...ผมจะบอกให้นะ อย่าได้แก่เลย! ก่อนผมจะเริ่มงานที่เรนท์-อะ-แบ็ก ผมคิดว่าผู้ชายคนหนึ่งจะปลงใจมีวัยชราที่ดีที่ชอบได้ ตอนนี้ผมรู้ว่ามันไม่มีอยู่จริง หรือถ้าเกิดจะมีอย่างไม่คาดฝันขึ้นมาได้ก็นับเป็นเรื่องโชคบังเอิญดีแท้ๆ ผมเห็นห้องผู้ป่วยในระเบียงแดดส่องถึงมาเป็นร้อย ห้องที่อัดเต็มด้วยเตียงโรงพยาบาลและเสาให้น้ำเกลือกับกระโถนนั่ง ผมได้เห็นหญิงม่ายโศกเศร้าเงียบขรึมที่ก้าวไปอย่างโรยแรงโดยลำพังกับความตายของเธอ โดยไม่มีใครมาแบ่งเบาได้อย่างที่พวกเธอได้ช่วยบรรเทาสามีของเธอมาปีแล้วปีเล่าก่อนหน้านี้ และหากบังเอิญว่าสามีเป็นคนที่ยังเหลือรอดอยู่ ก็ยิ่งแย่หนักขึ้นไปอีก เพราะผมคิดได้ว่าผู้ชายไม่เก่งกับการดูแลตัวเองโดยลำพัง พวกเขาจะคอยเกาะติดอย่างคุณแชงค์ และขาดมาตรวัดในตัวที่จะบอกว่าตอนนี้พูดมากเกินไปแล้ว พวกนี้จะพยายามจับคนที่ผ่านไปผ่านมาใกล้ๆให้หยุดฟังพูดคุย แล้วมีคำถามที่ปัจจุบันทันด่วนที่สุด พวกเขาจะเอนหลังอย่างเต็มใจจะพล่าม และเริ่มว่า "เอาล่ะ ทีนี้ นี่เป็นเรื่องตลกเรื่องเล็กๆ ที่ผมว่าคุณอาจจะสนใจ" และ "พูดกันสั้นๆ ก็คือว่า" พวกเขาจะบอกอย่างนี้ถึงแม้จะได้ร่ายมายาวเหยียดจนแม้แต่พระเป็นเจ้าก็ไม่อาจทนทาน พวกเขาจะใช้อุบายเช่นนี้เวลาจะเปลี่ยนเรื่องโดยไม่หยุดหายใจเลย พอจบเรื่องแล้วเราคิดว่าเราไปๆได้เสียที แต่แล้วพวกนั้นจะเริ่มหัวข้อใหม่ ในเสี้ยววินาทีที่เราพอจะบอกได้ว่า "ผมคงต้องไปแล้ว"

แล้วนาฬิกาเก่าแก่ที่คนชราคอยหารืออยู่เป็นร้อยครั้งต่อวัน นับกันเป็นนาทีต่อนาที! ขอบหน้าต่างที่เรียงรายด้วยขวดยา! ปริมาณอาหารขนาดจิ๋ว กล้วยที่เหลือหนึ่งในสามถูกห่อด้วยเปลือกกระดำกระด่างวางในตู้เย็น! สัตว์เลี้ยงที่แก่ลง แมวที่หัวล้านไปครึ่ง หมาเป็นโรคไขข้อที่คลานช้าๆตามทางเท้าอยู่ข้างเจ้าของที่ไม่น่าดู คำเตือนที่แปะสก็อตเทปอยู่ทั่วบ้าน เด็กตัดหญ้าชื่อริชาร์ด กินยาตอนเที่ยงกับ น้ำเต็มแก้ว การทรุดลงกะทันหันที่พวกนั้นเป็น วันหนึ่งพูดจาคล่องแคล่วเหน็บแนม แต่แล้วก็ตะกุกตะกักในคำพูดภายในสองอาทิตย์ถัดมา จู่ๆใบหน้าที่ดูดีมีสง่าก็กลายเป็นอณู ไม่ราบเรียบ ยุบพัง และมลายไป

ฝาขวดที่หมุนเปิดไม่ได้ เข็มที่สนไม่สำเร็จ ตัวหนังสือตัวโตที่ดูจะไม่ใหญ่พอแม้จะใช้แว่นขยาย คนตรวจตราจากบ้านคนชราคอยคืบคลานเรื่อยๆ อยู่เบื้องหลัง จึงมี "อย่าบอกลูกฉันว่าฉันต้องขอให้ช่วยกับตรงนี้ ได้ไหมจ๊ะ?" และ "พอคนจากสังคมสงเคราะห์มา เธอทำเหมือนเป็นลูกฉันนะ เขาจะได้ไม่นึกว่าฉันอยู่ตัวคนเดียว" ความเข้าใจผิดพิลึกพิลั่นที่ส่วนหนึ่งมาจากความหูหนวก และส่วนหนึ่งมาจากการไม่อยู่ในร่องในรอย โดยการยืนกรานว่าคนที่ชื่อ "ชีทร็อค มัม" ระเบิดตึกเวิร์ดเทรดเซ็นเตอร์ การไม่ยอมไปท็อปเปสบาร์เพราะเชื่อว่าเป็นท็อปเลสบาร์ เรียกไก่ที่เลี้ยงตามธรรมชาติว่า "ไก่ที่เกิดใหม่อีกหน" และถามว่าการอยู่ไฟออกดอกอยู่หรือไม่ ทั้งที่หมายความถึงดอกอิมเพเชินส์ นักกายภาพบำบัดบอกมิสซิสอัลฟอร์ดคราวหนึ่งว่า "คุณดูอ่อนวัย (youthful)" และเธอบอกว่า "ฉันหรือ? มีประโยชน์หรือ? (useful)" ที่ทำผมเจ็บไม่ใช่การฟังผิดของเธอหรอก แต่เป็นความพึงพอใจและความประหลาดใจในสีหน้าของเธอต่างหาก

คนชราเดินไปตามถนน และทุกคนก็เบือนหน้าหนีไม่มองพวกเขา คนเรารังเกียจที่จะเห็นว่าร่างกายมนุษย์มาสู่จุดใด --ความหย่อนยานห้อยย้อย รอยด่างดวง ความค่อมโค้ง หน้าท้องบวม นิ้วที่เป็นข้อปุ่มปม ผมบาง หนังศีรษะเป็นเกล็ด เราควรจะบอกได้ว่าวัยชราสวยงาม ประโยคนี้ตั้งใจจะทำให้ใครที่ไม่เห็นด้วยต้องละอายใจ แต่ลูกค้าของผมทุกคนไม่ได้เห็นด้วย ผมมั่นใจ