รองเท้ารัดกุมของชายวัยกลางคนยวบจมบนพื้นทรายอุ้มน้ำสองเท้านั้นคล่องแคล่ว คุ้นเคยกับพื้นที่ที่ทั้งนุ่มชื้นและขรุขระ บางขณะเขาหยุดสะบัดกรวดทรายส่วนเกินเบาๆ และสาวเท้าด้วยจังหวะสม่ำเสมอไปตามลำห้วย ห้วยที่มีน้ำลึกเฉลี่ยระดับแข้ง สองข้างทางรกทึบด้วยดงอ้อระบัดใบสูงกว่าร่างอวบหนาของกระทิงเปลี่ยว

หมวกทึมๆ สีเดียวกับเสื้อและกางเกง เป้หลังอัดแน่นด้วยสัมภาระ มือข้างหนึ่งกระชับขาตั้งกล้องพาดบนไหล่ และดูเหมือนใจดวงนั้นกำลังจดจ่อกับบางสิ่งบางอย่าง

เขาชะงักครู่หนึ่ง เมื่อก้าวพ้นดงอ้อออกไปสู่หาดริมห้วย ดวงหน้าใจดีเปลี่ยนสีเป็นวูบหม่นอย่างเห็นได้ชัด

เบื้องหน้าเขาคือคณะพระธุดงค์มากกว่า 7 รูป บ้างนั่งเปลือยเท้าเปล่าแช่น้ำ บ้างถือมีดตัดลำไผ่เพื่อนำมาใช้เป็นราวตากสบงจีวร และบางรูปเดินวนเวียนอยู่ที่ซากสัตว์ขนาดน้ำหนักกว่าหนึ่งตัน--ควายป่าเคราะห์ร้ายที่ถูกเสือไล่ต้อนตกผาเมื่อสัปดาห์ก่อน

"ไอ้ห่าเอ๊ย" เขาสบถกับตัวเอง

สายน้ำลูกผู้ชาย

ป่าผืนใหญ่จำนวนหนึ่งล้านเจ็ดแสนไร่แห่งนี้มีลำห้วยสายหนึ่งไหลผ่าน มันเป็นเส้นเลือดสำคัญที่หล่อเลี้ยงสรรพชีวิตในราวไพรให้ชุ่มชื่น มีชีวิตชีวา

แม้ลำน้ำจะระรินไหลในหน้าแล้ง ทว่ามันไม่เคยแห้งเหือด

รยะเวลาราวสิบปีมานี้ ช่างภาพสัตว์ป่านาม ม.ล. ปริญญากร วรวรรณ เจอบททดสอบความเข้มแข็งของหัวใจมาหลายเรื่อง ตั้งแต่การรอนแรมเดินทางไกลเป็นปกติชีวิต ลม ฝน และความหนาวร้อน ยุง เหลือบ ริ้น ไร กระทั่งพระธุดงค์ซึ่งเป็นโจทย์ข้อใหม่ที่คล้ายมาตอกย้ำให้งานแห่งการรอคอยและโดดเดี่ยว ต้องผ่านการเคี่ยวกรำให้เข้มข้นขึ้นไปอีก

เช่นเดียวกับสายน้ำ, หลังจากหนังสือ 'ชีพจรไพร' (spirit of the jungle) งานรวมภาพสัตว์ป่าเล่มโตที่ใช้เวลาบ่มเพาะอยู่สามฤดูฝนเผยแพร่ออกไป เขายังคงเข้าป่าเหมือนเช่นเคย