"ได้โปรดเถอะ... อย่านะ!"

เธอส่งเสียงวิงวอน ไฟ 15 วัตต์เหนืออ่างล้างชามเต้นกะพริบเหมือนจะขาดใจ ทั้งที่หลอดยังใหม่อยู่ ช่างเป็นลำแสงริบหรี่น่าใจหาย โทโมโกะเสียดายที่ไม่ได้เปิดไฟทั้งห้องให้สว่างไสว แต่ก็ไม่สามารถเดินไปตรงสวิตช์ได้ อย่าว่าแต่เดินเลย แค่หันกลับไปยังไม่กล้า...เธอรู้...ว่ามีอะไรอยู่ข้างหลัง...ห้องแบบญี่ปุ่นขนาดแปดเสื่อทาตามิที่ตั้งแท่นบูชาคุณตา ม่านในห้องเปิดหรา นอกหน้าต่างกระจกฟากโน้นควรจะมองเห็นที่ดินจัดสรรซึ่งมีต้นหญ้าปกคลุม มีแสงไฟจากคอนโดมิเนียมเป็นลายเส้นๆ ไกลออกไป ... ควรจะมีเพียงเท่านั้น

เมื่อดื่มโคล่าแก้วที่สองไปครึ่งแก้ว โทโมโกะก็แทบกระดิกตัวไม่ได้ กลิ่นอายนั้นเข้มข้นเกินกว่าจะทำใจว่าเป็นอุปาทาน ราวกับว่ามันกำลังยืดตัวเข้ามาจนแทบสัมผัสต้นคอเธออยู่แล้ว

...ถ้าหากเป็นสิ่งนั้นล่ะ... จะทำยังไงดี...

โทโมโกะไม่อยากคิดมากไปกว่านี้ ถ้าขืนยังนิ่งอยู่กับที่ต่อไป ก็คงคิดถึงแต่เรื่องนั้นจนทนความหวาดกลัวที่ขยายตัวขึ้นเรื่อยๆ ไม่ได้

เธอลืมเลือนเหตุการณ์เมื่ออาทิตย์ก่อนไปหมดแล้ว... ชูอิจิแย่มากที่พูดเรื่องอย่างนั้นขึ้นมา ทำให้ทุกคนถอนตัวไม่ได้... แต่พอทุกคนกลับสู่เมืองใหญ่ ภาพอันแจ่มชัดก็หมดความน่าเชื่อถือไป ต้องเป็นการเล่นตลกของใครบางคนแน่ๆ ... โทโมโกะพยายามคิดถึงเรื่องอื่นที่ดีกว่า...เรื่องอื่นที่ไม่ใช่...แต่ถ้าเป็นเรื่องนั้น...ถ้าเรื่องนั้นเป็นจริงละก็... ใช่แล้ว... ตอนนั้นโทรศัพท์ยังดังขึ้นมาเลย...

...โอย...พ่อกับแม่มัวไปทำอะไรอยู่ไหนกันนะ...

"รีบกลับมาซะที !"

โทโมโกะร้องขึ้น แต่แม้ว่าจะเปล่งเสียงออกมา ก็ไม่มีวี่แววว่าเงาอันน่าพรั่นพรึงนั้นจะถดถอยไป มันยังคงจดจ้องอยู่เบื้องหลัง... รอคอยโอกาสที่จะมาถึง

สาวน้อยวัยสิบเจ็ดอย่างโทโมโกะยังไม่รู้ดีนักว่าต้นตอแท้จริงของความกลัวคืออะไร แต่เธอรู้ว่ามีความกลัวชนิดหนึ่งซึ่งเกิดจากการขยายตัวของจินตนาการ

...ขอให้เป็นอย่างนั้นเถอะ...ไม่สิ...มันจะต้องเป็นอย่างนั้นแน่... ต่อให้หันกลับไป... ไม่น่าเจออะไรหรอก...ต้องไม่มีอะไรแน่ๆ ...

โทโมโกะอยากหันกลับไปเหลือเกิน รีบๆ ดูให้รู้ว่าไม่มีอะไร จะได้หลุดพ้นจากสภาพนี้เสียที แต่ว่า... มันแค่นั้นจริงๆ หรือ... แผ่นหลังของเธอสั่นระริก ความเย็นยะเยือกซึ่งผุดขึ้นจากบริเวณไหล่ค่อยๆ คืบคลานตามสันหลังลงไปเบื้องล่าง เหงื่อเย็นๆ เปียกจนชุ่มเสื้อยืด ถ้าเป็นเพียงอุปาทาน ทำไมร่างกายถึงเปลี่ยนแปลงรุนแรงอย่างนี้...

...ใครบางคนเคยพูดเอาไว้ว่า... ร่างกายของคนเราซื่อตรงกว่าจิตใจ...

แต่อีกใจหนึ่งก็มีเสียงบอกให้หันกลับไปเถอะน่า ไม่มีอะไรหรอก ถ้าไม่รีบดื่มโคล่าแก้วนี้ให้หมดแล้วกลับไปดูหนังสือต่อ พรุ่งนี้ผลสอบเป็นยังไงไม่รู้ด้วยนะ

น้ำแข็งในแก้วส่งเสียงลั่นดังเปรี๊ยะ โทโมโกะสะดุ้งเฮือก หันกลับไปมองด้านหลังโดยไม่รู้ตัว