Margaret Atwood

แด่ ลีนอร์

1.นิยายของผู้ชาย มักเกี่ยวกับผู้ชาย นิยายของผู้หญิงมักเกี่ยวกับผู้ชายด้วย แต่เป็นคนละมุมมองกับผู้ชาย คุณสามารถหานิยายผู้ชายโดยไม่มีตัวละครผู้หญิงในนั้น ยกเว้นถ้าจำเป็น เช่น ตำแหน่งเจ้าของบ้านเช่า หรือ อย่างม้าตัวเมียสักตัวหนึ่ง แต่คุณจะหานิยายของผู้หญิงที่ไม่มีผู้ชายไม่ได้ บางครั้งนักเขียนชายใส่ตัวละครผู้หญิงลงไปในนิยายผู้ชาย แต่ละไว้ซึ่งส่วนสำคัญ เช่น ศีรษะ หรือ มือ ส่วนนิยายผู้หญิงละเว้นบางอย่างของผู้ชายเช่นกัน อาทิเช่น พื้นที่ส่วนถ่างระหว่างสะดือถึงหัวเข่า หรือ อารมณ์ขันของพวกผู้ชาย แน่นอนมันยากที่จะหาอารมณ์ขันในเสื้อคลุม ในกระแสลมแรง หรือในทุ่งพุ่มไม้

ผู้หญิงมักจะไม่เขียนนิยายที่ทำให้พวกผู้ชายชอบได้ แต่ผู้ชายมักจะเขียนนิยายให้พวกผู้หญิงชอบได้ มีบางคนกล่าวว่า..นี้เป็นเรื่องแปลกมาก

2.ฉันอยากจะอ่านหนังสือที่นางเอกสวมเสื้อผ้าอาภรณ์อย่างระมัดระวัง สั่นไหวเหนือทรวงอกของเธอ หรือ ทรวงอกที่ระมัดระวัง สั่นไหวภายใต้เสื้อผ้านั้น อย่างไรก็ตาม ขอให้มีชุดสวย มีทรวงอก มีเสียงสั่นไหว และทั้งหมด ต้องเป็นไปอย่างสุขุมรอบคอบ ความระมัดระวังอันนี้เปรียบเหมือนสายหมอก เป็นอำนาจมืดที่สยายแผ่ออกไปจนเห็นโครงร่างอันลางเลือน ร่องแสงสีชมพูเจือจางอยู่ในความเศร้าหมอง เสียงเพิกถอนลมหายใจ เสียงผ้าซาตินร่วงหล่นลงสู่พื้น ทั้งหมดนี้บ่งบอกอะไร? ฉันไม่รู้เหมือนกัน ช่างมันเถอะ ช่างมัน....

3.ผู้ชายชอบพระเอกที่แกร่ง แข็ง คือ แกร่งกับพวกผู้ชาย ใจแข็งกับพวกผู้หญิง แต่บางครั้งพระเอกดันใจอ่อนกับผู้หญิง ซึ่งนี้คือความผิดพลาด ขณะที่ผู้หญิงมักไม่ชอบนางเอกที่หัวแข็ง ดื้อรั้น นางเอกควรจะแกร่งแต่อ่อนโยนข้างใน และนี้นำไปสู่ความสับสนของหลักภาษา ถ้าสังเกตดูคำที่ผู้ชายใช้ มักเป็นคำพยางค์เดียว ดูทรงพลังแต่จมหายไปอย่างรวดเร็ว ดั่งโดนสาวโดยมือปลาหมึกของเสียงในคำหลายพยางค์ จากริมฝีปากโอบกระซิบอย่างแผ่วเบาด้วยเสียงสง่างามของใยแมงมุม...ที่รัก ที่รักจ๋า

4.นิยายของพวกผู้ชายมักเกี่ยวกับการแสวงหาอำนาจ การฆ่าฟัน การเอาชนะ หรืออะไรที่หนักกว่านั้น เช่นเดียวกับนิยายของผู้หญิง แต่คนละวิธีกัน ในนิยายของผู้ชาย การได้มาซึ่งผู้หญิง หรือผู้หญิงเห็นด้วยไปกับการแสวงหาอำนาจของพวกผู้ชาย สิ่งเหล่านี้เป็นสิ่งที่ควรเชิดชู ไม่ใช่สิ่งโหดร้าย ในขณะที่นิยายของผู้หญิง คุณแสวงหาอำนาจด้วยการแสวงหาผู้ชาย ผู้ชายคืออำนาจ แต่เซ็กส์ไม่ใช่น่ะ เขาต้องรักคุณก่อนจึงจะถูกต้อง คุณลองคิดดูสิ การคุกเข่ามีไว้ทำไม? อุตส่าห์ลงเอาเข่าไปคลุกอยู่บนผ้าซับในหลายชั้น หรือบนพรมเปอร์เซีย ทำไม? อย่างน้อยที่สุดก็ควรจะพูดออกมาสักที ยามที่นึกอะไรไม่ออก การเปล่งวาจาสำคัญมาก.. รัก นั้นไง หลังจากนั้นคุณยืนขึ้นได้ เห็นไหมมันไม่ได้ฆ่าคุณสักหน่อย หรือมันฆ่าคุณให้ตาย?

5.ฉันไม่อยากอ่านอะไรที่เป็นเรื่องเศร้า เรื่องความรุนแรง อะไรที่รบกวนประสาทของฉันทั้งหมด ไม่ควรมีงานศพในตอนจบ แต่อาจจะมีในตอนกลางๆได้ ถ้ามีเรื่องตายละก้อ ขอให้มีการคืนชีพ หรือย่างน้อยก็มี สวรรค์ เราจะได้รู้ว่าเราอยู่ที่ไหน เรื่องหดหู่และความเสื่อมทรามเป็นเรื่องสำหรับคนอายุต่ำกว่ายี่สิบห้า พวกเขารับได้ บางคนชอบด้วย เพราะพวกเขายังมีเวลาเหลือเฟือในชีวิต แต่ในชีวิตจริงมันเลวร้ายอยู่แล้ว ถ้าคุณกำมันไว้ในมือนานไป คุณจะเป็นสิว และจะกลายเป็นคนอ่อนปัญญา และตาบอด..เอาในที่สุด

ฉันอยากอ่านเกี่ยวกับ..ความสุข หลักประกัน ความสนุกห้อมล้อม เต็มไปด้วยนางพยาบาล หรือเจ้าสาว บทผู้หญิงฉลาดได้ แต่ไม่ควรฉลาดเกินไป ฟันธรรมดาแบบมีหินปูน ทรวงอกเท่ากันทั้งสองข้าง และไม่ควรจะมีขนที่ใบหน้ามากเกิน ควรจะเป็นใครสักคนที่ควรจะรู้ว่าผ้าพันแผลอยู่ไหน เป็นคนที่สามารถเปลี่ยนแปลงพระเอก จากนักฆ่าเสเพล ไปเป็นสุภาพบุรุษอ่อนโยนนุ่มนวล มือและเล็บขาวสะอาดเสมอ พูดจาด้วยคำพูดที่เหมาะสม ถูกต้อง สุภาพ เช่นคำว่า Always เขาควรจะพูดคำนี้ด้วย...Forever ฉันไม่อยากอ่านหนังสือที่ตอนจบไม่ได้ลงท้ายด้วยคำนี้..ชั่วนิจนิรันดร์ ฉันอยากอ่านแล้วเหมือนถูกตรึงอยู่ตรงกลางตา ในทางเดียวเท่านั้น

6.คนบางคนเชื่อว่า นิยายผู้หญิงคืออะไรก็ตามที่ไม่เกี่ยวกับการเมือง บางคนคิดว่าต้องเป็นเรื่องเกี่ยวกับความสัมพันธ์ และบางคนคิดว่า ต้องเป็นเรื่องที่มีการผ่าตัดเยอะๆอยู่ในนั้น ฉันหมายถึงการผ่าตัดที่เกี่ยวกับการรักษาโรคจริงๆ บางคนเชื่ออีกว่า เป็นเรื่องอะไรก็ตามที่ไม่ได้ให้มุมมองกว้างใหญ่เกี่ยวกับวันเวลาที่เรามีชีวิตอันแสนจะตื่นเต้น สำหรับฉันเอง ฉันอยากได้หนังสือที่ฉันสามารถวางทิ้งไว้บนโต๊ะกาแฟ แล้วไม่ต้องกังวลว่าเด็กๆจะอ่านมัน คุณว่านั้นเป็นสิ่งที่ไม่ต้องกังวลหรือ? คุณคิดผิดนะ

7.She had the startled eyes of a wild bird. นี้จะเป็นประโยคที่ฉันอ่านแล้วเกิดอาการคลุ้มคลั่งได้ ฉันอยากเขียนประโยคอย่างนี้ได้โดยที่ไม่ละอายใจตัวเอง และฉันก็อยากอ่านมันโดยที่ไม่อายเช่นกัน ถ้าฉันทำสองสิ่งที่ง่ายๆอย่างนี้ได้ในชีวิต ฉันคงรู้สึกว่า ฉันผ่านเวลาที่จัดสรรปันส่วนอย่างถูกต้องบนโลกนี้ได้ เหมือนไข่มุกที่ห่อหุ้มด้วยผ้ากำมะหยี่

She had the startled eyes of a wild bird. อ้า...แต่ตัวไหนกัน? นกฮูกกรีดร้องเสียงแหลม หรือนกดุเหว่า? มันแตกต่างนะ เราไม่ต้องการความโผงผางตามตัวอักษรของจินตนาการอีก เพราะพวกเขาไม่สามารถอ่าน รูปร่างระหงดั่งกวาง โดยที่คิดถึงพยาธิลำไส้ สวนสัตว์ หรือ กลิ่นอบอวล

She had a feral gaze like that untamed animal. ฉันอ่านถึงประโยคนี้ ฉันวางหนังสือลง นิ้วโป้งยังคงคั่นอยู่ตรงช่วงที่ตื่นเต้น เขากำลังจะโอบกอดเธอเข้ากับวงแขนของเขา กดริมฝีปากร้อนระอุ หมกหมุ่น กร้าน, ปากที่แสดงความต้องการต่อตัวเธอ ขณะที่เนินอกของเธอโผล่พ้นออกมาจากเสื้อบางๆ ถึงตอนนี้ ฉันไม่มีสมาธิแล้ว คำเปรียบเทียบมักจะจูงจมูกฉัน เข้าไปในทางคดเคี้ยว แล้วทันใดนั้นเอง สวนอีเด็นก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้า เม่น ตัววีเซิล หมูป่า สกังค์ สายตาของพวกนี้ที่ดุร้าย พยาบาท หรือ อ่อนโยน เยือกเย็น หรือ เจ้าเล่ห์ ทรมานที่เห็นความโรแมนติกไหวสั่นเกินกว่าจะเอื้อมถึง ผีเสื้อปีกดำเมื่อมดูดเกสรอยู่ที่ต้นพีช และมันไม่สามารถ กลืน หรือ กลิ้ง ตัวไหน กัน? ฉันพึมพำผ่านอากาศที่นิ่งเฉยไม่ตอบรับ ตัวไหน?