1

เมื่อผมลืมตาตื่นขึ้นมาในยามเช้า พบว่าตัวเองกำลังร้องไห้อยู่ มันกลายเป็นเรื่องปกติไปเสียแล้ว จนผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าร้องไห้เพราะเสียใจหรืออะไร อาจเป็นเพราะความรู้สึกมันเหือดหายไปพร้อมกับน้ำตาหมดแล้วก็ได้ ผมนอนจมอยู่กับความคิดบนที่นอนสักพัก แม่ก็มาเรียก "เดี๋ยวตื่นได้แล้วนะ"

หิมะไม่ได้ตกลงมาก็จริง แต่พื้นถนนยังมีเกล็ดน้ำแข็งจับ แลดูขาวโพลนไปหมด ราวครึ่งหนึ่งของรถยนต์ที่แล่นอยู่ ต่างใส่โซ่คล้องล้อไว้ พ่อผมเข้าประจำที่นั่งคนขับ ส่วนด้านหน้าข้างคนขับคือพ่อของอากิ ผมกับแม่ของอากินั่งอยู่เบาะหลัง เมื่อทุกคนพร้อมแล้ว รถจึงเคลื่อนตัวออกไป ชายสองคนที่นั่งข้างหน้าคุยกันแต่เรื่องหิมะว่าสภาพถนนแบบนี้จะไปถึงสนามบินทันขึ้นเครื่องไหม และเครื่องบินจะออกตรงเวลาหรือเปล่า ขณะที่สองคนด้านหลังแทบจะไม่ได้พูดอะไรกันเลย ผมได้แต่นั่งมองทิวทัศน์นอกหน้าต่างยามที่รถแล่นผ่านไปอย่างเหม่อลอย สองข้างทางเป็นท้องทุ่งกว้าง ซึ่งบัดนี้ได้กลายเป็นทุ่งหิมะไปแล้ว แสงอาทิตย์ที่ลอดผ่านปุยเมฆลงมานั้น ทาบทอสันเขาที่เห็นอยู่ลิบๆ เป็นประกายระยิบระยับ ส่วนแม่ของอากินั่งประคองโถเล็กๆ ซึ่งบรรจุอัฐิไว้บนตัก