มีสถานที่แห่งหนึ่งที่เวลาหยุดนิ่งสนิท เม็ดฝนลอยค้างอยู่กลางอากาศไม่เคลื่อนไหว นาฬิกาลูกตุ้มกำลังถูกเหวี่ยงไปด้านหนึ่ง สุนัขสวมที่ครอบปากแยกเขี้ยวคำรามไร้เสียง คนเดินเท้าหยุด ยืนแข็งบนถนนฝุ่นเปรอะ ขาของเขาเหมือนถูกชักด้วยเส้นเชือก กลิ่นของผลอินทผลัม มะม่วง ผักชี ลอยฟ่องอยู่ในอากาศ

เมื่อมีนักเดินทางจากทิศใดก็ตามมาเข้าใกล้สถานที่แห่งนี้ พวกเขาจะค่อยๆเคลื่อนไหวช้าลง จังหวะหัวใจเคยเต้นถี่เริ่มห่าง เสียงลมหายใจเบาบาง อุณหภูมิในร่างกายลด ความคิดสูญหาย จนกระทั่งเมื่อถึงจุดศูนย์กลางแห่งความตาย พวกเขาจะหยุดนิ่งสนิท เพราะที่นี้คือศูนย์กลางของ"เวลา" และในสถานที่แห่งนี้ "เวลา"จะเดินทางออกสู่ภายนอกจากจุดศูนยกลางของวงกลมอย่างช้าๆ และ"เวลา"ค่อยๆเคลื่อนไหวเร็วขึ้นตามระยะที่กว้างขึ้นของเส้นผ่านศูนย์กลางโดยรอบ

แล้วใครล่ะจะเดินทางมาที่ศูนย์กลางของเวลา? พ่อแม่ กับลูก หรือคนรัก

ณ สถานที่ที่เวลาหยุดนิ่ง มีพ่อแม่ยืนกอดลูกในอ้อมแขนที่ไม่ขยับเขยื้อน เหมือนกับว่าจะกอดไม่ยอมปล่อย ลูกสาวหน้าตาน่ารัก ตาสีฟ้าสวย ผมสีทอง ยืนยิ้มไม่หยุดในรอยยิ้มที่กำลังยิ้มอยู่ รอยสีชมพูที่แก้มเจือจางแต่คงอยู่อย่างนั้น ใบหน้าไม่เหี่ยวย่น ไม่มีสีหน้าเหนื่อยหน่าย ไม่รับรู้ถึงอาการบาดเจ็บใดใด ไม่ลืมสิ่งที่พ่อแม่เคยสอนเธอ ไม่คิดถึงความคิดที่พ่อแม่ของเธอไม่เคยรู้จัก ไม่รู้จักความชั่วร้าย ไม่เคยบอกพ่อแม่ว่าเธอไม่ได้รักพวกเขา ไม่เคยเดินออกจากห้องด้วยภาพของท้องมหาสมุทร ไม่ได้หยุดสัมผัสพ่อและแม่เหมือนกับที่เธอสัมผัสอยู่

และที่ที่เวลาหยุดนิ่งแห่งนี้ มีคู่รักอีกคู่หนี่งประทับริมฝีปากอยู่ที่เงาของมุมตึก ในอ้อมแขนที่ไม่ขยับเขยื้อน เหมือนกับว่าจะกอดไม่ยอมปล่อย คนรักไม่เคยละมือของเขาออกจากอ้อมกอด ไม่เคยคืนสร้อยคอแห่งความทรงจำ ไม่เคยพรากจากคนที่รัก ไม่เคยปล่อยให้ตัวเองตกที่นั่งลำบากเพราะทุ่มเทฝ่ายเดียว ไม่เคยไม่แสดงออกซึ่งความรัก ไม่เคยเกิดอาหารหึงหวง ไม่เคยหลงรักคนอื่นอีก และไม่เคยสูญสิ้นความปรารถนาที่มีต่อความรัก

*****

คืนเรือน | ชั้นหนังสือ | Einstein's Dreams