เธอจะไม่ได้เห็นฉันตะคอกใส่เธออย่างแน่นอน เพราะฉันคือลำแสงแรกของยามเช้าที่มาถึงแล้วอย่างอบอุ่น มาปลุกเธอให้ตื่นขึ้นมาพักผ่อนอีกครั้งหนึ่งในรวงรังของฟ้าสาง ซึ่งในช่วงเวลานี้ทุกสรรพสิ่งยังคงอ่อนโยน

ถ้อยคำที่ผู้คนเปล่งออกมาเป็นครั้งแรก เป็นบทเพลงมากกว่าเป็นเสียงสาปแช่ง อารมณ์ก็เป็นดั่งน้ำเย็นที่เธอใช้อาบกาย มันเป็นเวลาที่ฉันจะต้องอาบอารมณ์ของเธอด้วยกลุ่มเมฆฟ้าที่เริ่มอวดรอยยิ้ม

แม้เธอจะนึกโกรธฉันบ้าง ฉันก็จะยังคงเป็นความสว่างที่คอยเผยภาพพจน์แจ่มใส

เพราะฉันคือยามเช้า เธอจึงควรรีบตื่นมารับรู้ว่า ยังมีแสงสีทองอยู่ตามใบไม้ และเธอควรจะสะสมมันไว้ เพื่อให้มันเปล่งประกายในยามที่เธอสิ้นหวัง อีกสิ่งที่เธอควรจะรับรู้ก็คือเมื่อเธอผูกพันกับยามเช้า เธอก็จะได้พบแต่คนรักที่อ่อนโยนและสุภาพ

คนดี อย่าปล่อยให้ฉันเป็นยามเช้าที่เศร้าเหงา เพราะเธอชอบทำตนเป็นคนนอนตื่นสาย และตื่นขึ้นมาด้วยอารมณ์ขุ่นมัว