ เขาถามว่า "แล้วยังไงล่ะ" ซึ่งทำให้เธอรู้สึกเหมือนเขาไม่รักเธอ จนกระทั่งกินอาหารเช้าเสร็จเขาจึงตระหนักว่าความเงียบของเธอเกิดจากความจงใจ เขาเงยหน้า มองเธอนิ่งนาน เธอจ้องตอบด้วยท่าทีเย็นชา แล้วจ้องต่อไปเช่นนั้น ด้วยการจับจ้องไม่กะพริบที่เธอฝึกหน้ากระจก เขาถามว่า "เป็นบ้าอะไร เป็นอะไร..." เธอไม่ตอบ ได้แต่นั่งจ้องเขาซึ่งยิ่งทำให้เขาคลั่ง เธอรู้สึกตื่นเต้นดีใจลับๆ เธอไม่ตอบอะไรเลยเวลาเขาสบถ ต่อว่า หรือถามว่าเธอคิดว่าทำบ้าอะไรอยู่ แล้วเขาก็ตะโกนว่า "อีเวร!" ใส่เธอแล้วไปทำงาน

แมรี่นั่งกลางแจ้งอยู่นอกผับกับเฮเลน มีรถเข็นเด็กอยู่ตรงกลาง แมรี่คิดว่ามีลูกก็ไม่เห็นเป็นไรหรอก ฉันจะหยุดยาคุมแล้วปล่อยไป แต่จะไม่บอกดมิทรีหรอก ยังไม่บอก ฉันจะไม่ยอมแพ้เพราะเรื่องลูก

"เธอมองเขานานแค่ไหน" แมรี่ถาม พยายามทำเสียงปกติ แต่เฮเลนเข้าใจทันทีแล้วตอบว่า "ไม่นานหรอก---ฉันแค่อยากรู้ว่าจะทำได้นานไหม เพราะฉันอยากเลิกทำแต่ก็ไม่อยากเลิก"

ทำไมอะไรๆ จึงง่ายดายสำหรับเฮเลนไปหมด หล่อนพูดราวกับทั้งหมดนี้ไม่มีอะไร เป็นแค่เรื่องขำขัน ทำไมมันไม่ง่ายกับฉัน แมรี่คิดขณะนั่งเงียบและรู้สึกไม่สบายใจ เธอมองขาเพรียวยาวและแขนเรียวสีน้ำตาลของเฮเลน ดูชุดดำที่เฮเลนสวม ผมดำเงางามปล่อยเคลียไหล่ ชุดนี้คงดูเป็นกระสอบถ้าเธอใส่เอง เด็กเริ่มร้องโยเย เฮเลนอุ้มลูก ดูช่างง่าย แทบไม่ต้องมองเลย แล้วเฮเลนก็ร้องเพลงกล่อมเด็กภาษากรีกด้วยเสียงทุ้มเซ็กซี่ เด็กหยุดร้อง ศีรษะเล็กนุ่มอยู่ห่างแมรี่เพียงคืบ เธอคิดว่า ไม่นะ ไม่ ไม่ แต่เฮเลนส่งทารกน้อยน่ากอดให้แมรี่ บอกว่า "ฉันจะเข้าห้องน้ำ" แล้วเดินจากไป ผ้าลินินสีดำพริ้วตามตัวหล่อน

แมรี่คิดว่าดมิทรีคงร้องเพลงกรีกให้ลูกฟัง เวลาดีมิทริออสกับเฮเลนคุยกันด้วยภาษากรีก แมรี่ฟังและไม่นึกถึงกาบับหรือ taramasalata และ retsina หรือของพวกนั้นที่มีอยู่ในลอนดอน แต่นึกถึงพระอาทิตย์ส่องทะเลสีน้ำเงินเข้ม ก้อนหินร้อนๆ ต้นมะกอก และเสียงเพลง เวลาคนกรีกสองคนนี้คุยกัน ทอมและแมรี่ซึ่งรู้คำกรีกไม่กี่คำ ได้แต่แลกรอยยิ้มเชิงยอมรับว่าคนที่เราแต่งงานด้วยนั้น บางครั้งก็กลายเป็นคนแปลกหน้า

คืนนั้นแมรี่ไม่พูดกับดีมิทริออส เขากลับดึกตามเคย กลับหลังเที่ยงคืนไปมาก เธอนั่งบนเตียง จ้องเขาขณะเขางุ่มง่ามไปรอบห้อง สบถ และถอดเสื้อผ้าโยนทิ้ง แล้วทิ้งตัวบนเตียงโดยหันหลังให้เธอ เธออยากโอบเขาไว้แล้วทำในสิ่งที่เขาชอบ งับหูเขาเบาๆ แล้วจูบและบดที่คอเขา ครั้งแรกที่เธอทำอย่างนี้ ช่างเหมือนกระโดดข้ามรั้วในความมืด เพราะเธอเริ่มก่อน ซึ่งเป็นสิ่งที่ไม่เคยทำ---เธอชอบตอบตกลงมากกว่า---และแล้วก็ตามมาด้วยพายุเซ็กส์ แต่ก็ไม่เสมอไป ดมิทรีบอกล้อๆ ว่า ผมจะไม่ยอมให้คุณทำผมตามอำเภอใจ แต่เธอเห็นความเปราะบางของเขา เขาอ่อนไหว ซึ่งเธอประหลาดใจเมื่อคิดว่าเขาเป็นผู้ชายตัวโตเสียงดัง เขารู้ว่าเธออาย เกรงว่าเขาจะคิดว่าเธออยากมีเซ็กส์ แทนที่บางครั้งอาจจะเพียงอยากกอด เขาจึงคอยทำให้เธอประหลาดใจ แมรี่เห็นเฮเลนแตะต้องตัวทอมหรือลูบเขาเบาๆ ซึ่งทำให้ทอมมีสีหน้าอัศจรรย์ใจและประหลาดใด แมรี่ลองทำกับดมิทรีบ้าง---ถ้าไม่มีเฮเลน เธอคงไม่คิดทำอะไรอย่างนี้ ตอนนี้เธอนอนข้างๆ ดมิทรี แน่นิ่ง คิดว่าบางคืนการกอดสามีและมีความสุขถึงเช้านั้นเป็นเรื่องง่าย แต่บางคืน การกอดก็เป็นไปไม่ได้เลย ยังไม่ต้องพูดถึงการจูบหรือการกัดเบาๆ

เธอปล่อยให้มีแต่ความเงียบตลอดคืน เธอหลับไม่ลง และยังเงียบต่อไปจนตลอดเวลาอาหารเช้า เธอเริ่มกลัว เธอนั่งจ้องเขาขณะเขาหลบสายตา แต่บางครั้งเขาชำเลืองเธอด้วยความประหลาดใจ โกรธ และกลัว แต่แม้จะกลัวเธอก็ไม่พอใจ ความไม่พอใจในทุกเรื่องและต่อตัวเขา ซึ่งเป็นเหมือนคำกล่าวหาเขานั้นเข้มข้นขึ้นทุกขณะ เพราะเธอหล่อเลี้ยงมัน เขาควรจะดี ควรจะจูบมือของเธอทั้งน้ำตาและบอกว่าขอโทษ

คืนนั้น เธอระมัดระวังให้ทำเหมือนหลับไปแล้วตอนเขากลับจากร้าน เธอคิดว่าเขาอาจจะจูบเธอ เขาจูบเธอบ่อยๆ ตอนเธอหลับ แล้วเธอจะได้โอบดึงเขามาที่เตียง แต่เขาไม่ได้จูบเธอ

เช้าวันต่อมาที่โต๊ะอาหาร เธอเห็นตัวเองนั่งอยู่ด้วยสีหน้าจับจ้องเหมือนจานเรดาร์ติดตามเขาไปรอบห้อง เขาไม่มองเธอเลย เธอคิดว่าเขาโง่เง่า แค่ฉันไม่ยิ้มไม่พูด---แต่ข้างในฉันยังเหมือนเดิม---ไม่ใช่หรอกหรือ เขาเดินสะดุดไปทั่ว ทำข้าวของล้ม ดูท่าเหมือนเธอสาปเขาอยู่ เขาเลิกดื่มกาแฟแล้วออกจากบ้าน เช้าวันต่อมาเธอตื่นก่อนเขา จะได้ลุกจากเตียงเงียบๆ โดยไม่ต้อง "แสดงท่าทาง" ซึ่งเป็นสิ่งที่เธอเรียก แต่เขานั่งบนเตียง เธอปรับสีหน้าให้จับจ้องเขาจากชายผ้าปูเตียง เขาตะโกนดังฝันร้ายแล้วสะอื้น "เธอเป็นผู้หญิงใจร้าย แมรี่ เป็นผู้หญิงใจร้ายมาก" คืนนั้นเขานอนถอนใจเหมือนคำสบถเป็นภาษากรีก เธอตกใจกลัว เธอคิดว่าเขาอาจฆ่าฉัน เธอไม่ได้ตื่นเต้นยินดีและตัดสินใจว่าพอกันที แต่เธอไม่สามารถเลิกได้ การจับจ้องกล่าวหาอันดื้อดึงได้เกาะติดสีหน้าเธอเสียแล้ว เธอคิดว่าแต่ฉันจ้องเพราะมีเหตุผล ไม่ใช่หรอกหรือ

วันคืนผ่านไป ถึงคืนที่ทั้งสี่คนออกไปด้วยกัน แมรี่หวังว่าคนอื่นจะไม่สังเกตว่าเธอเมินเฉยต่อดีมิทริออส และเขาก็เลี่ยงไม่มองเธอ แต่เฮเลนสังเกตเห็น

วันต่อมา แมรี่ถามเฮเลนว่า "เธอจ้องเขาแบบนั้นนานแค่ไหน"

"ไม่เคยเกินหนึ่งวัน ก็ฉันรักเขานี่นะ" เสียงเฮเลนฟังดูปิดบัง

เข้าอาทิตย์ที่สามแล้วที่แมรี่ปฏิบัติเช่นนี้ เธอกลัวจับใจและไม่ออกไปไหนเลย ได้แต่ร้องไห้และนั่งจ้องเงียบๆ ไปที่ผนัง---ไม่ใช่ที่ดมิทรี เพราะเขาไม่อยู่บ้าน เธอไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น รู้แต่ว่าเป็นสิ่งเลวร้าย เธอสูญเสียสามีไปแล้วหรือ เขาไม่กลับบ้านจนกระทั่งดึกดื่นเพราะไปกินเหล้า เมื่อกลับมา เขาโซเซไปรอบห้อง สบถใส่เธอเป็นภาษากรีก แล้วคืนหนึ่งเขาก็ไม่กลับบ้าน

"เธอกับดมิทรีมีเรื่องอะไรกัน" ทอมถามเมื่อเจอแมรี่วันหนึ่ง "ทะเลาะกันหรือ"

"ไม่ใช่อย่างนั้น" แมรี่ตอบยิ้มๆ แต่รู้สึกชีวิตเธอกำลังพังทลาย

บนเตียงคืนนั้น แมรี่โอบแขนรอบสามีผู้เมามายจากด้านหลัง ซุกตัวใกล้เขา พูดว่า "นะ ดมิทรี อย่างอนเลย" เขาตะโกนว่า "ไปตายไป!" แล้วร้องเสียงดังด้วยอาการที่เธอรังเกียจ แล้วหลับไปทันใด ตอนเช้าเธอลุกจากเตียงไปจัดอาหารเช้า พอเขาออกจากห้องน้ำ สวมเสื้อผ้าเรียบร้อยเตรียมออกจากบ้าน เธอยึดเขาไว้ที่ประตู บอกว่า "ฉันทำอาหารเช้าอร่อยๆ เอาไว้ให้"

เขาหัวเราะซึ่งฟังเหมือนเสียงคำราม เขาชี้นิ้วไปมาตรงหน้าเธอแสดงความเยาะเย้ย บอกว่า "เธอพูดเหรอ เธอไม่ใช้คำพูดกับผม หุบปากซะ ผมไม่อยากฟัง" เขาจากไป

แมรี่ไปหาเฮเลนซึ่งอยู่กับลูกและบรรดาแม่ลูกอื่นๆ ทุกคนหัวเราะ คุยกัน อุ้มลูกไปมา นี่เฮเลนจริงหรือ เธอป่วยหรือเปล่า เธอดูผอม เข้าขั้นน่าเกลียดด้วยซ้ำ หน้าอกที่ให้นมลูกดูเป็นก้อนไร้รูปร่าง แมรี่ยืนดูเฮเลนพลางคิดว่าแต่เฮเลนไม่ได้เป็นแบบนี้ เธอคิดว่าตอนนี้ดมิทรีดูเป็นชายอ้วนงุ่มง่าม หน้าบวมแดงก่ำประสาคนขี้เหล้า แมรี่ร่วมวง เมื่อเห็นว่าเฮเลนไม่ได้ขยับที่ให้เธอ แมรี่ก็เบียดเข้าไปด้วยความแน่วแน่จนผู้หญิงคนหนึ่งลุกจากไปพร้อมรถเข็น

แมรี่เล่าเรื่องทั้งหมดให้เฮเลนฟัง เธอรู้ว่าฟังดูเหมือนคนบ้า เฮเลนเลื่อนรถเข็นไปมา ผลักไปทางนั้นที เลื่อนไปมา แล้วดึงกลับมา ขยับไปอีกแล้วหยุดครู่หนึ่ง แล้วผลักไปข้างหน้าอีก สำหรับแมรี่แล้ว รถเข็นเด็กกลายเป็นส่วนหนึ่งของการฟังและการพิพากษา

"เธอจ้องนานสามอาทิตย์หรือ" เฮเลนถามในที่สุด ด้วยความระมัดระวังซึ่งบอกแมรี่ว่าเฮเลนพยายามควบคุมคำตอบแรงๆ เอาไว้ สีหน้าเฮเลนขรึม เธอเหมือนไม่ใช่เพื่อนรักของแมรี่ เฮเลนบอกว่า "สามอาทิตย์ มิน่าเล่าเขาถึงป่วย"

"เขาป่วยหรือ"

"ไม่เห็นหรือไง" เฮเลนคนใหม่มีสีหน้าเคร่งเย็นชา ไม่สวยเลย ทั้งคู่นั่งที่ม้านั่งนอกผับที่ควรทาสีใหม่ ช่างไม่สวยเลย แม้จะมีต้นเบย์เล็กๆ สองต้นข้างประตู ต้นไม้ดูขาดน้ำและมีฝุ่นจับ

"ทอมบอกว่าเมื่อวานดมิทรีเมาจนทำงานไม่ได้ ถ้าเขาไม่ระวังตัวเขาจะตกงาน"

คำว่า "แต่เธอบอกฉันเอง" ไม่อาจออกจากปากแมรี่ เธอถามตัวเอง---ด้วยความตกใจเกาะกุมดังอาการที่เกิดขึ้นถาวร---ว่าฉันทำอย่างที่เฮเลนบอกเช่นนี้ทำไม

"เธอควรพยายามคืนดีกับเขานะ" เฮเลนประกาศ ลุกจากม้านั่งและจากไปพร้อมลูก ไม่ยิ้มให้แมรี่และไม่พูดกระทั่งว่า "พรุ่งนี้เจอกัน"

แมรี่คิดว่าฉันเสียเฮเลนไปด้วย เธอนั่งข้างนอกร้านอาหารที่ดมิทรีทำงาน เขามีพักเที่ยงหนึ่งชั่วโมง พอเขาออกมา เธอกอดแขนเขาบอกว่า "ดมิทรี ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ ดมิทรี" เธอร้องไห้ เขาเมินหน้าพูดว่า "เธอเสียใจ บอกได้แค่นี้หรือ นี่มันอะไรกัน ผมแค่อยากมีลูกแค่นั้นเอง แมรี่ เธอเป็นผู้หญิงเลว" เห็นได้ว่าเขาหวาดกลัวตอนมองหน้าเธอรีบๆ ด้วยกลัวจะเห็นสายตาจับจ้องเยือกเย็นกลับมาอีก เขาพยายามดึงแขนไปทางอื่น แต่เธอกอดเขาแน่นบอกว่า "นะ นะ นะ นะ ดมิทรี" เขายืนกึ่งหันหลังให้ ชำเลืองเธอด้วยความไม่สบายใจแต่พยายามหลบสายตาที่ทำให้เขาเจ็บปวด ผู้คนที่เดินผ่านไปมาหลีกทางให้ เธอเกาะเขาสุดจิตสุดใจเพราะรู้สึกเช่นนั้น ว่าทุกอย่างมาถึงที่สุดแล้ว เธอร้องไห้ดังๆ เขาร้อนรุ่ม หน้าแดง และทุกข์ใจ

บ้านอยู่ห่างจากร้านไปไม่กี่นาที เขาเดินงุ่มง่ามข้างเธอขณะเธอยังยึดเขาไว้แน่น เพราะเขาอาจวิ่งหนีไปและเธอจะไม่ได้พบเขาอีกเลย

ที่บ้าน เธอพยายามดึงเขาเข้าห้องนอน แต่เขานั่งเอามือกุมหัวที่โต๊ะ "เธอคิดอะไรอยู่" เขาถาม "เรามีเซ็กส์กันแล้วเรื่องก็จบอย่างนั้นหรือ"

"ฉันหยุดยาคุมแล้ว ดมิทรี"

"เธอหยุดยาแล้ว"

"ไปที่เตียงนะ ดมิทรี"

"วิธีทำลูกแบบนี้น่ะหรือ"

เธอรวบมือเขาและฉุดเขาขึ้นมา ขณะคิดว่าฉันต้องเกลี้ยกล่อมให้เขาขึ้นเตียงตั้งแต่เมื่อไร เขายอมให้ดึงแล้วโซเซตามเธอมาที่เตียง เขาร้องไห้ สะอื้นอย่างเจ็บปวดด้วยเสียงแหบน่าชัง เธอทำลายเขา เธอไม่รู้สึกตื่นเต้นยินดีด้วยชัยชนะหรือรู้สึกกลัวแบบพึงใจในกีฬาทางเพศ เธอพร่ำบอกตัวเองว่า "เขาจะหาย เขาจะลืม เราจะกลับไปเป็นเหมือนเดิม" ตอนนี้เธอคิดว่าแต่ก่อนนั้นทั้งคู่พิเศษเพียงใด เธอไม่เข้าใจว่าทำไมจึงโยนทั้งหมดนั้นทิ้งไป

ตอนนี้ไม่ใช่คำถามเรื่องการร่วมรัก ไม่ใช่กระทั่งเซ็กส์ ในมือของเธอคือชิ้นเนื้อเล็กๆ เหี่ยวๆ สิ่งนี้ไม่เกิดขึ้นมาก่อน

"อย่าทำอีก" เขาพูดด้วยเสียงแหบหมอง "อย่าทำอีกนะ จะบอกไว้ ถ้าทำอีกผมจะฆ่าคุณ จะเดินจากไปไม่กลับบ้านอีกเลย อย่าทำอีก"

เขานอนบนเตียง นอนหงาย ไม่ได้หันหลังให้แมรี่ เธอเบียดตัวเข้าอ้อมแขนเขา นอนชิดเท่าที่จะทำได้ "โธ่ ดมิทรี ฉันขอโทษ" เธอร้องไห้แต่รู้สึกดีขึ้น เพราะคิดว่าสิ่งที่เขาพูดคือการให้อภัยชนิดหนึ่ง เธอบอกตัวเองว่า "อีกวันสองวันเราจะลืมเรื่องนี้ แล้วทุกอย่างจะเป็นเหมือนเดิม"
 

* แปลจาก The Stare โดย ดอริส เลสซิง จากนิตยสาร The New Yorker July 7, 1997 โดย Fay