ทีมงานคุยกันอย่างจริงจัง มีคนกล่าวถึงผู้ป่วยหญิงที่เข้าใจว่าศูนย์ดูแลบรรเทาแห่งนี้เป็น "บ้านพักฟื้นฟู" ตอนที่เธอมาถึงในสภาพที่ปวดร้าวมาก เธอพูดแต่ว่า "ฉันไม่เข้าใจเลย ใครๆ บอกว่าเป็นการพักฟื้น แต่ยิ่งนับวันฉันก็ยิ่งรู้สึกแย่ลงทุกที" และอีกไม่นานต่อมา เธอก็ถามหมอตรงๆว่า "นี่มันอะไรกันแน่?" หมอตอบว่า "คำว่า พักฟื้น ไม่ใช่คำที่ถูกต้องนัก ที่นี่เป็นการดูแลบรรเทา ที่เราจะให้ความสะดวกสบายและความเอาใจใส่ทุกอย่างเท่าที่จะทำได้ และให้ยาที่ลดความเจ็บปวด เพราะว่าโรคของคุณลุกลามไป และเราไม่มีวิธีหยุดมันได้" เมื่อเธอได้ยินดังนี้ แทนที่จะล้มพับ หญิงสาวกลับถอนใจด้วยความโล่งอก "ในที่สุดฉันก็เข้าใจแล้ว!" เธอบอกว่าความทุกข์ของเธอมาจากความไม่สอดคล้องกันในสิ่งที่เธอรู้ตัวอยู่ลึกๆ จากที่ร่างกายเธอบอก กับสิ่งที่คนอื่นพูด และตอนนี้ทั้งสองอย่างนี้ก็ประสานลงตัวแล้ว คืนต่อมาหลังจากที่ได้คุยกับหมอ เธอหลับสนิท และหลังจากนั้น เธอก็เริ่มต้นตระเตรียมที่จะจากไป

"จริงนะ" พยาบาลคนหนึ่งกล่าวขึ้น "พวกทางบ้านคอยเชื่อแต่ว่าคนป่วยจะไม่สามารถรับความจริงได้ แต่ไม่รู้เลยว่าคนป่วยรู้ตัวดีอยู่แล้ว และต้องแบกรับความรู้นี้ไว้ตามลำพัง"

"แล้วเราจะช่วยเหลือพวกครอบครัวได้อย่างไรล่ะ?" ผู้ฝึกหัดงานถามขึ้น

"ฉันมักจะแนะนำคนอื่นว่าลองคิดว่าถ้าเกิดเป็นเราที่ป่วยขึ้นมา อะไรที่จะช่วยเราได้ คนส่วนใหญ่จะบอกว่าไม่อยากให้คนอื่นพูดไม่จริงด้วย บางคนบอกว่าห่วงคนที่ใกล้ชิด และอยากมั่นใจในอนาคตของคนเหล่านั้น"

"แล้วสำหรับตัวคนป่วยเองล่ะ?" อาสาสมัครที่ร่วมวงสนทนาคนหนึ่งถาม

"คนไข้อยากได้ความมั่นใจว่าจะได้รับการดูแลจนถึงวาระสุดท้าย ว่าจะได้รับความช่วยเหลือถ้าต้องเจ็บหนัก ว่าจะยังรักษาความสัมพันธ์ตามธรรมชาติที่สำคัญกับคนอื่นได้ ซึ่งอย่างหลังนี้จะไม่มีทางได้มาได้ หากผู้ป่วยตกอยู่ในการสมคบคิดไม่บอกความจริงให้รู้"