A Temporary Matter

มีประกาศแจ้งล่วงหน้ากับพวกเขาว่าไฟฟ้าจะถูกตัดเป็นการชั่วคราวเป็นเวลาห้าวัน วันละหนึ่งชั่วโมง เริ่มตั้งแต่เวลาสองทุ่ม สายไฟฟ้าพังเสียหายจากพายุหิมะคราวที่แล้ว และช่างซ่อมจะถือโอกาสในช่วงบ่ายนี้ที่อากาศแจ่มใสทำการแก้ไขสายไฟให้กลับมาเป็นปกติ งานนี้จะส่งผลกระทบกับบ้านแถวริมต้นไม้ที่ถนนเงียบสงบ ซึ่งอยู่ในระยะทางเดินใกล้กับร้านรวงตึกแถวเรียงรายและใกล้ป้ายจอดรถราง เป็นที่ที่โชบาและชุกุมาร์อาศัยอยู่มาเป็นเวลาสามปี

"เป็นเรื่องดีมากเลยที่พวกเขาเตือนเรา" โชบายอมรับหลังจากที่อ่านประกาศออกมาดังๆ ซึ่งเป็นประโยชน์แก่เธอมากกว่าชุกุมาร์ เธอปล่อยสายกระเป๋าหนังใส่กองแฟ้มเอกสารหลุดออกจากบ่า ทิ้งไว้ในห้องโถงแล้วเดินเข้าครัวไป เธอสวมเสื้อคลุมฝนสีฟ้ากับกางเกงสีเทาและรองเท้ากีฬาสีขาว เธออายุสามสิบสามปี มีลักษณะของผู้หญิงที่ครั้งหนึ่งเธอเคยบอกว่าเธอไม่มีวันจะเหมือน

เธอเพิ่งกลับมาจากโรงยิม รอยลิปสติกสีแครนเบอร์รี่ปรากฎอยู่ขอบปากด้านนอกจางๆ รอยดินสอเขียนขอบตา ทิ้งคราบเปื้อนเป็นปื้นคล้ายถ่านใต้ขนตา เธอมักจะเป็นเช่นนี้เสมอ ชุกุมาร์คิด ตอนเช้าหลังงานเลี้ยงหรือบางคืนที่ไปเที่ยวในบาร์มา เมื่อวันที่เธอขี้เกียจจะล้างหน้า แต่กระตือรือร้นจะล้มลงในอ้อมแขนของเขา เธอมัดจดหมายลงบนโต๊ะโดยไม่มอง ดวงตาเธอจับจ้องอยู่ที่ใบแจ้งประกาศที่อยู่ในอีกมือหนึ่ง "แต่ช่างน่าจะมาซ่อมตอนกลางวัน"

"คุณหมายถึง..ช่วงที่ผมอยู่บ้าน" ชุกุมาร์กล่าว เขาเลื่อนฝาแก้วปิดหม้อต้มเนื้อแกะ ขยับให้เปิดแต่เพียงเล็กน้อยกระแสน้ำเดือดจะได้มีทางพุ่งออกไป ตั้งแต่เดือนมกราคมเป็นต้นมา เขาทำงานอยู่ที่บ้าน พยายามจะจบบทสุดท้ายของวิทยานิพนธ์เกี่ยวกับเรื่องการจลาจลการแบ่งปันที่ดินและไร่นาในอินเดีย " เขาจะมาเริ่มซ่อมเมื่อไหร่?"

"วันที่สิบเก้ามีนา วันนี้วันที่สิบเก้าหรือเปล่า?" โชบาเดินไปที่บอร์ดไม้ก๊อกที่แขวนตรงผนังข้างตู้เย็น ผนังด้านนั้นว่างเปล่ายกเว้นปฎิทินลายวอลเปเปอร์ของวิลเลียม มอร์ริส เธอมองมันเหมือนได้มองเห็นเป็นครั้งแรก ศึกษาลายต่างๆของวอลเปเปอร์ด้านบนของกระดาษอย่างช้าๆ ก่อนจะทิ้งสายตาลงที่ตารางตัวเลขซึ่งเป็นช่องด้านล่าง เพื่อนคนหนึ่งส่งปฎิทินนี้มาทางไปรษณีย์เป็นของขวัญวันคริสต์มาส ถึงแม้ว่าในปีนั้นโชบาและชุกุมาร์จะไม่ได้ฉลองวันคริสต์มาสกัน

"งั้นก็วันนี้สิ" โชบาประกาศ "อ้อ คุณมีนัดกับหมอฟันอาทิตย์หน้าวันศุกร์นะ"
เขาเอาลิ้นดุนแตะฟันด้านบนในปาก เขาลืมแปรงฟันเมื่อเช้านี้ ครั้งนี้ไม่ใช่ครั้งแรก เขาไม่ได้ออกไปไหนเลยในวันนั้นหรือวันก่อนหน้านั้น ยิ่งโชบาอยู่นอกบ้านมากเท่าไรนั่นหมายถึงเธอก็ยิ่งทำงานในเวลาพิเศษล่วงเวลา และทำงานในโปรเจ็คอื่นๆ นั่นยิ่งทำให้เขาอยากอยู่บ้านมากขึ้น เขาไม่แม้แต่จะออกไปเอาจดหมายหรือไปซื้อผลไม้ข้างนอก หรือกระทั่งไวน์แถวๆร้านตรงป้ายจอดรถรางก็ตาม

หกเดือนก่อนในเดือนกันยายน ชุกุมาร์ไปร่วมงานประชุมของทางสถาบันฯในบัลติมอร์ ตอนนั้นโชบาใกล้เวลาคลอดเข้าโรงพยาบาล ซึ่งเป็นสามอาทิตย์ก่อนหมายกำหนดการจริง เขาไม่อยากไปงานประชุม แต่เธอขอร้องให้เขาไป นับเป็นเรื่องสำคัญที่เขาควรจะติดต่อสร้างสัมพันธ์ไว้ เพราะเขาจะต้องเข้าตลาดงานในปีหน้า เธอบอกเขาว่าเธอมีเบอร์โทรศัพท์ในโรงแรมที่เขาพัก และมีตารางเวลารวมทั้งเบอร์ตั๋วเครื่องบินทั้งหมด และเธอได้จัดแจงกับกิลเลียน เพื่อนเธอเรียบร้อยแล้ว ในเรื่องการเดินทางไปโรงพยาบาลในกรณีฉุกเฉิน เมื่อรถแท็กซี่ออกเดินทางไปสนามบินในเช้าวันนั้น โชบายืนโบกมืออำลาในชุดคลุม โดยมือหนึ่งกุมหน้าท้องที่พอกพูนขึ้นมาเสมือนมันเคยเป็นส่วนหนึ่งในร่างกายที่ปกติของเธอ

***