ชั้นหนังสือ : ชวนไปอ่าน  |
ทำในจีน : ศิริลักษณ์ เอกอุกฤษฎ์กุล |
|
[จื้อสิงเซอ zi xing che] ดญ.หง่าวเป็นนักเรียน แต่ไม่ว่านักเรียน หรือคนทำงาน เจ้านาย ครูบาอาจารย์ หรือคนทำงานก่อสร้าง แม่ค้าในตลาด ทุกคนใช้จักรยานเป็นยานพาหนะ ดังนั้นถ้าอยากซิ่งก็ปั่นจักรยานเร็วหน่อย อยากชมวิวก็ปั่นช้าลง แต่ถ้าหลงทางก็หยุดปั่น ไม่ต้องสตาร์ทเครื่อง ไม่เปลืองน้ำมัน ไม่ต้องอ้วนเพราะกินขนมขณะรถติด ไม่ต้องฟังจส.100 ไม่ต้องมีเงินมาก เพราะด.ญ.หง่าวรู้ตัวดีว่าจักรยานที่นี่หายบ่อยมาก หายง่าย ขโมยกันเป็นว่าเล่น ขนาดที่ว่าเพื่อนบางคนต้องเอาจักรยานไปนอนด้วย เนื่องจากจักรยานแพง กลัวหาย ต้องแบกจักรยานขึ้นไปสี่ชั้น นอนด้วยทุกวัน ล็อคยังไงก็ขโมยได้อยู่ดี มีวิธีเดียวที่ไม่ทำให้ถูกขโมย ได้ผลดี ราคาถูก และเป็นวิธีที่เด็กหญิงหง่าวเลือกใช้ คือไม่ทำความสะอาดจักรยานเลย จักรยานจะดูเก่าโทรมขโมยไปขายก็ไม่คุ้มค่า เด็กหญิงหง่าวไปซื้อจักรยานที่ร้านขายจักรยานในตลาด ภายในร้านมีจักรยานหลายแบบหลายราคา ราคาถูกก็ถูกจนไม่น่าเชื่อ จักรยานผู้ใหญ่ แฮนตรง รูปลักษณ์เก๋ไก๋เหมือน เมาเทนท์ไบค์ แต่ราคาน้ำจิ้มบ๊วย มือหนึ่งราคาไม่ถึงพันบาท ญาติดูแล้วดูอีก คิดว่า "เอาเถอะ ขี่แค่ปีเดียวเอง เอาถูกๆเข้าไว้ดีกว่า" ส่วนด.ญ.หง่าวอยากได้แบบที่เขาขี่กันในหนังเถี่ยนมีมี่ และในหนังจีนอีกหลายเรื่อง ขอเลือกแบบดั้งเดิม ที่พวกบุรุษไปรษณีย์ชอบใช้ มีเบรคเป็นสเตนเลสโค้งรับกับแฮน สายเบรคถูกหุ้มด้วยสเตนเลส มีป้ายติดหน้ารถยี่ห้อเซี่ยงไฮ้ ด.ญ.หง่าวบ้ายี่ห้อ และอยากเป็นคนท้องถิ่นมาก เลยกัดฟันซื้อด้วยราคาคันละเกือบ 3,000 บาท แล้วด.ญ.หง่าวกับญาติก็ถีบรถออกไปด้วยกัน วันที่ 1 ญาติหยุดซ่อมรถหนึ่งครั้ง ***** |