ห้องสมุดค่อนข้างแน่น ขณะที่ระรินเงยหน้าจากตัวอักษรภาษาอังกฤษยิบๆ ตรงหน้า เปิดเทอมภาคฤดูใบไม้ร่วงครั้งใด ผู้คนก็หนาแน่นครั้งนั้น

นี่เป็นฤดูใบไม้ร่วงครั้งที่สามของระริน หล่อนคิดขณะเพ่งสายตาออกไปนอกหน้าต่างกระจก ระรินนั่งอยู่บนชั้นสองของห้องสมุด แลเห็นใบไม้เริ่มเปลี่ยนสี เมื่อคืนนี้ฝนตก อากาศข้างนอกไม่เย็นนัก แต่ดินยังคงชื้น

ระรินคิดถึงหน้าร้อนที่ผ่านมา ร้อนจนเหลือเชื่อ ใบไม้เขียวดอกไม้สวยมาตั้งแต่ฤดูใบไม้ผลิ ซึ่งต่อแต่นี้จะร่วงโรย ใบไม้จะหล่นลงดิน และจะทับถม พอฝนตกลงมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า ใบไม้จะแฉะและเน่า และไม่สวยอีกต่อไปในฤดูใบไม้ร่วง

ไม่เหมือนปีที่แล้ว ที่ฝนตกไม่มาก ต้นไม้เปลี่ยนใบจากสีเขียว เป็นสีน้ำตาล สีแดง ดูราวกับสีทองหรือสีแดงของหม้อดินเผาใหม่ๆ สวยไปทั้งท้องทุ่ง สวยไปทั้งสองฟากถนน

บางอารมณ์เมื่อเงียบเหงา ระรินไม่วายถวิลถึงฤดูใบไม้ผลิ ที่ดอกไม้สะสวยและนกร้องเพลงเพราะ ต้องรอไปอีกหลายเดือนกว่าจะได้พบบรรยากาศอย่างนั้นอีกสักหน ก่อนที่...ก่อนที่จะกลับบ้านกระมัง...

ระรินถอนสายตากลับมาจากนอกหน้าต่าง บางหนระรินรู้สึกว่าหล่อนฟุ้งซ่าน บางทีนอกจากเรียนหนังสือแล้ว ระรินควรจะหาอะไรทำอีกสักอย่างคงจะดี...

งาน...ระรินคิดถึง...งาน แต่น่าแปลก พอคิดถึงงาน ระรินสะดุดใจกึก เพื่อนฝูงฝรั่งรอบตัวทำงานกันทั้งนั้น แม้แต่ซู เพื่อนร่วมบ้านเช่าของระรินก็ยังทำงาน ระรินไม่อยากอยู่เฉย น่าอายที่จะตั้งหน้าตั้งตาเอาเงินจากบ้านมานั่งจับจ่ายใช้สอย แต่คุณป้าไม่เห็นด้วย ท่านร่อนจดหมายมาจากบ้านทุกหนที่ระรินปรารภเรื่องอยากทำงาน

"เรียนหนังสือไปอย่างเดียวเถอะริน ป้ามีเงินให้แกเรียนหนังสืออย่างเต็มที่ อย่าดิ้นรนอะไรนักเลย เดี๋ยวการเรียนจะเสีย ป้าไม่มีใครนอกจากริน ป้าให้รินได้ทุกอย่าง ขอแต่ให้รินเรียนหนังสือ แล้วก็อย่าดิ้นรนหางานอะไรทำเทียวนะ ป้าขอร้อง ป้าละเข็ดนักเวลาแกคิดจะหางานทำแต่ละที..."