ใกล้ค่ำแล้ว ขณะที่วาปีออกจากห้องสมุด แสงสีเหลืองสุดท้ายของยามเย็นในฤดูใบไม้ผลิกำลังจะหายไป หิมะเพิ่งละลายเมื่อสองสามวันมานี้เอง และค่ำนี้อากาศยังคงหนาวอยู่เล็กน้อย

หล่อนเหลียวซ้ายแลขวา หาใครสักคนที่อาจจะมารออยู่ เมื่อไม่เห็นก็เลยล้วงกระเป๋าเสื้อนอกหาเงินเหรียญเล็กๆ เพื่อหมุนโทรศัพท์ มีตู้โทรศัพท์อย่างชนิดแบ่งเป็นช่องๆ อยู่สองช่องตรงใกล้ประตูทางออก

"บ้านกะเหรี่ยงหนุ่มโสด ยากจน แต่รูปหล่อเหลือเกินละครับ" เสียงร่าเริงตอบรับโทรศัพท์ของหล่อน

วาปีหัวเราะ เมื่อได้ยินเสียงเจ้าของบ้าน

"ทักษ์ จะออกมาทานข้าวกับหวันไหมคะ" หล่อนถามเขาเสียงหวาน

"อ้าว หวันหรือ ว่าไงจ๊ะ คิดว่าพงษ์เสียอีกจะแกล้งมันเสียหน่อย" เสียงทักษ์หัวเราะ เขากับหล่อนมีนัดกินข้าวเย็นด้วยกันเกือบทุกเย็น ถ้าไม่ที่บ้านของเขาก็อาจจะเป็นที่หอพักของหล่อน หรือไม่ก็ตามร้านอาหารรอบๆ บริเวณมหาวิทยาลัย แต่สำหรับค่ำนี้ เขาตกลงกับหล่อนไว้ว่าจะกินที่สโมสรนักศึกษา เพราะวาปีมีงานด่วนที่จะต้องรีบกลับไปทำส่งอาจารย์

วาปีได้ยินเสียงสรวญเสเฮฮาของชายหนุ่มหลายคนอยู่ทางปลายสาย

"พี่ศักดิ์ไปซื้อเป็ดมา เลยจมกันอยู่ที่นี่ มากันเต็มเลย เรากินที่บ้านผมดีกว่านะจ๊ะวันนี้" เสียงทักษ์บอกหล่อน พรรคพวกเฮโลกันมาเมื่อบ่าย เขาเลยต้องเปลี่ยนแผนกะทันหัน

วาปีอึ้งไป เพิ่งเปิดเรียนมาได้ไม่กี่วัน ผู้คนเริ่มเรียนหนังสือกันเอาเป็นเอาตาย เดินกันให้พลุกพล่านอลหม่าน และนี่ก็เพิ่งจะวันพุธแท้ๆ แต่นั่นล่ะทักษ์ล่ะ ไม่มีใครหรอกที่จะจัดปาร์ตี้เอากลางอาทิตย์ก็ยังได้ นอกจากทักษ์ และเพื่อนพ้องของเขา

"งั้นหวันกินที่ยูเนี่ยนก็แล้วกันนะ งานหวันเต็มเลย" วาปีนึกถึงวิทยานิพนธ์บางบทที่หล่อนจะต้องเร่งเพื่อส่งให้อาจารย์ที่ปรึกษาแก้ไขตอนสายวันรุ่งขึ้น เทอมนี้เป็นเทอมสุดท้ายของหล่อน