สำหรับห้องสมุด อา-ห้องสมุด! โดยที่ผมเป็นคนชอบหนังสืออย่างที่ใครๆก็รู้กันอยู่ ผมได้แจ้งความจำนงให้เป็นที่ทราบตามมารยาทว่าผมจะเข้าใช้ห้องนั้น แต่ก็แปลก... ทั้งที่รู้เช่นนั้นแล้ว เขาก็แทบจะไม่ได้ขนหนังสือของเขาเอาไปด้วยเลย นอกจากสามสี่เล่มที่อ่านค้างอยู่ และอีกสองสามเล่มซึ่งยังไม่ได้อ่าน (ผมรู้เพราะมันยังไม่ได้แก้ออกจากห่อ) เตียงนอนกลางวันหลังนั้น เขาก็ไม่เอาไป จึงตกเป็นภาระให้ผมจัดการย้ายมันไปไว้เสียในห้องเก็บของ บอกตามตรงว่าผมรังเกียจ แม้ว่าผมจะเคยร่วมใช้มันเป็นสนามด้วยหนหนึ่งก็ตาม ผมเป็นคนถือหัว ถ้าผมจะต้องเอนหัวนอนกับเตียงที่เคยเป็นบ่อนสำส่อน ก็ต้องให้มันสำส่อนเพราะน้ำมือผมเอง ผมให้คนมาทำความสะอาดห้องเป็นการใหญ่ระหว่างที่ผมสำรวจดูหนังสือเหล่านี้ซึ่งมีอยู่มากมาย ครึ่งจำนวนเป็นสมบัติเก่าแก่ของบ้าน ที่เหลือนอกนั้นสะสมไว้ในชั้นคุณหลวงนี่เอง ผมนับถือเขาในเรื่องนี้ และถ้าบอกคุณจะแปลกใจหรือไม่ก็ไม่ทราบซี... หนังสือของเขาเป็นประเภทประวัติศาสตร์ นิยายอิงพุทธประวัติ และประเภทวรรณคดีล้วนๆ ทั้งภาษาไทยและอังกฤษ ไม่มีแม้แต่ "ดรอลล์สทอรี่ย์ส" ของบัลสัค และวรรณกรรมซุกซนอื่นๆ ซึ่งทยอยกันเข้าไปเพิ่มเติมในชั้นผม ที่เป็นจุดด่างพร้อยอย่างฉกรรจ์อันเดียวของห้องสมุดก็คือ หนังสือเมถุนศาสตร์ของปรมาจารย์ชาวอินเดียเล่มเดียวนี่เท่านั้น จึงนับได้ว่าเขาเป็นผู้ใฝ่ในกามซึ่งรักที่จะหาความบันเทิงสุขด้วยการปฎิบัติอย่างจริงจังแต่ถ่ายเดียวโดยแท้ ต่างกับคุณบุญเลื่องและผม เราชอบหาความบันเทิงทางนี้จากหนังสืออีกด้วย เราอ่านทั้งนั้น ตั้งแต่บ็อคกาจิโอ บัลสัค แฟรงค์ แฮร์ริส โมปาส์ซังต์ อาหรับราตรี ภาคเฉพาะสุภาพบุรุษ เรื่อยลงมาจนถึงประเภท "วรรณกรรมปกเขียว" --อย่างเช่น บันทึกความทรงจำของบลังเช่ ฯลฯ นึกถึงข้อนี้แล้ว ผมก็อดสงสัยไม่ได้มานานแล้วว่า ระหว่างคุณหลวงกับคุณบุญเลื่องและผมนี้ ใครจะเป็นฝ่ายที่ถือได้ว่าเป็นคนกามราคะจัดกว่ากัน

* * *