ปีนี้นักเขียนชื่อดังหลายคนพร้อมใจกันออกผลงานใหม่ ซึ่งรวมถึงจูเลียน บาร์นสที่กลับมาด้วยผลงานเล่มล่าสุด Arthur & George หากใครเป็นแฟนหนังสือของบาร์นส คงทราบดีถึงอารมณ์ขัน ไหวพริบ และชั้นเชิงบาดคมเสียดสีสังคมในงานของเขา อาเธอร์กับจอร์จ มาด้วยสำเนียงที่ต่างไปเดิมจนน่าอัศจรรย์ใจ เข้มข้นขึ้นในเนื้อหาและโทนเสียงที่เป็นงานเป็นการกะทันหัน แต่ทั้งนี้บารน์สยังคงเป็นมืออาชีพในการเล่าเรื่องชวนติดตาม และเขาทำได้ดีเมื่อเขียนเรื่องจริงในประวัติศาสตร์ให้เป็นนวนิยาย

อาเธอร์กับจอร์จเป็นใครกัน คำโปรยด้านหลังหนังสือไม่ได้บอกสรรพคุณให้รู้จักตัวละครมาก หรือกำกับว่านำมาจากเรื่องจริงในประวัติศาตร์ นอกจากสรุปเรื่องย่อสั้นๆ เท่านั้น จอร์จน่าจะเป็นคนที่ยืนเคียงข้างกับอาเธอร์เหมือนที่ปรากฏบนปกหนังสือ แม้รู้สึกคุ้นตากับภาพแต่ก็นึกไม่ออก แค่เผลอคิดไปเพียงว่าสองคนนี้คงเป็น Our Mutual Friend แบบที่ชาร์ลส์ ดิกเกนส์เขียนไว้

บาร์นสเริ่มเรื่องในปลายศตวรรษที่สิบเก้า เขาเล่าเรื่องสลับกันในวัยเด็กของตัวละครทั้งสอง อาเธอร์เติบโตที่เอดินบะระในครอบครัวที่พ่อนำมาซึ่งความเสื่อมเสีย แม่จึงเป็นผู้ดูแลทุกอย่างในชีวิต อาเธอร์เกิดในครอบครัวใหญ่มีพี่น้องทั้งหมดเป็นผู้หญิง เขาจึงเป็นลูกชายคนเดียว เป็นคนที่มีความฝันและหวังจะดูแลแม่กับครอบครัวให้ได้ อาเธอร์เป็นเด็กฉลาด ชอบเล่านิทานให้เพื่อนๆ ฟัง ชีวิตของอาเธอร์เรียบง่ายและธรรมดา เฉกเช่นเดียวกับเด็กในสังคมชนชั้นกลางในยุคนั้น ผิดกับจอร์จที่เนื้อเรื่องเป็นพระเอกและน่าสนใจกว่า จอร์จเป็นลูกครึ่งอินเดียเกิดในอังกฤษ เขาเติบโตในครอบครัวที่พ่อเป็นหัวหน้าบาทหลวง ณ หมู่บ้านเล็กๆ ในสแตฟฟอร์ดเชียร์ จอร์จเรียนเก่ง เป็นเด็กมีระเบียบวินัยตามประสาพ่อผู้มีชีวิตเคร่งครัด จอร์จไม่ค่อยมีเพื่อน เก็บตัวและชอบอ่านหนังสือ ชอบออกไปเดินเล่นในยามว่างกับน้องสาวหรือเล่นกับน้องชายเพียงลำพัง ชีวิตช่วงหนึ่งในครอบครัวของจอร์จเคยโดนโจมตีด้วยจดหมายลึกลับข่มขู่เป็นเวลานาน โดยพวกเขาคิดว่าคงเพราะพ่อเป็นพระผิวสีอื่น เลยทำให้ชาวบ้านไม่พอใจ และแม้จะแจ้งความตำรวจแล้ว ตำรวจก็เมินเฉยและกล่าวหาว่าจอร์จกระมังที่เป็นผู้เขียนจดหมายข่มขู่พวกนั้นเอง

ภาคสองของหนังสือดำเนินผ่านไปหลายปีจนอาเธอร์โตเป็นหนุ่มเรียนหมอจนจบ ส่วนจอร์จไปทำงานในเบอร์มิงแฮมหลังจากจบทนายความ บาร์นสเล่าเรื่องเพลิดเพลินดี เขาจุดประกายให้สงสัยเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ว่าสองคนนี้จะมาบรรจบกันด้วยเรื่องอะไร อาเธอร์ชอบเขียนหนังสือส่งไปตามนิตยสารต่างๆ บาร์นสแอบเผยว่าอาเธอร์เริ่มโด่งดังในการเขียน จนกระทั่งเอ่ยว่าอาเธอร์เรียกตัวละครของเขาว่าโฮมส์ เราถึงเพิ่งตระหนักว่าอาเธอร์เป็นใคร เป็นการเขียนชีวประวัติในชั้นเชิงที่แยบยลดีเพราะนึกว่าอาเธอร์เป็นตัวละครแต่งอยู่ตั้งนาน บาร์นสฉลาดพอจะละเลยโฮมส์เพื่อเน้นบุคลิกของผู้สร้างตัวละครชื่อดัง

ส่วนเรื่องของจอร์จนั้นยิ่งอ่านยิ่งสนุก บาร์นสแทรกข้อความจริงที่อ้างอิงมาจากหนังสือพิมพ์ จากหลักฐานทางประวัติศาสตร์ในอดีต จอร์จถูกกล่าวหาว่ากระทำผิดในคดีฆาตกรรมสัตว์ของชาวบ้านอย่างต่อเนื่อง และคดีนี้เป็นคดีที่โด่งดังมากในปี 1903 (มีข้อมูลเพิ่มเติมมากมายในอินเทอร์เน็ต ใครจะอ่านหนังสือก็มิควรไปอ่านเรื่องดังกล่าวก่อน) บารน์สลำดับเรื่องของจอร์จตั้งแต่เมื่อเขาโดนจับ การสืบหาหลักฐานของตำรวจ จดหมายข่มขู่ที่กลับมาถึงครอบครัวจอร์จอีกครั้ง รวมถึงจดหมายส่งถึงมือตำรวจที่มักจะเอ่ยชื่อของจอร์จลงไปเสมอ คดีของจอร์จทำให้เราต้องถามตัวเองถึงความยุติธรรมบนโลก แม้บารนส์จะเขียนให้รู้ว่าจอร์จบริสุทธิ์ แต่มีเหตุผลกลใดที่คนคนหนึ่งจะถูกทำร้ายและใครกันอยากจะทำร้ายคนที่เขาไม่รู้จัก

จอร์จถูกตัดสินว่ากระทำผิดและลงโทษจำคุกเป็นเวลาเจ็ดปี ชีวิตของเขาพังพินาศสูญสิ้น แต่จอร์จผู้เชื่อมั่นในอำนาจตุลาการเสมอไม่เคยท้อ ขณะที่เพื่อนทนายและผู้มีชื่อเสียงหลายคนช่วยกันลงชื่อกว่าหมื่นรายในจดหมายขออุทธรณ์ในคดีของจอร์จ แต่ก็เปล่าประโยชน์เขาต้องก้มหน้าก้มตารับกรรมต่อไป จอร์จถูกปล่อยตัวออกมาเมื่ออยู่ในคุกได้สามปี เขาไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด ไม่มีใครแจ้งเขา ไม่มีจดหมายขอโทษอย่างเป็นทางการและจอร์จก็ไม่สามารถดำเนินชีวิตทนายต่อไปได้เพราะสังคมรับรู้ในแต่สิ่งผิดของเขา

จอร์จเขียนจดหมายหาเซอร์อาเธอร์ โคนัน ดอยล์ เขาต้องการแค่เพียงดำเนินชีวิตทนายเพื่อเลี้ยงชีพต่อไป อาเธอร์เลยต้องเป็นเชอร์ล็อค โฮมส์ในชีวิตจริง ไปคลี่คลายและสืบคดีของจอร์จด้วยตัวเอง อาเธอร์จะทำอย่างไรเพื่อให้จอร์จมีชีวิตแบบคนปกติและในรายละเอียดของคดีจอร์จแล้ว อยากจะชวนอ่านอย่างยิ่ง หนังสือเล่มนี้อ่านสนุกดี ยิ่งเจอกับเจ้าของบุคลิกของวัตสันด้วยแล้ว คุณจะรู้ว่าแท้จริงแล้วเขาเป็นใครกันในชีวิตจริงของอาเธอร์ คนที่ยืนเคียงข้างกับเขาบนปกหนังสือ ถึงตอนนี้จูเลียน บาร์นสทำให้เชื่อสนิทว่าสำหรับนักเขียนที่เข้าขั้นแล้ว เขาผู้นั้นสามารถเขียนหนังสือประเภทใดก็ได้ โดยไม่ยึดติดกับสิ่งที่ตัวเองเคยเขียนมา และยังเขียนได้ดีเสมอ