แปลโดย SleepyO

1

ในฤดูใบไม้ผลิปีที่ยี่สิบสอง สุมิเระตกหลุมรักเป็นครั้งแรกในชีวิต เป็นรักที่ให้ความรู้สึกแรงกล้าเหมือนพายุทอร์นาโดกวาดพื้นแผ่นดินในที่ราบ - โถมทุกสิ่งจนเรียบไปตามทาง มีสิ่งของลอยคว้างอยู่กลางอากาศ ทึ้งเลาะทุกอย่างออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย ย่อยยับในทุกอณู ความรุนแรงของพายุนี้ไม่ลดลงแม้แต่น้อยเมื่อเคลื่อนผ่านคาบมหาสมุทร ทำลายจนนครวัดเหลือแต่ซาก เผาแมกไม้ ชีวิตเสือและมวลสรรพสิ่งในป่าเขตประเทศอินเดีย ก่อนจะแปรเปลี่ยนสภาพเป็นพายุทะเลทรายกลางเปอร์เชีย ฝังเมืองโบราณล้ำค่าให้จมอยู่ใต้ท้องทะเลของทราย พูดง่ายๆ คือ ความรักของเธออยู่ในสัดส่วนที่คงทนดั่งอนุสาวรีย์ คนที่สุมิเระหลงรักมีอายุมากกว่าเธอถึง 17 ปี แต่งงานแล้ว และผมควรจะเติมเข้าไปด้วยว่า เธอเป็นผู้หญิง นี้คือจุดเริ่มต้น และเกือบจะ เป็นจุดจบด้วยเช่นกัน

ในเวลานั้น สุมิเระ หรืออีกความหมายหนึ่งในภาษาญี่ปุ่นว่า 'ต้นไวโอเลตสีม่วง' ใฝ่ฝันอยากจะเป็นนักเขียน โดยไม่ว่าชีวิตจะมีทางเลือกมากมายโยนลงมาแก่เธอ เธอก็อยากจะเป็นแต่นักเขียน หรือไม่งั้นก็ไม่ต้องเป็นอะไรเลย ความตั้งใจของเธอเหมือนหินที่ช่องแคบจิบรอลเทอ คือไม่มีอะไรมาขวางกั้นระหว่างเธอกับศรัทธาในวรรณคดี

หลังจากที่เธอเรียนจบชั้นมัธยมในโรงเรียนเอกชนคานากาว่า เธอเข้าศึกษาต่อแผนกศิลปศาสตร์ของวิทยาลัยเล็กๆแห่งหนึ่งในกรุงโตเดียว เธอพบว่าวิทยาลัยที่เรียนเป็นสถานที่ที่มีระบบที่เธอเข้าไม่ถึง ทำให้เกิดแต่ความท้อแท้ เธอจึงเกลียดมัน และเธอยังพบว่าเพื่อนนักเรียน (คงต้องรวมถึงผมด้วย) เป็นพวกปัญญาทึบและหมดหวัง เป็นมนุษย์ชั้นสอง ไม่น่าแปลกใจหลังจากใกล้หมดปีแรก เธอเก็บของลาออกไป เธอกล่าวว่ายิ่งอยู่ไปนานวันเข้า ก็มีแต่เสียเวลา ผมคิดว่าเป็นการตัดสินใจที่ถูกต้อง แต่ถ้าให้ผมออกความเห็นโดยทั่วไป ถ้าสิ่งที่ปราศจากความสำคัญมีที่ทางของตัวเองในโลกที่ห่างไกลความสมบูรณ์นี้ การขจัดทุกอย่างที่ไร้ความหมายในชีวิตครึ่งๆ กลางๆของคนเรา มันมีแต่จะทำให้เราสูญเสียแม้กระทั่งความบกพร่องของตนเอง

สุมิเระเป็นคนโรแมนติคอย่างไร้หวังในหนทางเล็กๆของเธอเอง -บริสุทธิ์ไร้เดียงสาในการมองโลกเพื่อหมุนตัวให้สวยงามเข้าไว้ เมื่อเธอเริ่มพูดเมื่อใด เธอจะพูดต่อไปเรื่อยๆแบบหยุดไม่ได้ แต่ถ้าเธออยู่กับคนที่เข้ากันไม่ได้ -ส่วนใหญ่คือคนทั้งหมดในโลก- เธอจะไม่ปริปากเลย เธอสูบบุหรี่มาก และคุณเชื่อมือเธอได้ทุกครั้งที่ขึ้นรถไฟเพราะเธอจะทำตั๋วหาย เธอเป็นพวกครุ่นคิดจนบางครั้งลืมกิน มองเหมือนพวกเด็กกำพร้าที่มีร่างผอมบางยามสงครามในหนังของอิตาลี-คือรูปร่างเธอเหมือนแท่งไม้ที่มีลูกกะตา ผมอยากจะให้คุณดูรูปภาพของเธอ แต่ผมไม่มีติดตัวเลย เธอเกลียดการถ่ายรูป และไม่มีความปรารถนาจะทิ้งรอยให้คนรุ่นหลังเห็นเหมือนอย่าง Portrait of the Artist as a Young (Wo)Man ถ้ามีรูปถ่ายของเธออยู่ ผมว่าผมคงจะบอกได้ถึงข้อมูลที่คนพิเศษคนหนึ่งพึงมี P>