คนอ่านต้องสารภาพว่าชอบตัวอักษรของนักเขียนคนนี้จับใจ แม้เธอจะเขียนนิยายส่วนใหญ่ในรูปแบบอัตชีวประวัติที่ต่างวาระต่างเวลากันไป แต่ตัวหนังสือของเธอแสดงให้เห็นถึงความคมคายในปัญญา และความมีอารมณ์ขันสูงสุดทุกคราไป The Life of Hunger เป็นหนังสือเล่มล่าสุดจากนอตอมบ์ที่บันทึกเรียงร้อยชีวิตของผู้เขียนตั้งแต่เด็กจนโต ชีวิตของนักอพยพผู้ติดตามพ่อผู้เป็นฑูตในประเทศต่างๆ ตั้งแต่ญี่ปุ่น จีน นิวยอร์ก บังกลาเทศ พม่า เธอเติบโตด้วยวัฒนธรรมหลากหลายหล่อหลอมความเป็นนักเขียนเอาไว้ ซึ่งหมดนี้เกิดจากความหิวกระหายในการมีชีวิตอยู่ทั้งสิ้น หิวในอาหาร หิวในความรัก หิวในความรู้ และหิวโหยในการอ่าน

จักรวาลของอาเมลีคือชีวิตในวัยเด็ก เธอมีวิธีเล่าเรื่องที่ตลกมาก และความสนุกสนานเกิดจากความซนและความวิปริตในสมองของเด็ก เธอติดนิชิโอะพี่เลี้ยง ตามไปทุกหนแห่ง เมื่อนิชิโอะไปซักผ้า อาเมลีมีกิจกรรมพิเศษพิสูจน์ความสะอาดด้วยการเลียผ้าที่ราวตาก มีความสุขกับการลิ้มรสคราบน้ำยาซักผ้าในปาก เธอหิวโหยความรักจากนิชิโอะและแม่ อยากได้รับการสัมผัสกอดเสมอ แต่กับพ่อแล้วไซร้ เธอหิวแค่สายตาของเขา เธอไม่ต้องการแขนขาจากพ่อ เพราะเธอสัมพันธ์กับพ่อทางสมองเท่านั้น

ความหิวโหยไม่เคยเกิดขึ้นกับครอบครัวของผู้เขียน ขณะที่ผู้เขียนได้สัมผัสกับความหิวโหยของประชากรในประเทศที่เธอย้ายไป ถ้าญี่ปุ่นเป็นสวนอีเดนของอาเมลี จีนเป็นสิ่งตรงข้ามที่ทำให้เธอเรียนรู้ชีวิตจริง ส่วนนิวยอร์กสวรรค์ของผู้เขียนอยู่ในลิฟท์ตามท่ออากาศ เมืองที่สอนให้เห็นถึงความบ้าคลั่งในแนวตั้ง

By hunger, I mean that terrible lack within the whole being, the gnawing void, the aspiration not so much to a utopian plenitude as to simple reality: where there is nothing, I beg for there to be something.