น้ำรินที่รัก

ชาติแรกในการจัดลำดับทศชาติของไทยเป็นเรื่องราวความเพียรพยายามเพื่อความหลุดพ้นของเด็กเล็กๆ คนหนึ่งที่ชื่อเตมีย์กุมาร ซึ่งคนไทยส่วนใหญ่จะรู้จักในชื่อ "พระเตมีย์ใบ้" เด็กคนนี้พยายามอดทนต่อสิ่งเย้ายวนและความทุกข์ทรมานทั้งปวงเพียงเพื่อให้คนอื่นๆ เชื่อว่าตนเป็นกาลกิณี แล้วจะได้มีโอกาสออกบวชเพื่อแสวงหาหนทางหลุดพ้นได้ตามความตั้งใจ

เรื่องราวในชาตินี้เริ่มต้นที่พระเจ้ากาสิกราชแห่งนครพาราณสี ท้าวเธอมีพระมเหสีชื่อพระนางจันทเทวีและมีสนมอีก ๑๖,๐๐๐ นาง แต่ก็หามีพระโอรสธิดาไม่ (น้ำรินเป็นโรคเดียวกับฉันบ้างไหม คือเห็นตัวเลขทำนองนี้ทีไร รู้สึกสะดุดทุกที โธ่ ก็แค่คิดเลขง่ายๆ ว่าเสด็จไปหาวันละคน ๑๖,๐๐๐ คนหาร ๓๖๕ ก็ตกเข้าไป ๔๓.๘ ปีแล้วใช่ไหมกว่าจะเสด็จไปหาได้ครบทุกคน ไม่แก่หงำเหงอะไปตามๆ กันเหรอ แล้วอย่างนี้จะไม่ให้เลิกคิ้วอยู่ในใจได้ยังไง จริงไหม ที่จริงก็เข้าใจหรอกนะว่ามันเป็นเพียงโวหารเพื่อแสดงว่าพระเจ้ากาสิกราชเธอเป็นคนดี มีบารมี ใครๆ ก็อยากส่งลูกสาวมาถวายตัวเป็นข้ารับใช้ด้วยกันทั้งนั้น แต่ก็อดรู้สึกไม่ได้ว่าภาษาไทยและคนไทยนี่ไม่ค่อยให้ความสำคัญกับความสมจริง ไม่เชื่อก็ดูบทละครโทรทัศน์สิ เห็นแข่งกันปลูกฝังความไม่สมจริงไว้ในวิธีคิดคนดูอยู่ทุกวี่ทุกวัน)