แปลโดย SleepyO

บทที่ 5

ผมอายุแปดปีและยังคงมีชีวิตอยู่รอด ผมอาศัยอยู่ตามท้องถนน นอนใต้กล่อง ในห้องโถงและที่ดินร้างมานานกว่าสามปี ผมหลับในทุ่งหญ้า หลับใต้กองหิมะ โดยผมมีวิคเตอร์กับขาเทียมของพ่อเป็นเพื่อนเท่านั้น ไม่มีอะไรอีกแล้ว ผมเป็นเด็กฉลาดแต่อ่านหนังสือไม่ออก เติบโตแต่ป่วยกระเสาะกระแสะ หน้าตาผมดี รูปหล่อแบบสกปรก ผมชอบระเบิดอารมณ์ด้วยความโกรธ และผมก็ยังอยู่มาได้

แต่มันไม่พอหรอก ผมดันอยากรู้มากกว่านี้
-มาเร็ว วิคเตอร์ ผมบอกเขา -เราควรจะทำตัวให้ดีกว่านี้
ผมล้างตัวเองและวิคเตอร์ด้วยถังน้ำหลังบ้านคุณยาย หลังจากนั้นเราก็ไปโรงเรียนประจำชาติซึ่งอยู่หลังรางรถไฟใหญ่ ตกสายแล้ว บริเวณสนามในโรงเรียนว่างเปล่า เราสองคนตรงดิ่งไปที่บริเวณห้องโถงของโรงเรียน ผมหยุดตรงประตูบานแรกที่เจอ เราได้ยินเสียงเด็กคนอื่นๆกำลังส่งเสียงท่องอะไรสักอย่างอยู่ด้านใน ผมเคาะประตูแล้วยืนรอ โดยกุมมือวิคเตอร์น้องชายผมไว้

-ว่าไงจ๊ะ เสียงตอบกลับเป็นเสียงของผู้หญิงคนหนึ่ง
ผมยังไม่ทันได้มอง แต่คาดว่าอาการที่ยังไม่ได้มองนี้ จะเห็นใบหน้ายิ้มแย้มและน่ารักปรากฎขึ้น ผมคาดหวังแบบนั้นจริงๆ ผมจึงพูดต่อไป
-เรามาเพื่อการศีกษาครับ ผมบอก
-เธอมาเพื่อการนี้จริงหรือ? เสียงนั้นย้อนถาม
-ใช่
ผมมองรองเท้าบูทสีน้ำตาล ปลายเท้าของผู้หญิงคนนี้วางตัวอย่างเป็นระเบียบ
-เธออายุเท่าไหร่แล้ว?
-เกือบเก้าคับ
-ไม่น่าใช่ เสียงนั้นตอบ
-ใช่นะคับ ผมพูด
-เธอดูเป็นเด็กดีนะ เธอบอก -แต่รู้ไหมเธอมาช้าไปสี่ปี
-ผมมัวแต่ยุ่งคับ ผมตอบฉะฉาน
-แล้วหนุ่มน้อยคนข้างๆเธอล่ะ?
-น้องชายผมเอง และเขาต้องการเรียนหนังสือเหมือนกัน ถ้าผมไปไหน เขาต้องไปด้วย
-อย่างนั้นหรือ?
-ใช่ ผมพูดต่อไปว่า -ทีนี้คุณรู้แล้วว่าเรามาทำไม ดังนั้นคุณจะไม่ได้รับปัญหากวนใจจากพวกเรา เรามาที่นี่เพื่อเรียนหนังสือคับ

เธอเริ่มส่งเสียงหัวเราะออกมา ผมมองและเห็นว่าเธอกำลังส่งสายตาจับจ้องเขม็งมาที่ผม ผมเป็นเด็กตัวโตเกินขนาด สายตาหม่นหมองด้วยสะกิดแผลจากอดีต เส้นผมยุ่งเหยิงตั้งชันเหมือนพยายามหนีจากพวกไรเหา แต่ผมมีรอยยิ้มที่น่าประทับใจซึ่งมักจะทำให้ผู้หญิงสนเท่ห์และผมชินกับมันเสียแล้ว ผมจึงยิ้มกลับให้เธอและรอดูผลของมัน

เธอกะพริบตาและไอเบาๆ เธอกำลังเอื้อมจะหาผม แต่แล้วก็ชะงักไป ผมแน่ใจว่าเธออยากจะแตะตัวผม แล้วผมจึงเห็นเธอเอื้อมอีกครั้ง ก่อนใจจะกล้าแตะของสกปรกด้วยการวางมือลงบนศีรษะของผม ผมจ้องมองตาเธอนิ่ง
-ไหนบอกสิจ๊ะเธอชื่ออะไร? เธอถาม
ผมมองตาสีน้ำตาลคู่นี้ เส้นผมสีเงินสยายหลุดออกจากมวนผมด้านหลังของเธอเหมือนโคมไฟส่องสว่างอยู่บนหัว ตรงหน้ามีกระดุมเล็กๆสีน้ำตาล เรียงตัวคู่ยาวเป็นแนวบนชุดสีน้ำตาล คล้ายหัวของสัตว์ตัวเล็กๆกำลังคลานขบวนขึ้นสู่บริเวณลำคอ
-เฮนรี่ สมารท์ ผมตอบ
-แล้วหนุ่มน้อยนี้ล่ะ?
-วิคเตอร์ สมาร์ทคับ
-บ้านเธออยู่ไหน เฮนรี่?
-ตรงนู้นคับ ผมตอบแต่ผมไม่ได้ชี้ไปหรอก -คุณชื่ออะไรคับ?
-เรียกครูว่ามิส โอ'เชีย จ๊ะ แล้วเธอรู้จักใครในชั้นเรียนนี้หรือเปล่า?
-ไม่มีคับ
ผมหยิบขาเทียมของพ่อเพื่อให้เธอสังเกตเห็น มันเป็นใบเกิดของผม เธอมองมันอยู่ ด้วยสายตาแลอ่อนเยาว์ที่สุดถ้าเปรียบเทียบจากใบหน้าทั้งหมดของเธอ ผมเห็นความตะลึงและสนุกอยู่ในสีหน้านั้น
-นั่นอะไรนะ?
-ขาที่ทำด้วยไม้ วิคเตอร์เสียงแจ้วขึ้นมา
-เป็นของพ่อเรา ผมบอกเธอ -แต่ตอนนี้เขาหายไปแล้ว
ตอนนั้นเองที่วิคเตอร์เริ่มร้องไห้
ผมเอาแขนโอบไหล่วิคเตอร์เมื่ออาการไห้กลายเป็นเสียงไอ ผมยิ้มให้เธออีกครั้งถึงแม้ว่าผมจะรู้สึกถึงอาการไอของวิคเตอร์ผ่านมือสัมผัสของผมและรู้ทันทีว่าเขาไอจริงๆ เธอยิ้มคืนและเราจึงได้ทราบว่าเราได้รับเลือกให้เข้าชั้นเรียน
ผมชอบเธอ
-พวกเธอเข้ามาสิ เธอพูด -Tar istigh หมายถึง เข้ามาได้ เธอทั้งสองคน
-Tar istigh ผมท่องบ้าง
-ดีมาก เธอเรียนรู้เร็วมาก เธอชม
-ผมรู้ครับ ผมบอกเธอด้วยความภูมิใจ -เพราะผมไม่เคยโดนจับได้สักครั้ง