แปลโดย SleepyO

หมา

1. หมา โรแมนติค มันเป็นสุนัขพันธุ์นิวฟั้นแลนด์ตัวใหญ่โต สุนัขตัวนี้เป็นสมบัติของเอไลซ่า เชลซิงเกอร์ ถ้าเราเชื่อคำพูดของดู แคมป์ หมาตัวนี้มีชื่อเรียกว่า...เนโร แต่ถ้าเราเชื่อในคำพูดของกองกรู์ หมาตัวนี้จะมีชื่อว่า...ตาบอร์ กุสตาฟพบมาดามเชลซิงเกอร์ครั้งแรกในเมืองตูวิวล์ตอนที่เขามีอายุสิบสี่ปีครึ่ง ส่วนเธอมีอายุยี่สิบหกปี เธอเป็นคนสวยและสามีของเธอมีฐานะร่ำรวย เธอชอบสวมหมวกฟางใบใหญ่บนศีรษะ ไหล่มีทรวดทรงคอยปรากฎโฉมงามเพียงชั่วครู่ผ่านเสื้อผ้ามัสลินบางๆที่สวมใส่ เนโรหรือตาบอร์ ชอบติดส้อยห้อยตามเจ้านายไปทุกแห่ง ส่วนกุสตาฟเองก็ตามอยู่ในระยะที่ระมัดระวังอีกทีข้างหลัง ครั้งหนึ่งตรงเนินทราย เธอคลี่ขยับผ้าและก้มลงจูบลูกของเธอ เขาเห็น จึงรู้สึกตกใจ สูญสิ้น หมดหนทาง ทรมาน และล้มลง และหลังจากนั้นเป็นต้นมาเขาพยายามบำรุงฝันที่ฝั่งใจครั้งสั้นๆในกลางฤดูร้อนเมื่อปี 1836 นั้นเอาไว้ (เรามีสิทธิเสรีภาพที่จะไม่เชื่อเขา กองกรู์พูดว่าอะไร? 'ถ้าพูดกันตามตรงโดยธรรมชาติของเขา เขาไม่เคยเผยความรู้สึกอย่างแท้จริงในสิ่งที่เขาพูด รู้สึก ทรมานหรือรัก' ) แล้วใครล่ะคือคนแรกที่เขาจะบอกกล่าวเรื่องความปรารถนาอันนี้? เพื่อนในชั้นเรียนหรือ? แม่ของเขา? หรือมาดามเชลซิงเกอร์เอง? ไม่ใช่เลย เพราะเขาบอกเนโร (หรือ ตาบอร์) เขาพาเจ้าหมานิวฟั้นแลนด์ออกไปเดินเล่นแถวๆเนินทรายตูวิวล์ และในหุบแห่งความลับอันอ่อนโยนของเนื้อทราย เขาทรุดตัวลงนั่งกับพื้นด้วยเข่า โอบกอดเจ้าหมาตัวนี้ บรรจงจูบมันตรงที่นางผู้เป็นที่รักเคยทิ้งรอยริมฝีปากประทับไว้เมื่อไม่นานมานี้ (ตำแหน่งของรอยจุมพิตยังเป็นเรื่องที่ถกเถียงกันอยู่ บางคนบอกว่าตรงช่วงจมูกหมา บางคนบอกว่าตรงหัวด้านบน) เขาค่อยๆกระซิบตรงข้างหูปุกปุยของเนโร (หรือ ตาบอร์) ในความลับที่เขาอยากจะกระซิบข้างซอกหูระหว่างผ้ามัสลินกับหมวกฟางใบใหญ่ของเธอ แล้วตอนนั้นเองเขาจะเปล่งเสียงจนระเบิดน้ำตาไหลออกมา

ความทรงจำเกี่ยวกับมาดาลเชลซิงเกอร์และการปรากฎกายของเธอตามหลอกหลอนโฟลแบรต์ไปตลอดชีวิต เกิดอะไรกับหมาตัวนั้น ไม่มีการบันทึกไว้

* * *