ชินาสกีเกิดในเยอรมันและย้ายมาอยู่อเมริกาตั้งแต่ยังเล็ก ชินาสกีผิดประหลาดกว่าเด็กอื่น เพราะเขารู้ตั้งแต่เข้าอนุบาลว่า "เด็กคนอื่นๆ ดูแปลกมาก พวกนั้นหัวเราะ คุยกัน ดูมีความสุข ผมไม่ชอบพวกนั้น ผมคอยแต่รู้สึกคลื่นไส้ จะอาเจียน อากาศก็ดูนิ่งๆ ขาวๆ อย่างน่าประหลาด พวกเราระบายสีน้ำ.... ผมชอบสุภาพสตรีที่สอนอนุบาล ชอบเธอมากกว่าที่ชอบพ่อแม่ผม แต่ปัญหาหนึ่งคือการไปเข้าห้องน้ำ ผมอยากจะไปห้องน้ำแต่ก็ละอายใจที่จะให้คนอื่นรู้ว่าผมจะไป ผมเลยกลั้นไว้"

เรื่องราวของเด็กโหดร้ายได้เท่ากับที่น่ารัก ชินาสกีได้เรียนรู้การต่อสู้รังแกกันตั้งแต่เด็ก เขาเป็นเด็กที่ไม่เข้าพวก ไม่เป็นที่ยอมรับ จึงถูกรุมเป็นครั้งคราว แต่การต่อสู้ของเด็กก็ไม่รุนแรงเท่ากับสิ่งที่ชินาสกีจะได้เจอในเวลาต่อมา พ่อของเขาหาเรื่องตีเขาอย่างทารุณเสมอๆ โดยที่แม่ก็ไม่สามารถช่วยอะไรได้ บอกแต่ว่า พ่อถูกเสมอ ชินาสกีคิดว่าเขาคงถูกเก็บมาเลี้ยงและรู้สึกว่า "แม้แต่พระอาทิตย์ก็เป็นของพ่อ ที่ผมไม่มีสิทธิ์อะไรกับมัน เพราะมันส่องแสงลงมาบ้านพ่อ ผมเป็นเหมือนดอกกุหลาบของพ่อ เป็นสิ่งที่เป็นของๆ พ่อ แต่ไม่ได้เป็นของๆ ผม"

ชินาสกีไม่มีเพื่อนและไม่ต้องการเพื่อนตั้งแต่วัยเด็ก ประสบการณ์โหดร้ายจากโรงเรียนและที่บ้านทำให้เขาซาบซึ้งกับความเป็นมนุษย์ได้ดีตั้งแต่ยังเล็ก เมื่อกลุ่มเด็กนำลูกแมวมาให้หมาตัวโตฆ่าเพื่อจะได้ดูกันสนุก ชินาสกีกล่าวว่า "แมวตัวนั้นไม่ได้เผชิญหน้าแต่กับหมาบูลด็อก แต่มันยังต้องต่อสู้กับความเป็นมนุษย์ด้วย"

เศรษฐกิจตกต่ำในอเมริกาทำให้พ่อตกงาน ชินาสกีที่กำลังเข้าสู่วัยรุ่นเกิดเป็นโรคผิวหนังที่ทำให้ใบหน้าและร่างกายเป็นสิวชนิดร้ายแรงมาก เพื่อนที่โรงเรียนให้เขาเป็นคนนอก ครูมองว่าเขามีปัญหาทางทัศนคติ ชินาสกีชิงชังกับความอัปลักษณ์ของตัวเอง และถอดใจกับพระเจ้า ประสบการณ์ที่ชินาสกีได้สัมผัสคือการรับรู้ว่าพระเจ้าได้ทอดทิ้งเขาแล้ว สิ่งดีที่เขาได้พบตอนอายุสิบสามคือเหล้า "ผมไม่เคยรู้สึกดีขนาดนี้มาก่อน นี่ยังดีกว่าการช่วยตัวเองอีก... ทำไมถึงไม่มีใครบอกผมมาก่อนเลย ? ด้วยเหล้า ชีวิตมันดีนัก คนเราดีพร้อม... ผมได้พบสิ่งที่จะช่วยผมไปอีกนานนับจากนี้" ชินาสกีสิ้นศรัทธากับการไว้ใจมนุษย์เมื่ออายุสิบห้า

ถึงชินาสกีจะไม่ต้องการเพื่อน แต่ "คนจน คนไม่มีหนทางและพวกโง่ยังคอยตามผมเป็นพรวน... ที่ล้อมรอบตัวผมเป็นพวกอ่อนแอแทนที่จะเป็นคนกล้า เป็นความน่าเกลียดแทนที่จะเป็นความสวยงาม พวกขี้แพ้แทนที่จะเป็นพวกคนชนะ ดูเหมือนจะเป็นชะตาลิขิตให้ผมต้องท่องกับเพื่อนพวกนี้ไปจนตลอดชีวิต แต่นั่นก็ยังไม่รบกวนใจผมมากเท่ากับข้อที่ว่า ผมดูจะยั่วยวนใจนักกับพวกงี่เง่าน่าเบื่อพวกนั้น ผมเป็นเหมือนขี้ที่ล่อแมลงวัน แทนที่จะเป็นดอกไม้ที่ผีเสื้อและผึ้งปรารถนา ผมอยากอยู่คนเดียว ผมรู้สึกดีที่สุดเวลาอยู่คนเดียว สะอาดกว่า" เมื่อเพื่อนคนหนึ่งเขียนบทความเรื่องคุณค่าของเพื่อน ชินาสกีเขียนบทความโต้กลับเรื่อง "The Value of No Friendship at all"

แต่ในความโดดเดี่ยว ชินาสกีได้ค้นพบมนต์ในหนังสือ เขาไปห้องสมุดทุกวันยืมหนังสือเล่มแล้วเล่มเล่ามาอ่าน รู้สึกว่าทุกเล่มน่าเบื่อ มีแต่ "คำพูดเป็นหน้าๆ ที่ไม่ได้บอกอะไรเลย หรือว่าบอกอะไรออกมาก็จริง แต่ใช้เวลานานไปกว่าจะบอกได้ จนเมื่อถึงเวลานั้นเราก็เบื่อเกินกว่าจะสนใจไยดีกับมันแล้ว" ชินาสกีเล่าเรื่องของหนังสือไว้ได้น่าประทับใจ หนังสือเล่มแรกที่ชินาสกีเรียกว่าเป็นหนังสือจริงๆ เป็นของ Upton Sinclair ที่เขียนเรื่องเกี่ยวกับโรงงานเนื้อหมูในชิคาโก ชินาสกีบอกว่า "ประโยคเรียบง่าย ...เขาเขียนด้วยความโกรธ" (หมายเหตุ : หนังสือเล่มนี้น่าจะเป็น The Jungle (1906) ที่เล่าเรื่องสยดสยองในโรงงานหมู ที่นอกจากจะมีเรื่องมือแขนขาดแล้ว ยังเล่าอุบัติเหตุที่คนงานตกลงไปในหม้อต้มแล้วกลายเป็นไขมันหมู โดยโรงงานก็ยังทำงานต่อไป ขายมันหมูนี้ให้ลูกค้าที่ไม่รู้เรื่องรู้ราว ประธานาธิบดีรูสเวลต์สั่งให้สอบสวนเรื่องนี้และพบว่าจริง โปรดสังเกตรสนิยมของชินาสกี) ต่อมา ชินาสกีได้อ่านงานของ Sinclair Lewis งานทุกเล่มของ D.H. Lawrence และยังมี Dreiser ฮักซ์ลีย์ เฮมิงเวย์ ชินาสกีพบว่า "คำพูดไม่ได้น่าเบื่อ แต่เป็นสิ่งที่ทำให้ใจเราฮัมเพลงได้ ถ้าเราอ่านและปล่อยใจไปกับมนต์ในหนังสือ เราจะอยู่ได้โดยไม่มีความเจ็บปวด โดยมีความหวัง ไม่ว่าอะไรจะเกิดกับเราก็ตาม"

บิวโควสกีเป็นนักเขียนที่มีการเขียนพิเศษเฉพาะตัวมาก เขาเขียนในสิ่งทีต้องการจะบอกได้ตรง และมีอารมณ์ขันร้ายๆ ในเนื้อหาอยู่ตลอดเวลา ในความขมของเรื่องจึงยังทำให้เราขันได้ เสน่ห์การเขียนเรื่องของบิวโควสกีเป็นเสน่ห์ที่อยากชวนให้คุณได้ไปรู้จัก เพราะเป็นเสน่ห์ที่ไม่เหมือนใคร คำของเขาเป็นมนต์ที่ทำให้ตัวหนังสือบรรเลงเป็นเพลงน่าฟังในใจเรา แม้บทเพลงนั้นจะไม่อ่อนหวานสดใสก็ตามที

เกี่ยวกับผู้เขียน Charles Bukowski

HAM ON RYE : Charles Bukowski
ISBN 0876855575 Black Sparrow 283 pages, $16

I could see the road ahead of me. I was poor and I was going to stay poor. But I didn't particularly want money. I didn't know what I wanted. Yes, I did. I wanted someplace to hide out, someplace where one didn't have to do anything. The thought of being something didn't only appall me, it sickened me.
Charles Bukowski . . . Ham on Rye

Copyright © 2002 faylicity.com