ผมเดินหลีกฝรั่งสองสามคนเข้าไปในบริเวณที่โต๊ะเก้าอี้เรียงราย เหลียวซ้ายแลขวาอยู่ครู่หนึ่งก็พบคนที่นัดให้ผมมา

"นี่คือคุณจ๋อม ส่วนนั่นไอ้เขียว รู้จักกันเสีย" เราทั้งสองยกมือขึ้นประนมไหว้พร้อมๆ กัน

ทวนธนเพื่อนผมแนะนำให้ผมรู้จักผู้หญิงคนที่นั่งตรงหน้าให้รู้จักอย่างง่ายๆ ผู้หญิงที่ชื่อคุณจ๋อมนี้กำลังจะปลูกบ้าน ทวนธนโม้กับเธอว่าผมเป็นสถาปนิกมือดี ราคาถูกที่สุดเท่าที่เขาจะหาให้เธอได้ เลยนัดกันมาที่คอฟฟี่ช้อปของโรงแรมแห่งนี้ เพราะอยู่ใกล้บ้านผม

คุณจ๋อมเป็นคนหน้าตาสวยดี ผมเลยนึกว่าถ้าได้จับมือกับเธอสักหน่อยคงจะดีเหมือนกัน ผมก็เลยยื่นมือข้ามโต๊ะไป

"ยินดีที่ได้รู้จักครับ"

คุณจ๋อมส่งมือมาจะจับกับผม แต่เจ้าทวนธนตีมือผมเผียะหนึ่ง ทำให้ผมยิ้มแห้งๆ ชักมือกลับ

"อย่ามาทำเป็นฝรั่งหน่อยเลยวะ ตะกี้ก็เห็นไหว้เขาแล้วดีๆ นี่หว่า คุณจ๋อมเขาไปอยู่เมืองนอกมาตั้งหลายปี เขายังไม่เห็นจะส่งมือมาให้เอ็งจับอะไรเลย" ทวนธนดุผม

คุณจ๋อมยิ้มกว้าง ที่เห็นว่าเธอเป็นผู้หญิงที่สวยดีในครั้งแรกนั้น เห็นจะต้องเปลี่ยนใหม่ว่าเธอเป็นคนสวยมากๆ ทีเดียว โดยเฉพาะเวลาที่เธอยิ้มเยอะๆ อย่างนี้

"รู้จักกันแล้วนะ เอาละ... ทีนี้มาพูดกันเรื่องธุระ..." ทวนธนเริ่มเรื่อง "...อย่างที่บอกเอ็งให้รู้ไปแล้วว่าคุณจ๋อมเขากำลังจะปลูกบ้าน ข้าก็บอกคุณจ๋อมเขาไปว่าเอ็งเป็นเพื่อนข้า เป็นคนดีนิสัยดี ถ้าจะนิสัยเสียก็ให้ลับหลังข้าเสียก่อนข้าจะได้ไม่เสียหน้า เข้าใจไหม"

"เข้าใจครับ"

"... คุณจ๋อมเขาไม่ได้เป็นเศรษฐีเหมือนข้า เขาจนเหมือนกับเอ็ง เพราะฉะนั้นคนจนด้วยกันควรจะเห็นใจกันให้มาก ข้าก็เลยบอกกับคุณจ๋อมว่า ถ้าพูดกับเอ็งดีๆ เอ็งก็อาจจะเขียนแบบบ้านให้ฟรีๆ"

ผมสำลักกาแฟขลุกขลักจนต้องเอาผ้าขึ้นเช็ดปาก

"อย่าเห็นแก่เงินไปหน่อยเลยวะ พูดแค่นี้ถึงกับสำลักกาแฟเชียวเรอะ"

"เปล่าๆ" ผมรีบปฏิเสธ "ลืมใส่น้ำตาลน่ะ"