ถนนกลับบ้านมักจะยาวนานกว่าการเดินทางไปสู่ความไม่รู้ เครื่องวัดระยะทางเตือนความทรงจำของผู้คนถึงแต่ละเหตุการณ์ ผมเริ่มตระหนักถึงเวลาอีกครั้ง เวลาที่ได้เคลื่อนผ่านไป เวลาได้พาผมพรากจากชีวิตที่แตกต่างแม้เพียงชั่วขณะน้อย ในคืนสุดท้ายที่เฟส ซาอิดพาเราไปยังสุสานมุสลิม เรานั่งอยู่ในความมืดฟังเสียงเขาร้องเพลงที่เขาร้องมาตั้งแต่เด็ก ผมคิดว่าเขาพาเราไปที่นั่นเพื่อให้เราเรียนรู้ เพื่อบอกเราว่า เขาจะยังคงอยู่ที่เฟสแม้ว่าเขาฝันที่จะจากโมร็อคโคไปก็ตาม และแม้ว่าเขาจะไปจากเฟส เฟสก็จะยังคงอยู่ในตัวเขา มันคือบ้านของเขา ผมตระหนักว่า เราเป็นส่วนเล็กๆส่วนเดียวของชีวิตเขาที่เฟส ขณะที่ผมอาจนับช่วงเวลาที่เฟสของผมว่าเป็นแค่บทหนึ่งในชีวิตก็ได้ เป็นส่วนหนึ่งของการเดินทางที่บัดนี้ได้จบลงแล้ว หรือไม่ผมอาจจะเห็นว่าเหตุการณ์นี้เป็นมากกว่านั้นก็ได้ มีบางอย่างที่เราแบ่งปันกัน และจะยังคงเป็นส่วนหนึ่งของเรา เป็นความทรงจำที่เรามีร่วมกันในชีวิตที่แตกต่าง ขณะที่รถไฟเที่ยวกลับสู่คาซาบลังก้าเคลื่อนล้อ ซาอิดกลับมานั่งอยู่ที่ลานกว้าง ตรงประตูบับ บู ซาลูต์ อีกครั้ง