ชั้นหนังสือ : ชวนไปรู้จัก
 |
กล่องไปรษณีย์สีแดง : อภิชาติ เพชรลีลา |
 หนังสือเล่มนี้ขาดตลาดไปนานและหาซื้อยาก จนกระทั่งหนังเรื่อง เพื่อนสนิท ที่สร้างอิงจากหนังสือออกฉาย เรื่องในเล่มเป็นสารคดีท่องเที่ยวเล่าการเดินทางไปทะเลที่สุราษฎร์ธานี แต่ในการเดินทางนั้นยังมีเรื่องเล่าความรักที่อ่อนหวานน่าดื่มด่ำ ด้วยบรรยากาศที่เคล้าไอคลื่นและลมทะเล
ผู้เล่าเรื่องในเล่มนี้เป็นชายหนุ่มช่างฝันที่ "ขี้โรแมนติก" โลกของเขามีฟ้าสวย ฝนเศร้า รังสีแรกของแสงตะวัน ทะเลงาม เสียงคลื่นเป็นเพลงกล่อม ชีวิตผู้คนในเล่มสุขสวยงาม การเดินทางครั้งนี้เป็นของคนหนุ่มเร่ร่อน ไม่มีจุดหมายปลายทางและอิสระ เหล่านี้ตรงข้ามกับโลกจริงที่โหดร้าย จำเจซ้ำซาก และความทุกข์ของการใช้ชีวิต เรื่องเล่าความช่างฝันของคนหนุ่มอาจเสี่ยงต่อการเป็นอารมณ์ด้านเดียว ที่หวานไหวแต่เลื่อนลอยและเบาหวิว แต่การเล่าเรื่องและภาษาที่ดี ผนวกกับการบอกเล่าความรู้สึกที่อ่อนหวานงดงาม ทำให้เรื่องนี้เป็นจังหวะและเวลาในชีวิตที่น่าจดจำ เรื่องเล่านี้ทั้งสวยและงาม เป็นความฝันวัยเยาว์ที่ดึงดันจะอยู่กับเรา เป็นฝันที่ติดตรึงในความทรงจำ ซึ่งสำหรับผู้เล่าเรื่องแล้ว ผู้หญิงที่ชื่อ ดากานดา เป็นความทรงจำที่มีความสุขยิ่งนัก ทุกครั้งที่ผู้เขียนเอ่ยถึง ดากานดา ผู้อ่านจะได้ยินน้ำเสียงเว้าวอนที่อ่อนหวานยิ่ง หนังสือเล่มนี้น่าจะเป็นเรื่องที่มีชื่อตัวละครเอกที่น่าจดจำที่สุดในโลก เราเห็นความรักเป็นรูปธรรมในตัวหนังสือที่อยู่ในคำว่า ดากานดา... เป็นรักที่แสนหวานจับใจ หนังสือฉบับจัดพิมพ์ใหม่ทำรูปเล่มสวยมาก มีรูปถ่ายและรูปวาดประกอบงดงาม น่าชมรูปวาดในเล่มว่าวาดดอกไม้ได้งามนัก ภาพดอกชงโคสีม่วงค่อยๆ ร่วงจากต้นลงสู่พื้นชวนให้เห็นภาพได้ราวกับภาพจริง เรื่องในเล่มนี้ยังพูดถึงดอกไม้ได้หวานมาก อ่านหนังสือเล่มนี้แล้วคุณจะรักดอกไม้กลีบบางที่ชื่อว่าชงโค และคนอ่านอาจได้นึกเปรียบว่าดอกขี้เหล็กอเมริกันนั้น สีเหลืองเหมือน "ดวงตะวันของแวะโก๊ะห์" หรือไม่ อ่านหนังสือเล่มนี้แล้วได้ความรู้สึกดีงาม อยากชวนให้อ่านหนังสือสวยและไพเราะเล่มนี้ เรื่องในเล่มอาจชวนคุณอยากไปทะเล และนึกว่านานแค่ไหนแล้วที่เราไม่ได้เห็นทะเล หรือนานแค่ไหนแล้ว ที่เราไม่ได้นึกถึงเรื่องรักในวัยเยาว์
กล่องไปรษณีย์สีแดง : อภิชาติ เพชรลีลา
Copyright © 2005 faylicity.com ดากานดา... หากแกเดินทางออกจากสถานที่เดิมๆ ซึ่งเคยวนเวียนอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน ออกจากวิถีชีวิตซึ่งเคยวนเวียนอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน ออกจากคนรู้จักรอบตัว ไป ณ ที่ไม่เคยมีใครรู้จักแกเลย และแกเป็นเพียงก้อนหินก้อนหนึ่ง เป็นเม็ดทรายเม็ดหนึ่ง เป็นเพียงแค่สิ่งมีชีวิตตัวหนึ่งของสถานที่แห่งนั้น และเป็นเวลาที่แกได้อยู่อย่างโดดเดี่ยวจากชีวิตเก่า ทว่าเป็นเวลาที่แกได้อยู่อย่างอิสระในชีวิตใหม่ บางทีแกอาจได้ยินเสียงของตัวแกเองพูดกับแก เสียงในตัวแกพูดกับแกในเรื่องที่ตรงไปตรงมาที่สุด |
|
หยิบมาปัดฝุ่นล่าสุด ๑๖ พฤศจิกายน ๒๕๔๘ |