แล้วเคยเจอนายทุนที่รักหนังหรือเปล่า?

อ็อกไซด์ แปง : ไม่เคย ธุรกิจหมด ถ้าหนังเรื่องหนึ่งใช้เงินพันสองพันคงมีคนลงทุนเยอะมาก แต่นี่เป็นยี่สิบสามสิบล้าน มันไม่ใช่ง่ายๆ เพราะคนที่มีเงินเขาก็ไม่ได้ซื้อความสุขจากการทำหนัง พอเห็นหนัง 'ยูแม่งทำอะไรวะ' เอาเงินไปทำอย่างอื่นสนุกกว่า เที่ยว ซื้อของ หรือฆ่าใครสักคนก็ได้ ไม่พอใจคนนี้เอาเงินไปฆ่าแม่งเลย สะใจสิ ตื่นเต้นสิ ใช่ไหม (หัวเราะ)

คนที่รักหนังก็พอมี แต่จะรักได้กี่เรื่อง สมมติเรื่องแรกลงทุนสามสิบล้าน ได้สิบขาดทุนยี่สิบ รักอีก (เน้นเสียง) เอ้าเรื่องที่สองลงอีก (เน้นเสียง) ลงมากกว่าเดิมด้วย (เน้นเสียง) กูชอบ ไอ้เหี้ย...แม่งได้ห้าล้าน ยิ่งขาดทุนยิ่งเจ็บ เรื่องที่สาม เฮ้ย! ใจเย็นๆ (หัวเราะ)

นี่เป็นความจริง ถึงจะรวยขนาดไหนก็กลัวเสียฟอร์ม มันไม่ใช่แค่รัก แต่เขาอยากได้รับการยอมรับด้วย ไม่ใช่ว่าทำหนังไปก็มีแต่คนบอกว่าโง่ฉิบหาย รวยก็รวยแต่โง่ ฉะนั้นเขารับตรงนี้ไม่ได้ ก็ผิดหวัง แต่ถ้าสมมติว่าเขารักหนัง หนังของเขาได้เงิน ทุกคนก็บอกว่ายูสุดยอดเลย (เน้นเสียง) อย่างนี้ภูมิใจ ทำต่อ เรื่องไปเอาไปเลยห้าสิบล้าน แต่ไม่ใช่ว่าให้ไปห้าสิบล้านแล้วเจอด่าเจอแซวอีก ใครก็รับไม่ได้ (หัวเราะ)