ณ ตึกสีเทาเตี้ยๆ สูงเพียงสามสิบสี่ชั้น เหนือทางเข้ามีคำว่า ศูนย์ฟักตัวและรักษาสภาพแห่งลอนดอนกลาง และมีคำขวัญแห่งโลกติดไว้ที่แผ่นป้ายโลหะว่า ประชาคม ตัวตน เสถียรภาพ

ห้องขนาดใหญ่ที่ชั้นหนึ่งหันหน้าไปทางทิศเหนือ ห้องนี้หนาวเย็นตลอดฤดูร้อน แม้ว่าจะมีหน้าต่างแล้วก็ตาม และยังหนาวเหน็บแม้มีความร้อนแฝงจากภายในตัวห้องเอง แสงจ้าบางเบาส่องผ่านบานหน้าต่าง กระหายที่จะหารูปร่างใดๆ ที่แขวนอยู่ หรือรูปทรงซีดๆ ของก้อนเนื้อในทางวิชาการ แต่ก็ได้พบแต่แก้วและนิคเกิล และกระเบื้องเงาอันแห้งแล้งของห้องแล็บ ความเยียบเย็นนั้นตอบสนองความเยียบเย็นด้วยกันได้ดี ชุดคลุมตลอดตัวของคนทำงานในนั้นเป็นสีขาว มือสวมถุงมือยางสีเหมือนซากศพซีดเซียว แสงนิ่งชะงัก ไร้ชีวิตชีวา ดูเหมือนเป็นเพียงวิญญาณ มีแต่ถังสีเหลืองของกล้องจุลทรรศน์เท่านั้นที่มีสิ่งรุ่มรวยและมีชีวิต วางตัวเรียงกันคล้ายเนยอยู่ในหลอดแก้วแวววับเป็นทางยาวแถวแล้วแถวเล่า โดยเป็นแนวต่อกันตลอดบนโต๊ะทำงาน

"และนี่" ผู้อำนวยการเปิดประตู "คือห้องปฏิสนธิ" เมื่อผู้อำนวยการแผนกการฟักตัวและรักษาสภาพก้าวเข้ามาในห้อง ผู้ทำการปฏิสนธิสามร้อยคนกำลังก้มตัวอยู่เหนืออุปกรณ์ต่างๆ ท่ามกลางความเงียบที่แทบปราศจากเสียงหายใจ จะมีก็แต่เสียงต่ำๆ งึมงำอยู่คนเดียวอย่างใจลอย หรือเสียงผิวปากแห่งความจดจ่อ กลุ่มนักเรียนที่มาใหม่ยังเด็ก ดูอ่อนใสไร้เดียงสา เดินตามฝีก้าวของผู้อำนวยการแผนกเข้ามาอย่างตื่นๆ ดูน่าสังเวช เด็กแต่ละคนถือสมุดบันทึก ซึ่งเด็กๆจะจดยิกอย่างสุดชีวิตทุกครั้งที่ชายผู้มีอำนาจนั้นเอ่ยปาก นับเป็นเกียรติที่หาได้ยากยิ่งที่จะได้รับคำแนะนำจากผู้ทรงภูมิเช่นนี้ ผู้อำนวยการแผนกแห่งลอนดอนกลางถือเป็นเรื่องสำคัญเสมอที่จะต้องเป็นผู้พานักเรียนใหม่ๆ ไปยังแผนกต่างๆ ด้วยตนเอง

"จะบอกให้พวกเธอได้รู้ไว้กว้างๆ" เขาเริ่มอธิบาย แต่เด็กๆ เหล่านี้ย่อมมีความคิดกว้างๆ บางอย่างอยู่กับตัวแล้ว ซึ่งเป็นสิ่งจำเป็นสำหรับคนที่จะทำหน้าที่ได้อย่างชาญฉลาด (ไม่ว่าจะอายุน้อยเพียงใดก็ตาม) และสำหรับสมาชิกที่ดีและเป็นสุขในสังคม

"พรุ่งนี้" เขาเสริมขึ้นพลางยิ้มให้ทุกคนอย่างแฝงแววขู่เข็ญ "พวกเธอจะต้องลงมือทำงานจริงจัง และจะไม่มีเวลาสำหรับเรื่องกว้างๆ ทั่วไปอีกแล้ว แต่ว่าตอนนี้..."

แต่ว่าตอนนี้ ถือเป็นเกียรติ ที่จะได้รับคำสอนจากผู้ทรงภูมิที่ส่งไปยังสมุดบันทึก เด็กชายเหล่านั้นจดคำพูดอย่างบ้าเลือด

ผู้อำนวยการสืบเท้าเข้าไปในห้อง คางของเขายาว ฟันที่ค่อนข้างใหญ่และยื่นจะหุบอยู่ในริมฝีปากเต็มสีสด ก็ต่อเมื่อเขาไม่ได้เอ่ยปากพูดเท่านั้น เขาแก่หรือหนุ่ม? สามสิบ? ห้าสิบ? ห้าสิบห้า? ก็ยากที่จะกล่าว และถึงอย่างไรคำถามนี้ก็จะไม่มีขึ้นอยู่แล้ว ไม่มีใครถามคำถามเช่นนี้ในปีแห่งเสถียรภาพ A.F. 632

"ผมจะเริ่มตั้งแต่ต้น" ผอ. กล่าว และนักเรียนที่กระตือรือร้นก็จะจดความตั้งใจนี้ลงในสมุดบันทึก เริ่มตั้งแต่ต้น "นี่" เขากวาดมือไป "คือตู้บ่ม" เขาเปิดประตูกั้นให้เด็กๆ ดูแถวของหลอดทดลอง "นี่เป็นปริมาณไข่ที่ใช้กันในหนึ่งอาทิตย์ เก็บไว้" เขาอธิบาย "ที่อุณหภูมิของเลือด และนี่คือเซลสืบพันธุ์ชาย" เขาเปิดอีกประตูหนึ่ง "จะเก็บไว้ที่สามสิบห้าองศา แทนที่จะเป็นสามสิบเจ็ด เพราะการเก็บที่อุณหภูมิเลือดจะทำให้เป็นหมัน" แกะตัวผู้ที่ใส่เทอร์โมยีนเข้าไปจะไม่ทำให้เกิดลูก

ขณะที่เด็กๆ ยังพิงดูที่บ่มและดินสอยังปั่นจนอ่านไม่รู้เรื่องในหน้ากระดาษ การบรรยายสั้นๆ ถึงกรรมวิธีการปฏิสนธิสมัยใหม่ก็เริ่มต้นขึ้น โดยตั้งต้นที่การผ่าตัดเบื้องต้น "การผ่าตัดนี้มีขึ้นโดยสมัครใจ เพื่อประโยชน์สุขของสังคม และยังให้โบนัสเป็นจำนวนเงินเดือนหกเดือนอีกด้วย" ตามด้วยการบรรยายเทคนิคการรักษาไข่ที่นำออกมาให้มีชีวิตและพัฒนาต่อไป ตามด้วยเรื่องอุณหภูมิที่เหมาะสมที่สุด สภาพความเค็ม ความหนืด และอัลกอฮอลที่ใช้เก็บไข่ที่สุกแล้ว เด็กๆ มาที่โต๊ะทำงานเมื่อจะได้ชมว่าจะนำอัลกอฮอลออกจากหลอดทดลองได้อย่างไร และจะหยดอัลกอฮอลลงในสไลด์อุ่นที่จัดเตรียมพิเศษของกล้องจุลทรรศน์ได้อย่างไร การตรวจสอบความผิดปกติของไข่ในหยดอัลกอฮอล และการนับจำนวน รวมถึงการถ่ายไปยังที่เก็บบรรจุที่ให้ของเหลวผ่านได้ เด็กๆ ได้ดูขั้นตอนการหย่อนที่เก็บบรรจุไข่ลงไปในของเหลวอุ่นที่ประกอบด้วยสเปิร์มที่ว่ายไปมาอย่างอิสระ ในความหนาแน่นต่ำสุดหนึ่งแสนตัวต่อลูกบาศก์เซนติเมตร ผอ.ยืนยันว่าหลังจากนั้นสิบนาที เราจะยกที่เก็บบรรจุไข่ขึ้นมา และสำรวจดูภายในนั้นอีกครั้ง ถ้ายังมีไข่ที่ไม่ได้รับการปฏิสนธิก็จะถูกหย่อนลงไปซ้ำอีก และถ้าจำเป็นก็จะต้องทำซ้ำอีกครั้ง ไข่ที่ผสมแล้วจะนำกลับไปที่ตู้บ่ม ซึ่งพวกอัลฟาและเบต้า จะเก็บไว้จนกว่าจะปิดขวด ส่วนแกมมา เดลต้า และเอปซิลอนจะถูกนำออกมาอีกครั้งหลังจากนั้นสามสิบหกชั่วโมง เพื่อนำมาผ่านกระบวนการโบคานอฟสกี้

"กระบวนการโบคานอฟสกี้" ผอ.กล่าวซ้ำ และนักเรียนก็พากันขีดเส้นใต้คำนี้ในสมุด

"โดยปกติไข่หนึ่งฟอง เป็นตัวอ่อนหนึ่งตัว เป็นผู้ใหญ่หนึ่งคน แต่ไข่ที่ผ่านการโบคานอฟสกี้จะแตกหน่อ ขยายพันธุ์ จะแบ่งตัว เป็นไปได้ตั้งแต่แปดถึงเก้าสิบหกตัว ทุกตัวจะเติบโตเป็นตัวอ่อนที่สมบูรณ์ และตัวอ่อนทุกตัวจะกลายเป็นคนหนึ่งคน การสร้างมนุษย์เก้าสิบหกคนจากที่เคยทำได้แค่คนเดียว นี่คือความก้าวหน้า"