"คุณหนู" แกพูดหลังจากคิดได้ "สิ่งที่เกิดขึ้นแก่คุณหนูนั่น ทั้งน่าประหลาดใจและผิดปกติธรรมดา คุณหนูมีนิ้วหัวแม่มือสีเขียว"
        "สีเขียว!" ติสตูอุทานอย่างประหลาดใจมาก "แต่ผมเห็นว่าเป็นสีชมพูนี่ครับ---ออกจะสกปรกด้วยซ้ำในบางครั้ง ไม่เห็นเขียวเลย"
        "แน่ละ แน่ละ คุณหนูมองไม่เห็นหรอก" มูสตาชพูด "นิ้วหัวแม่มือสีเขียวนั้นมองไม่เห็นหรอก เป็นสิ่งซึ่งเกิดในผิวหนัง สิ่งนั้นเราเรียกกันว่าพรสวรรค์ที่ซ่อนเร้น ผู้ชำนาญเท่านั้นจึงจะค้นพบ เนื่องจากผมเป็นผู้เชี่ยวชาญคนหนึ่ง ผมขอย้ำให้คุณหนูทราบว่า คุณหนูมีนิ้วหัวแม่มือสีเขียว"
        "นิ้วหัวแม่มือสีเขียว มีไว้ใช้ทำอะไรครับ"
        "เอ้อ! มันคือคุณสมบัติวิเศษ" คนสวนตอบ "เป็นพรจากสวรรค์โดยแท้ คุณหนูเห็นไหม มีเมล็ดพันธุ์อยู่ทั่วไปทุกหนทุกแห่ง ไม่ใช่เพียงในดินเท่านั้น แต่มันมีอยู่บนหลังคาบ้านเอย บนขอบหน้าต่างเอย บนทางเดิน บนรั้วไม้ บนกำแพง เมล็ดพันธุ์เหล่านั้นมีเป็นเรือนแสนเรือนล้าน ที่ไม่ได้ใช้ทำอะไรเลย มันอยู่ที่นั่น รอให้ลมพัดผ่านมาเพื่อพาไปยังทุ่งหรือไปสู่สวน มีอยู่บ่อยครั้งที่เมล็ดพันธุ์เหล่านั้นแห้งค้างอยู่ในซอกหินโดยไม่อาจกลายเป็นดอกไม้ได้ แต่หากนิ้วหัวแม่มือสีเขียวได้สัมผัสเมล็ดพันธุ์เหล่านี้เมล็ดเดียว ไม่ว่ามันจะอยู่ในที่ใดก็ตาม ดอกไม้จะงอกขึ้นในทันทีทันใด คุณหนูได้เห็นพยานหลักฐานต่อหน้าต่อตาตนเองแล้ว นิ้วหัวแม่มือของคุณหนูไปเจอเมล็ดพันธุ์ดอกเบโกเนียในดินเข้า ผลก็ออกมาเป็นอย่างที่เห็นนี้ เชื่อผมเถิด ผมอิจฉาคุณหนูนะ มันจะเป็นประโยชน์แก่ผมมากทีเดียว สำหรับอาชีพของผม ถ้าผมมีนิ้วหัวแม่มือสีเขียว"
        ติสตูมิได้มีท่าทางดีอกดีใจต่อปรากฏการณ์นี้
        "ใครๆ ก็จะพากันพูดอีกว่า ผมไม่เหมือนคนอื่นๆ เขา" เขาพึมพำ
        "ทางที่ดีที่สุดคืออย่าบอกใครเลย จะมีประโยชน์อันใดที่จะก่อความอยากรู้อยากเห็น หรือก่อความริษยา? ความสามารถพิเศษมักจะนำความเดือดร้อนมาให้เราเสมอ คุณหนูมีนิ้วหัวแม่มือสีเขียวก็ดีแล้ว เก็บมันไว้สำหรับตัวคุณหนูเอง และให้เป็นความลับระหว่างเราสองคน"