อุบัติเหตุการระเบิดที่โรงไฟฟ้านิวเคลียร์เชอร์โนบิล ยูเครน เมื่อค่ำคืนวันที่ 26 เมษายน 1986 นำความเสียหายครั้งใหญ่หลวงมาแด่มวลมนุษยชาติ เราอาจจะไม่ตระหนักและเข้าใจในหายนะที่เกิดขึ้น ด้วยข้อเท็จจริงถูกเปิดเผยในเบื้องต้นเพียงเล็กน้อย เช่น มีผู้เสียชีวิตเพียง 31 คน แต่หลังจากเวลาผ่านไปหลายปี เรื่องราวต่างๆ เริ่มปรากฏ ผลกระทบจากการระเบิดครั้งนี้ได้ปล่อยกัมมันตภาพรังสีสู่พื้นโลกมากกว่า 100 เท่าของการทิ้งระเบิดนิวเคลียร์ที่ฮิโรชิมาและนางาซากิ หมู่บ้าน 485 แห่งถูกทำลาย เฉพาะในเบลารุส ประชากรกว่าสองล้านคนต้องอาศัยบนแผ่นดินปนเปื้อนพิษร้าย อัตราการตายถีบตัวขึ้นสูงกว่าอัตราการเกิด และในเด็กเกิดใหม่จำนวนมากเป็น 'เด็กเรืองแสง' เกิดมาด้วยความผิดปกติในร่างกายเพราะพลังงานนิวเคลียร์

Voices from Chernobyl เป็นหนังสือสารคดีที่เก็บเสียงสะท้อนของผู้ได้รับผลกระทบจากเชอร์โนบิลตั้งแต่วันแรกจนเหตุการณ์ผ่านไปเป็นสิบปี คนเหล่านี้เป็นชนชาติใหม่ที่ถูกขนานนามว่าชาวเชอร์โนบิลไลท์ ทั้งผู้ช่วยเหลือลงพื้นที่ อาสาสมัคร นักวิทยาศาตร์ ผู้อพยพออก ผู้กลับเข้ามาใหม่หรือผู้หนีสงครามมาจากประเทศอื่น เสียงสะท้อนเหล่านี้ให้สัมภาษณ์ถึงอดีต ความทรงจำ ความเจ็บปวดในระดับที่แตกต่างกัน สเวทลาน่า อเลซีวิช เก็บข้อมูลอย่างต่อเนื่องนานกว่าสามปี เธอถ่ายทอดเรื่องราวในรูปแบบโมโนล็อก (การพูดคนเดียว) โดยปราศจากคำถาม เสียงที่เราได้ยินจึงเป็นเสียงบริสุทธิ์ของมนุษย์ เป็นเสียงแห่งชีวิตที่ไม่ต้องการคุณศัพท์มาบรรยาย

I'm remembering it. Someone is saying: "You have to understand: this is not your husband anymore, not a beloved person, but a radioactive object with a strong density of poisioning. You're not suicidal. Get ahold of yourself." And I'm like someone who's lost her mind.

อันตรายจากกัมมันตภาพรังสีน่าสยดสยองกว่าสงครามเพราะเรามองด้วยตาเปล่าไม่เห็น มันแฝงตัวอยู่ในอากาศ น้ำ พื้นดิน ต้นไม้ สิ่งมีชีวิตอื่นๆ และแม้แต่สะสมในตัวมนุษย์เอง หลายเสียงสะท้อนว่าประชากรในพื้นที่ไม่ทันระวังเตรียมตัวและไม่เข้าใจในอันตรายที่เกิดขึ้น ทางการได้ปกปิด บิดเบือนความจริง และให้ความกระจ่างน้อยมากในความรุนแรงของนิวเคลียร์ ด้วยเกรงว่าประชาชนจะตื่นตระหนกและศัตรูของประเทศกำลังจับตามอง รัฐไม่มีเครื่องไม้เครื่องมือเพียงพอสำหรับการจัดการเชอร์โนบิล ดั่งที่อาสาสมัครคนหนึ่งเล่าว่าเขากับคนอื่นๆ ไม่มีเครื่องป้องกันติดตัวเลย พวกเขาต้องไปหมู่บ้านแห่งหนึ่งเพื่อฆ่าสัตว์ที่หลงเหลือ ฆ่าจนปืนทั้งยี่สิบกระบอกหมดกระสุน สิ่งที่อยู่ในความทรงจำเลวร้ายคือดวงตาของสุนัขพูเดิ้ลตัวสุดท้ายที่ถูกพวกเขาฝังทั้งเป็น

ชาวบ้านบางกลุ่มไม่ยอมอพยพออกจากพื้นที่หรือหลายคนก็หนีกลับมาบ้านเดิม พวกเขายังใช้ชีวิตเหมือนก่อน ปลูกและกินพืชผักผลไม้บนพื้นดินปนเปื้อนที่รัฐสั่งห้าม ถ้าไม่เช่นนั้นแล้วพวกเขาจะอยู่อย่างไร ดังนั้นตราบใดที่ต้นไม้ยังโตและฟ้าเป็นสีฟ้า พวกเขายืนยันว่าจะอยู่กับแผ่นดินเกิด

หนังสือเล่มนี้ไม่ต้องการภาพประกอบเพราะถ้อยคำกลั่นกรองจากหัวใจบีบคั้น เพียงพอจะสร้างความสว่างให้เห็นภาพประวัติศาสตร์แท้จริง Voices from Chernobylเป็นสารคดีที่ถ่ายทอดได้ยอดเยี่ยม ทรงพลังมากตั้งแต่เคยอ่านสารคดีมา แม้คนอ่านจะรู้สึกว่าโทนเสียงและวิธีการนำเสนอของอเลซีวิชมีส่วนโน้มน้าวอารมณ์ในหนังสือ ความไร้เสียงของผู้เขียนในบทสุดท้ายแสดงความตั้งใจที่จะบ่งบอกในการฟังประสบการณ์เลวร้ายของเพื่อนมนุษย์คนอื่น อเลซีวิชไม่ได้เล่ารายละเอียดในส่วนที่เกี่ยวข้องกับการทำงานของโรงไฟฟ้า สาเหตุหรืออันตราย ข้อมูลต่างๆ ที่เป็นเอกสารเลย ดังนั้นต้องหาอ่านข้อมูลเพิ่มจากหนังสือเชอร์โนบิลเล่มอื่น

การทำลายสิ่งแวดล้อมมักเกิดจากสิ่งประดิษฐ์จากน้ำมือมนุษย์เอง เราต้องการเป็นเจ้านายควบคุมอนาคต แต่ต้องให้ประวัติศาสตร์ที่กลายเป็นอดีตอยู่ทุกวัน มาสอนเราอีกนานเท่าไร เราถึงจะเรียนรู้และเข้าใจชีวิต

อ่านข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับเชอร์โนบิลในเว็บที่ www.chernobyl.info

เกี่ยวกับผู้เขียน Svetlana Alexievich สเวตลานา อเล็กซีวิช เกิดปี 1948 ในยูเครน ทำงานเป็นนักข่าว เขียนบทความและเขียนนิยาย เธอมีผลงานเป็นหนังสือ The War's Unwomanly Face, Last Witnesses, Zinky Boys และ Enchanted with Death เธอได้รับรางวัลระดับชาติมากมายและหนึ่งในนั้นเป็นรางวัลจาก Swedish Pen Institute

Voices from Chernobyl : Svetlana Alexievich
translated from the Russian by Keith Gessen
ISBN: 1-56478-401-0 Dalkey Archive, 244 pages, $22.95 ปีที่พิมพ์ 2005

There’s a note on the door: Dear kind person, please don’t look for valuables here. We never had any. Use whatever you want, but don’t trash the place. We’ll be back. I saw signs on other houses in different colors—Dear house, forgive us! People said goodbye to their homes like they were people. Or they’d written: We’re leaving in the morning, or, We’re leaving at night, and they’d put the date and even the time. There were notes written on school notebook paper: Don’t beat the cat. Otherwise the rats will eat everything. And then in a child’s handwriting: Don’t kill our Zhulka. She’s a good cat.

Svetlana Alexievich . . . Voices from Chernobyl

Copyright © 2005 faylicity.com