หกเป็นน้ำ

เมฆหกเป็นน้ำ, ตกเปื้อนพื้นดังเปาะแปะ

เหรียญในกระเป๋ากางเกง, กระทบกันดังเก๊าะแก๊ะ

เด็กชายประวิทย์สลับมือถือกระเป๋า, นับเศษสตางค์, ตัวเบียดคน, หลบเม็ดฝน, ปล่อยให้สายตาเปียก, จ้องเขม็งที่ 4 แยก, เผลอๆ ยกมือป้องตา, ปากขมุบขมิบท่องคาถา, เอามือออก, พ่นลมหายใจ, ทำหน้าเหมือนระบบขับถ่ายขัดข้อง, ก้มหน้างุดๆ , หนีบกระเป๋าไว้ข้างตัว, มัดเชือกผูกรองเท้า, นั่งยองๆ , กัดเล็บ แล้วก็ดีใจ, เอามือเสยผมทรงลานบิน, อาศัยความคล่องตัวกระโดดขึ้นรถประจำทางก่อนใครเพื่อน

เด็กชายขึ้นรถเมล์สาย 64, วันนี้ฝนตก, คนแน่น, ใครๆ ก็อยากกลับบ้านเร็ว, ตัวประวิทย์ยืนจับเสา แต่ใจกำลังวิ่งไล่เตะลูกบอล, เขาเห็นภาพตัวเองในชุดพละสีฟ้า, เลี้ยงบอลหลบกองหลังสีม่วง 3 คนรวด, เข้าไปยิงประตูลอดหว่างขา (โกล์) ฝั่งตรงข้าม, เขาชี้นิ้วขึ้นฟ้า, เสียงเฮดังลั่น เพื่อนๆ วิ่งเข้ามาหา, วิ่งหนีไปที่กองเชียร์ฝั่งตัวเอง, ยืนจังก้าหน้าเชียร์ลีดเดอร์, ถลกเสื้อพละขึ้น, โชว์เสื้อยืดสีขาวข้างใน, มีข้อความเขียนด้วยปากกาเมจิก, 'I love วสุนทรา'

ประวิทย์สะดุ้งเฮือก, ชายวัยกลางคน ตัวใหญ่ หนวดครึ้ม เคราดก ผมหยิก สักรูปสิงโตที่แขน คว้าข้อมือเล็กหมับ, ตัวกระจ้อยแข็งทื่อ, ถ้ามีคนปองร้าย แม่บอกให้ร้องสุดเสียง, ประวิทย์เกร็งคอจะร้องตะเบ็ง, ติดที่เสียงแหบแห้งดังขัด

"หนูมานั่งนี่มา เดี๋ยวอายืนเอง"

นักเรียนชั้นประถมถอนใจ, เห็นไหม ผมอายุตั้งเท่าไหร่แล้ว, ไม่มีใครกล้าทำอะไรผมหรอก, นักเรียนมัธยมข้างๆ หยิบหนังสือพิมพ์ขึ้นมา, กางออกเหนือกางเกงกรมท่า, ประวิทย์ใจเต้นตึกตัก, หันกลับ, รอจังหวะพี่ชายเคลิ้ม, ก้มตัวมองพาดหัว, 'เบคแคมเหมา 4 ผีถอนแค้น อัดหงส์เละคารัง'

เหมือนได้รสทิพย์, ประวิทย์ยิ้มแฉ่ง หน้าบานเป็นจานรับยูบีซี

ถึงช้าหน่อยก็ไม่เป็นไร, เขายิ้ม อิ่มสุข

ฝนหยุดพอดี

รถของมวลชนกรุงเทพขนส่งเด็กชายนามสกุลมังกรลงหน้าธนาคารสาขาใหญ่, แม่เขาทำงานที่นั่น, ประวิทย์เอาเสื้อออกนอกกางเกง, มันเก่ามากแล้ว, ใช้มาตั้งแต่ ป.3, รอยเย็บรอยปะเต็มไปหมด, เขาเดินผิวปาก, ตะโกนแข่งเสียงจากถนน, "แม่ กลับมาแล้ว"

หญิงอ้วนถูกเรียก, หันมองแวบหนึ่ง, "มาก็ดีแล้ว, พ่อแกไปซื้อเหล้า, เดี๋ยวเอาราดหน้า กะเพราไข่เจียว ขึ้นไปบนธนาคารด้วย, อย่าลืมเครื่องปรุงกับตังค์ทอนล่ะ", โยนผักบุ้งลงไป, ไฟพุ่งขึ้น, ควันโขมง

"ฮะ", โยนกระเป๋าเรียน, แสดงความเป็นมืออาชีพ, ยกรายการทั้งหมดในรอบเดียว