The chronicle of humankind's cruelty to fellow humans is a long and sorry tale. But if it is true that even in such horror tales there are degrees of ruthlessness, then few atrocities in world history compare in intensity and scale to the Rape of Nanking during World War II.

Americans think of World War II as beginning on December 17, 1941, when Japanese carrier-based airplanes attacked Pearl Harbor. Europeans date it from September 1, 1939, and the blitzkrieg assault on Poland by Hilter's Luftwaffe and Panzer divisions. Africans see an even earlier beginning, the invasion of Abyssinia by Mussolini in 1935. Yet Asians must trace the war's beginnings all the way back to Japan's first steps toward the military domination of East Asia---the occupation of Manchuria in 1931.

Just as Hitler's Germany would do half a decade later, Japan used a highly developed military machine and a master-race mentality to set about establishing its right to rule its neighbors. Manchuria fell quickly to the Japanese, who established their government of Manchukuo, ostensibly under their puppet, the deposed emperor of China, but in fact run by the Japanese military. Four years later, in 1935, parts of Chahar and Hopeh were occupied; in 1937 Peking, Tientsin, Shanghai, and finally Nanking fell. The decade of the thirties was a hard one for China; indeed, the last Japanese would not be routed from Chinese soil until the end of World War II in 1945.

No doubt, those fourteen years of domination by the Japanese military were marked by countless incidents of almost indescribable ruthlessness. We will never know everything that happened in the many cities and small villages that found themselves prostrate beneath the boot of this conquering force. Ironically, we do know the story of Nanking because some foreigners witnessed the horror and sent word to the outside world at the time, and some Chinese survived as eyewitnesses. If one event can be held up as an example of unmitigated evil lying just below the surface of unbridled military adventurism, that moment is the Rape of Nanking. This book is its story.

The broad details of the Rape are, except among the Japanese, not in dispute. In November 1937, after their successfull invasion of Shanghai, the Japanese launched a massive attack on the newly established capital of the Republic of China. When the city fell on December 13, 1937, Japanese soldiers began an orgy of cruelty seldom if ever matched in world history. Tens of thousands of young men were rounded up and herded to the outer areas of the city, where they were mowed down by machine guns, used for bayonet practice, or soaked with gasoline and burned alive. For months the streets of the city were heaped with corpses and reeked with the stench of rotting human flesh. Years later experts at the International Military Tribunal of the Far East (IMTFE) estimated that more than 260,000 noncombatants died at the hands of Japanese soldiers at Nanking in late 1937 and early 1938, though some experts have placed the figure at well over 350,000.

...

หลั่งเลือดที่นานกิง ฉบับแปลไทย โดย ฉัตรนคร องคสิงห์

บันทีกเรื่องราวเหี้ยมโหดที่มนุษย์กระทำต่อกันล้วนเป็นเรื่องน่าเศร้า แต่กระนั้น หากจะนำความอำมหิตรุนแรงโหดร้ายน่าสะพรึงกลัวที่เกิดขึ้นในประวัติศาสตร์ตอนอื่นๆ มาเปรียบเทียบกับการสังหารโหดชาวนานกิง ระหว่างสงครามโลกครั้งที่ ๒ แล้ว เรื่องอื่นๆ ยังนับว่าเป็นรองอยู่มากทั้งสิ้น

ชาวอเมริกันถึอว่าสงครามโลกครั้งที่ ๒ เริ่มขึ้นเมื่อวันที่ ๗ ธันวาคม ค.ศ. ๑๙๓๙ เมื่อเครื่องบินจากเรือรบของญี่ปุ่นเข้าถล่มอ่าวเพิร์ลฮาร์เบอร์ ชาวยุโรปถือว่าสงครามนั้นเริ่มขึ้นเมื่อวันที่ ๑ กันยายน ค.ศ. ๑๙๓๙ เมื่อกองทัพอากาศและกองพลยานเกราะของฮิตเลอร์เข้าทำการจู่โจมโปแลนด์อย่างชนิดสายฟ้าแลบ ส่วนชาวแอฟริกันถือว่าสงครามโลกครั้งที่ ๒ เริ่มก่อนหน้านั้นขึ้นไปอีก โดยถือว่าเริ่มเมื่อมุสโสลินีกรีธาทัพเข้าลุยเอธิโอเปียในปี ๑๙๓๕

ส่วนชาวเอเชียก็ต้องมองย้อนกลับไปไกลถืงปีที่ญี่ปุ่นเริ่มเข้าคุกคามเอเชียตะวันออก โดยเข้ายึดครองแมนจูเรียได้ใน ค.ศ. ๑๙๓๑

และเช่นที่ฮิตเลอร์แห่งเยอรมนีทำในช่วงครึ่งทศวรรษถัดมา ญี่ปุ่นก็ได้ใช้อุปกรณ์ประจำกองทัพอันได้รับการพัฒนามาอย่างดี รวมทั้งความเชื่อที่ว่าชนชาติตนเหนือกว่าชนชาติอื่นใด เป็นข้ออ้างในการเข้าปกครองเพื่อนบ้าน

แมนจูเรียพ่ายแพ้อย่างรวดเร็ว แล้วญี่ปุ่นก็จัดตั้งรัฐบาลหุ่นชุดแมนจูกัวขึ้นปกครอง โดยทำให้ดูเหมือนว่าอยู่ภายใต้อำนาจพระจักรพรรดิจีน (ซึ่งความจริงถูกปลดจากราชสำนักแล้ว)

อีกสี่ปีต่อมา คือใน ค.ศ. ๑๙๓๕ บางส่วนของมณฑลฉาฮาร์และเหอเป่ยก็ถูกยึดครอง ในปี ค.ศ. ๑๙๓๗ ปักกิ่ง เทียนสิน เซี่ยงไฮ้ และท้ายที่สุด... นานกิงก็พ่ายแพ้ ทศวรรษนั้นหนักหนาสาหัสสำหรับชาวจีน และที่จริงแล้ว กว่าทหารญี่ปุ่นคนสุดท้ายจะถอนเท้าออกจากดินแดนจีนก็ต่อเมื่อสงครามโลกครั้งที่ ๒ จบสิ้นลงในปี ๑๘๔๕

ไม่ต้องสงสัยเลยว่า ตลอดเวลา ๑๔ ปีแห่งการปกครองโดยกองทัพญี่ปุ่นนั้น เหตุการณ์อำมหิตต่างๆ ที่แทบไม่น่าเชื่อ เกิดขึ้นจนนับไม่ถ้วน

ไม่มีใครล่วงรู้ทุกๆ เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในหลายต่อหลายเมือง หมู่บ้านเล็กๆ จำนวนแทบนับไม่ถ้วนต้องสยบอยู่ใต้ท็อปบู๊ตของผู้รุกรานเหล่านี้

ช่างเป็นเรื่องน่าสมเพชที่โลกภายนอกมีโอกาสรับรู้เหตุที่เกิดในนานกิง ก็ต่อเมื่อชาวต่างชาติจำนวนหนึ่งซึ่งรู้เห็นเป็นพยานในเรื่องร้ายกาจที่เกิดส่งข่าวออกไป นอกจากนั้นคือปากคำของคนจีนที่รอดชีวิตมาได้อีกจำนวนหนึ่งเท่านั้น

หากจะมีการยกตัวอย่างความเป็นซาตานพันธุ์แท้ที่ซ่อนตัวอยู่ในเครื่องแบบแห่งกองทัพขึ้นสักเรื่องแล้ว เรื่องราวการฆ่าล้างโคตรชาวนานกิงและทุกตัวอักษรในหนังสือเล่มนี้คือตัวอย่างที่ว่านั้น

ไม่มีใครโต้แย้งข้อมูลรายละเอียดเกี่ยวกับเรื่องการฆ่าหมู่ครั้งนั้น นอกเสียจากพวกญี่ปุ่นเอง

หลังเซี่ยงไฮ้สยบอยู่ในอุ้งมือ พอถึงเดือนพฤศจิกายน ปี ๑๙๓๗ กองทัพญี่ปุ่นก็โหมกำลังเข้ากระหน่ำตีเมืองหลวงซึ่งสาธารณรัฐจีนเพิ่งจัดตั้งขึ้นได้ไม่นาน และเมื่อเมืองทั้งเมืองแพ้พ่ายในวันที่ ๑๓ ธันวาคม ๑๘๓๗ ทหารญี่ปุ่นก็เฉลิมฉลองชัยชนะครั้งนั้นอย่างอำมหิตชนิดไม่อาจเทียบได้กับเหตุการณ์ครั้งไหนในประวัติศาสตร์โลก

คนหนุ่มๆ หลายหมื่นถูกต้อนมารวมกัน จากนั้นไล่ให้ออกไปอออยู่ที่นอกเมือง แล้วเป่าให้ล้มระเนระนาดด้วยปืนกล หรือใช้เป็นหุ่นทดลองคมดาบ หรือราดจนชุ่มด้วยน้ำมันแล้วจุดไฟเผาทั้งเป็น

นานหลายเดือนที่ถนนสายต่างๆ ในเมืองท่วมสูงอยู่ด้วยเศษเนื้อมนุษย์ที่เปื่อยเน่าคละคลุ้ง ผู้เชี่ยวชาญจากศาลทหารสากลแห่งภาคตะวันออกไกลให้ประมาณการในอีกหลายปีต่อมาว่า ในช่วยปลายปี ค.ศ. ๑๙๓๗ ต่อต้นปี ค.ศ. ๑๙๓๘ นั้น พลเรือนกว่า ๒๖๐,๐๐๐ คนในนานกิงล้มตายลงด้วยน้ำมือทหารญี่ปุ่น

ในขณะที่ผู้เชี่ยวชาญอื่นๆ ให้การประเมินตัวเลขเอาไว้สูงถึง ๓๕๐,๐๐๐ ศพ !