ครั้งหนึ่ง นานมาแล้ว---มีเด็กสี่คนพี่น้อง ชื่อ ปีเต้อร์ ซูซาน เอ๊ดมันด์ และลูซี่ เรื่องที่จะเล่าต่อไปนี้เป็นเรื่องซึ่งเด็กพวกนี้ประสบ ตอนหลบภัยทางอากาศจากกรุงลอนดอนไปอยู่ชนบทระหว่างสงคราม พี่น้องทั้งสี่ถูกส่งไปอยู่ที่บ้านศาสตราจารย์ชราคนหนึ่ง บ้านหลังนี้อยู่ห่างจากสถานีรถไฟที่ใกล้ที่สุด 10 ไมล์ และห่างจากที่ทำการไปรษณีย์ 5 ไมล์ ศาสตราจารย์ผู้นี้ยังเป็นโสด อยู่ในบ้านหลังใหญ่เบ้อเริ่ม กับแม่บ้านชื่อ นางแม็คเรดี้ และคนรับใช้ 3 คน (ชื่อ ไอวี่ มาร์กาเร็ต และเบ๊ตตี้ ซึ่งไม่มีบทบาทในเรื่องมากนัก) ตัวศาสตราจารย์เองชรามากแล้ว ผมหงอกเป็นกระเซิง เคราและหนวดก็หงอก เด็กๆ เริ่มชอบทันทีที่พบตรงประตูหน้าบ้านนั้น ท่าทางของเขาแปลกพิลึก จนลูซี่ (น้องสุดท้อง) ออกจะหวาด และเอ๊ดมันด์ (รองสุดท้อง) ก็คอยแต่อยากจะหัวเราะจนต้องแสร้งทำเป็นสั่งน้ำมูกอยู่หลายครั้ง

คืนแรกที่มาถึง หลังจากเด็กทั้งสี่กล่าวราตรีสวัสดิ์ลาศาสตราจารย์ขึ้นไปนอนที่ชั้นบนแล้ว เด็กชายทั้งคู่ก็เข้ามาคุยเรื่องที่พบเห็นในวันนั้น ในห้องของเด็กหญิงทั้งสอง