ดร เอียนนิสเป็นสุขกับวันอันน่าพอใจที่ไม่มีคนไข้คนใดของเขาตายหรือย่ำแย่ลง เขาได้ทำคลอดลูกวัวที่ง่ายเหลือเชื่อรายหนึ่ง เจาะหนองหนึ่ง ถอนฟันกรามซี่หนึ่ง จ่ายยาซาลวาร์ซานให้สตรีรักสนุกคนหนึ่ง ปฏิบัติการสวนทวารที่ไม่น่าชื่นชูใจแต่ได้ผลอันอุดมเป็นพิเศษหนึ่ง และสร้างอัศจรรย์ครั้งหนึ่งจากความสำเร็จของกลเสกสิ่งของให้ปรากฎในทางการแพทย์

เขาหัวเราะน้อยๆ ให้กับตัวเอง ด้วยอัศจรรย์ครั้งนี้ย่อมเป็นที่สรรเสริญเทียบเท่าเซนต์ เจราซีมอส อย่างสิ้นข้อกังขา เขาไปบ้านชายชรา สตามาติส ผู้เรียกตัวเขามาเพื่อดูแลการปวดหู เขาได้จับจ้องไปยังทวารแห่งการได้ยินอันชื้นแฉะหนาวเหน็บ จับไปด้วยตะไคร่และหินงอกที่ยิ่งไปกว่าถ้ำโดรการาติ และตกลงใจชำระตะไคร่ออกไปด้วยการใช้ผ้าฝ้ายเล็กๆ ที่ชุ่มด้วยแอลกอฮอล พันไว้ที่ปลายไม้ขีดไฟก้านยาว เขาได้ทราบว่าหูข้างนั้นของชายชราสตามาติสได้หนวกสนิทตั้งแต่วัยเยาว์ และได้เป็นต้นเหตุแห่งความเจ็บปวดเรื่อยมา แต่ถึงกระนั้น เขาก็ต้องประหลาดใจเมื่อ ณ ที่ลึกเข้าไปในช่องอันดกไปด้วยขน ปลายไม้ขีดไฟเหมือนจะประจันกับบางสิ่งที่แข็งและไม่ลดราวาศอกให้ บางอย่างที่จะว่าไปแล้ว มิได้มีข้อแก้ตัวในการปรากฎอยู่เลย ไม่ว่าจะในทางสรีรศาสตร์หรือกายวิภาคศาสตร์ เขาพาชายชราไปที่หน้าต่างและเปิดบานพับออก ความร้อนและแสงสว่างระเบิดตัวทันใดในห้อง เกิดความเจิดจ้าเฉิดฉันท์ราวกับเทวดาที่โชนแสงอันจ้าเกินพอดีผู้รบเร้า ได้เลือกให้สถานที่นี้เป็นเทศกาลอีพิเฟอนี โดยรู้เท่าไม่ถึงการณ์ ภรรยาของสตามาติสชราจุ๊ปากอย่างไม่พอใจ เพราะการปล่อยให้แสงสว่างปริมาณมากเช่นนี้เข้ามาในบ้านในช่วงเวลาอย่างนี้ นับเป็นการดูแลรักษาบ้านที่เลวแท้ๆ หล่อนมั่นใจว่าสิ่งนี้เป็นการก่อกวนฝุ่นผง หล่อนเห็นฝุ่นธุลีลอยขึ้นจากพื้นผิวได้ถนัดตา

ดร เอียนนิสเอียงศีรษะชายชราแล้วสอดส่องดูในหู เขาใช้ก้านไม้ขีดไฟยาวเขี่ยพุ่มขนสีเทาแข็งๆ ที่ประดับประดาไปด้วยสะเก็ดของผิวหนังตายแล้วที่ลอกคราบออกให้พ้นทาง มีบางสิ่งรูปร่างกลมอยู่ข้างในนั้น เขาขูดผิวและกำจัดขี้ผึ้งแข็งสีน้ำตาลอันเป็นเชื้อร้ายออกไป และพิศดูเมล็ดถั่วเมล็ดหนึ่ง สิ่งนี้ย่อมเป็นเมล็ดถั่วอย่างมิต้องสงสัย ในสีเขียวอ่อน พื้นผิวเหี่ยวไปเล็กน้อย และก็ไม่เหลือข้อปริศนาใดๆในการณ์นี้อีกต่อไป "คุณเคยยัดอะไรเข้าไปในหูบ้างไหม?" เขาสั่งการถาม

"มีแต่นิ้วของผมเท่านั้น"
"หูข้างนี้หนวกมานานเท่าไหร่แล้ว?"
"นับตั้งแต่จำความได้"

ภาพพิสดารก่อตัว ณ เบื้องหน้าจินตนาการของดร เอียนนิส เป็นภาพสตามาติสขณะเป็นทารกน้อย ด้วยสีหน้ายับย่นหยาบกร้านเดียวกันนี้ และในความค่อมโค้งและขนที่หูอันดกเหลือประมาณอย่างเดียวกัน ได้เอื้อมไปที่โต๊ะในครัวและหยิบถั่วแห้งๆ เมล็ดหนึ่งจากอ่างไม้ แล้วใส่เข้าปาก แต่พบว่าแข็งเกินจะกัดลง จึงได้ยัดเข้าไปในหู หมอหัวเราะลงลูกคอ "คุณต้องเป็นเด็กน้อยที่ซนวายร้าย"

"เขาเป็นปีศาจค่ะ"
"เงียบน่า เจ้าผู้หญิง เจ้าไม่ได้รู้จักข้าในตอนนั้นสักหน่อย"
"ฉันได้มาจากแม่เอ็งน่ะ ขอให้พระเจ้ารักษาวิญญาณแม่ให้สงบเถิด" หญิงชราตอบ เม้มปากแน่นและกอดอกไว้ "และฉันยังมีที่น้องสาวแกบอกด้วย"

ดร เอียนนิสตรึกตรองข้อปัญหา นี่เป็นถั่วที่ดื้อรั้นและขบถอย่างมิพักต้องสงสัย และเป็นถั่วที่อัดแน่นเกินกว่าจะงัดออกมาได้ "คุณมีตะขอตกปลาสักอันไหม ขนาดสักที่เหมาะกับปลากระบอก ที่มีก้านยาวๆ นะ และคุณมีค้อนเบาๆ สักอันไหม?"

สามีภรรยามองกันและกันด้วยความคิดเอกฉันท์ว่าหมอของเขาเสียสติไปแล้ว "พวกนี้มาเกี่ยวอะไรกับการปวดหูของผมขะรับ?" สตามาติสถามอย่างไม่ไว้ใจ

"คุณมีสิ่งที่เป็นอุปสรรคในการได้ยินที่หาสาเหตุไม่ได้" หมอตอบ ทราบดีถึงความจำเป็นของการเก็บข้อลึกลับบางอย่างในการบำบัดโรค และรู้แก่ใจดีว่า "เมล็ดถั่วในหู" ไม่น่าจะนำเกียรติภูมิใดมาสู่เขาได้มากนัก "หมอเอามันออกได้ด้วยเบ็ดตกปลาและค้อนเล็กๆ วิธีนี้เป็นวิธีที่ดีที่สุดในการเอาชนะ un embarras de petit pois" เขาพูดคำฝรั่งเศสที่ดัดเป็นสำเนียงปารีส แม้ว่าการเสียดสีนี้จะปรากฎชัดเจนก็แต่กับตัวเขาเพียงผู้เดียวก็ตาม

เบ็ดและค้อนได้รับการนำมาให้อย่างเรียบร้อย และหมอบรรจงง้างตะขอให้ยืดตรงบนแผ่นหินปูพื้น แล้วจึงเรียกชายชรามา บอกให้วางศีรษะที่ริมหน้าต่างในแสงไฟ สตามาติสนอนกลอกตา ส่วนหญิงชราเอามือปิดตาไว้แล้วมองลอดนิ้ว "เร็วเถอะ หมอ" สตามาติสร้อง "ริมหน้าต่างนี่ร้อนยิ่งกว่านรก"

หมอค่อยๆ ใส่ตะขอที่ตรงแล้วเข้าไปในช่องอันรุงรังด้วยขน และยกค้อนขึ้น แต่ก็ต้องเบี่ยงทิศทางของค้อนไปจากเสียงกรีดร้องแหบห้าวที่คล้ายคลึงกับเสียงอีกาอย่างยิ่ง ภรรยาชราที่พิศวงและหวาดกลัวบิดมือไม้และร้องโหยหวน "โอย โอย โอย หมอจะเสียบเบ็ดตกปลาเข้าไปในสมองของพ่อ พระเจ้าเมตตาด้วยเถิด นักบุญและพระแม่มารีโปรดคุ้มครองเราด้วย"

คำอุทานนี้ทำให้หมอหยุดนิ่ง เขาคิดภาพว่าหากถั่วนี้แข็งมาก ก็เป็นไปได้สูงที่ปลายเบ็ดจะแทงไม่เข้า แต่จะดันให้ถั่วยิ่งอยู่ลึกเข้าไปในช่องลับของมัน และอาจทำให้แก้วหูแตกไปเลยก็เป็นได้ เขายืดตัวขึ้นและลูบหนวดสีขาวด้วยนิ้วชี้อย่างใช้ความคิด "เปลี่ยนแผน" เขาประกาศ "หมอตัดสินใจต่อไปว่าจะดีกว่าด้วยการกรอกน้ำให้เต็มหู และทำให้การกีดขวางอันมากเกินกว่าเหตุนี้ได้สงบลง ไคเรีย คุณต้องคอยดูให้หูข้างนี้เต็มไปด้วยน้ำอุ่นตลอดเวลาจนกว่าหมอจะกลับมาตอนเย็น อย่าให้ผู้ป่วยเคลื่อนไหว ให้นอนตะแคงหูเปี่ยมน้ำตลอดเวลา เข้าใจใช่ไหม?"

ดร เอียนนิส กลับมาตอนหกโมงเย็น และเกี่ยวเอาถั่วที่นิ่มแล้วออกมาได้สำเร็จ โดยไม่ต้องใช้ค้อน ไม่ว่าจะขนาดเล็กใหญ่อย่างไรก็ตาม เขาทำงานด้วยความช่ำชองรวดเร็ว และนำถั่วมาให้ทั้งคู่ตรวจตราดู ถั่วที่เคลือบด้วยขอบแข็งของขี้ผึ้งหนาสีเข้ม ด้วยกลิ่นตุอันไม่พึงประสงค์ จึงเป็นสิ่งที่ทั้งสองจะระลึกได้ว่าเป็นเมล็ดถั่วก็หาได้ไม่ "ดูแล้วเพพิเลียเนเชิสมากเลย หรือว่าไม่จริง?"

หญิงชราพยักหน้าด้วยท่าทีทั้งหมดของความเข้าอกเข้าใจ ซึ่งหล่อนมิได้มีอยู่จริง แต่ความอัศจรรย์ใจโชนอยู่ในดวงตาของหล่อน สตามาติสตบมือกับหูแล้วร้องว่า "ในนี้หนาวจริง คุณพระช่วย เสียงดังจริง คือทุกอย่างดังไปหมด เสียงข้าเองก็ยังดัง"

"อาการหูหนวกของคุณได้รับการบำบัดให้หายแล้ว" ดร เอียนนิสประกาศต่อ
"หมอว่าเป็นการผ่าตัดที่ได้ผลน่าพอใจ"
"ข้าได้รับการผ่าตัด" สตามาติสกล่าวอย่างพึงใจ "ข้าเป็นคนเดียวที่ข้ารู้จักที่ได้ไปผ่าตัด แล้วตอนนี้ก็ได้ยิน เป็นเรื่องอัศจรรย์แท้ นี่ล่ะที่เรียกว่าอัศจรรย์ หัวข้าโล่งไปหมด รู้สึกกลวงๆ เหมือนทั้งหัวเต็มไปด้วยน้ำแร่ เย็นด้วยโล่งด้วย"
"แล้วมันจะโล่งหรือมันจะเต็มกันแน่?" หญิงชราซัก "พูดจาให้มันรู้เรื่องหน่อย หมออุตส่าห์ใจดีรักษาแกจนหายแล้ว" หล่อนจับมือของเอียนนิสไว้ในมือทั้งสองของตัวเองแล้วจูบ หลังจากนั้นไม่นาน หมอก็เดินกลับบ้านพร้อมด้วยแม่ไก่ตัวอ้วนอยู่ที่แขนข้างละตัว และมะเขือยาวสีเข้มเงางามก็ยัดอยู่เต็มกระเป๋าเสื้อนอก ส่วนถั่วโบราณห่อในผ้าเช็ดหน้า เพื่อนำไปรวมในพิพิธภัณฑ์การแพทย์ส่วนตัวของเขา

วันนี้เป็นวันที่ดีในการชำระเงิน เขายังได้กุ้งนางดีๆตัวใหญ่มากสองตัว ปลาเล็กปลาน้อยหนึ่งหม้อ โหระพาหนึ่งต้น และข้อเสนอการมีเพศสัมพันธ์ (ขึ้นรางวัลได้สุดแล้วแต่ความสะดวกของเขา) เขาตัดสินใจจะไม่ทำตามข้อเสนอนี้ ถึงแม้ว่าซาลวาร์ซานจะได้ผลก็ตาม เขามียามเย็นทั้งหมดในการเขียนประวัติศาสตร์ของเคฟาโลเนียได้นานตราบเท่าที่เพลาเกีย ยังจำได้ว่าต้องซื้อน้ำมันตะเกียงมาเพิ่ม

"ประวัติศาสตร์ใหม่ของเคฟาโลเนีย" บ่งบอกความเป็นปัญหา ดูเหมือนว่าจะเป็นไปไม่ได้ที่จะเขียนเรื่องนี้โดยไม่ถูกรุกรานจากความรู้สึกและอคติของเขาเอง การเขียนที่ไม่เอาความคิดของตนมาปะปนดูเป็นสิ่งที่ไม่มีวันจะมีได้จริง และเขารู้สึกว่าได้เสียหน้ากระดาษไปกับบทเริ่มต้นที่ผิดพลาดมากกว่าจำนวนกระดาษที่ใช้กันปกติในหนึ่งปีของเกาะนี้เสียอีก สำเนียงที่แสดงตนในบทบันทึกนี้เป็นสำเนียงของเขาเองอย่างควบคุมได้ยาก เสียงนี้ฟังไม่เป็นประวัติศาสตร์ ด้วยขาดทั้งความโอฬารและความเป็นกลาง เป็นสำเนียงที่ไม่ใช่แบบโอลิมเปียน

เขานั่งลงและเขียนว่า "เคฟาโลเนียคือโรงงานที่เพาะเลี้ยงทารกเพื่อการส่งออก มีชาวเคฟาโลเนียอยู่ต่างเมืองหรือในทะเลมากกว่าจำนวนประชากรที่อยู่บ้านเกิด ไม่มีอุตสาหกรรมท้องถิ่นใดๆ ที่ทำให้ครอบครัวอยู่ด้วยกันได้ ไม่มีแผ่นดินเหมาะสมกับการไถหว่าน มีปลาไม่มากพอในทะเล หนุ่มๆ ของเราไปต่างเมืองและกลับมาตายที่นี่ ดังนั้น เราจึงเป็นเกาะแห่งเด็ก สตรีทึนทึก พระ และคนชรา สิ่งดีที่สุดสิ่งเดียวคือมีแต่ผู้หญิงสวยเท่านั้นที่จะหาสามีได้จากชายที่เหลืออยู่ ซึ่งความกดดันในการคัดเลือกตามธรรมชาตินี้ทำให้เรามีผู้หญิงที่สวยที่สุดในกรีซทั้งหมด และอาจรวมถึงเมดิเตอร์เรเนียนทั้งหมดด้วย เรื่องที่ไม่น่าสุขใจนักคือเรามีผู้หญิงงดงามและกล้าหาญที่ต้องแต่งงานกับผู้ชายอัปลักษณ์และไม่เหมาะสมกัน พวกที่ไม่มีอะไรดีและจะไม่มีวันจะมีอะไรดีได้ และเราก็ยังมีผู้หญิงไม่สวยและโศกเศร้าที่ไม่มีใครต้องการ พวกหล่อนเกิดมาเป็นแม่ม่ายโดยไม่มีวันได้มีสามี

หมอเติมไปป์และอ่านดูอีกรอบ เขาฟังเสียงเพลาเกียกึงกังอยู่ข้างนอกตรงชานบ้าน กำลังเตรียมต้มกุ้งนาง เขาอ่านตอนที่เขียนถึงผู้หญิงสวยและระลึกถึงภรรยา ผู้ที่น่ารักเหมือนอย่างที่เพลาเกียเป็นอยู่เวลานี้ หล่อนเสียชีวิตจากวัณโรค ถึงแม้ว่าเขาจะกระทำทุกทางที่จะทำได้แล้วก็ตาม "เกาะนี้ทรยศผู้คนบนเกาะเพียงด้วยการดำรงอยู่ของมัน" เขาเขียนแล้วก็ขยำหน้ากระดาษ โยนทิ้งไปที่มุมห้อง นี่ยังใช้ไม่ได้ ทำไมเขาถึงเขียนอย่างนักเขียนประวัติศาสตร์ไม่ได้? ทำไมเขาถึงเขียนโดยปราศจากอารมณ์ดูดดื่มไม่ได้? โดยไม่มีความโกรธไม่ได้? โดยไม่มีกระแสความทรยศและกดขี่ไม่ได้? เขาหยิบกระดาษแผ่นที่เขียนแต่แรกขึ้นมา ตรงมุมนั้นงอไปแล้ว กระดาษแผ่นนั้นเป็นหน้าปก "ประวัติศาสตร์ใหม่ของเคฟาโลเนีย" เขาขีดฆ่าคำว่า ใหม่ ออก และแทนที่ด้วย "ส่วนบุคคล" ตอนนี้เขาก็ไม่ต้องพะวงเรื่องต้องไม่ใช้คำกริยาวิเศษณ์มากเกินไป และการต้องยกเว้นความเกลียดชังทางประวัติศาสตร์โบราณออกไปได้ ตอนนี้เขาจะเป็นปฏิปักษ์ในเรื่องโรมัน นอร์มัน เวอนีเชียน เติร์ก อังกฤษ และแม้แต่คนบนเกาะนี้เองก็ย่อมได้ เขาเขียนว่า

"เกาะเคฟาโลเนียที่เกือบจะถูกลืมนี้ลอยขึ้นอย่างไม่คิดหน้าคิดหลังและไร้ไหวพริบจากทะเลไอโอเนียน เกาะนี้เปี่ยมท้นด้วยโบราณกาลเสียจนกระทั่งก้อนหินหายใจเป็นความถวิลหา และดินสีแดงก็นอนซึมไม่ใช่แต่จากดวงอาทิตย์ แต่ยังด้วยน้ำหนักมหาศาลเกินประมาณได้ของความทรงจำ ....

* Gerasimos - นักบุญที่มีพรในการรักษา
* Epiphany - เทศกาลทางคริสต์ฉลองวันที่ 6 มกราคม เพื่อระลึกถึงการกลับมาของ Magi สู่พระกุมารเยซูที่เบ็ธเลเฮม
* Salvarsan - ผงที่ประกอบด้วยสารพิษ เคยใช้รักษาซิฟิลิส
* Papilionaceous - ชื่อเรียกคุณลักษณะหนึ่งของพืชประเภทถั่ว ผู้แปลไม่สามารถแปลได้เพราะไม่รู้เรื่อง ความหมายจากดิคชันนารีบอกว่า having a corolla (as in the bean or pea) with usually five petals that include a large standard enclosing two lateral wings and a lower carina. เมื่ออ่านความหมายนี้จบจะต้องเปิดดิคเพิ่มอีก corolla - the part of a flower that consists of the separate or fused petals and constitute the inner whorl of the perianth. perianth - the floral structure comprised of the calyx and corolla especially when the two whorls are fused. ???

Copyright © 2001 faylicity.com