เรื่องราวในเล่มนี้บันทึกอดีตและผู้คนที่ผ่านไปแล้ว บอกเล่าความรักที่ยังติดตราในใจ แม้ว่าสิ่งที่หลงเหลืออยู่จะเป็นเพียงความทรงจำ

เรื่องในเล่มบอกถึงอดีตที่มีอิทธิพลต่อตัวละครเอก ฉากส่วนใหญ่ในเรื่องเกิดในต่างประเทศ เช่น ลอนดอน นิวยอร์ก ดานัง โตเกียว ดังนั้น ตัวละครที่แวดล้อมล้วนแล้วแต่เป็นคนเอเชียพลัดถิ่น ไม่ว่าจะเป็นผู้ผ่านทางหรือผู้ที่เกิดมาด้วยความผสมผสานของตะวันตกและตะวันออก เช่นสาวชาวแคนาดาที่เป็นเลือดผสมของ จีน-เยอรมัน หนุ่มชาวจีน-มาเลย์ สาวเกาหลีที่เกิดในอเมริกาเป็นรุ่นที่สาม ชายเวียดนามที่เปลี่ยนชื่อเป็นจีน และมาอยู่ในลอนดอน

ภาษาเขียนในเรื่องให้บรรยากาศตะวันตก ด้วยการใช้ภาษาไทยในรูปแบบที่ถอดมาจากภาษาอังกฤษ ในลักษณะที่คงกลิ่นนมเนยไว้ เช่น

- แวบแรกที่เธอพาตัวออกมาจากห้องหมายเลข 13
- เธอก็พาตัวเองออกมาจากประตูไม้คร่ำคร่านั้น
- [ผม] พาตัวเองไปที่ห้องอาหาร
- ผมกับมาดามวันเอียนพบตัวเองอยู่ที่ร้านอาหารนั้นอีกครั้ง
- ผมพบว่าตนเองนั้นหิวโหยเพียงใดเมื่อส่งคอร์นเฟลกส์คำแรกเข้าสู่ปาก
- คำด่าทอที่พวกเขาโยนใส่กันและกัน และใส่ผม
- "อากาศยังร้อนอยู่ในฤดูร้อน มันไม่เคยหนาวในฤดูร้อน" ผมตอบ
- ข้าวเม็ดกลมริซอตโต ถูกผมนำวางลงบนถาด

นอกจากนั้น ยังมีการวงเล็บศัพท์ภาษาอังกฤษกำกับ เช่น อาร์ติโช้ก (artichoke) ราวิโอลี (ravioli) การบอกศัพท์เช่นนี้ไม่ได้เป็นเรื่องเสียหลาย เพียงแต่เหตุผลของการบอกดูจะคลุมเครือ ในเมื่อบางกรณีก็ไม่ได้ช่วยให้ผู้อ่านคนไทยเข้าใจความหมายเพิ่มขึ้น เช่น แบงก์ (bank) หากใช้คำว่า ธนาคาร ก็น่าจะช่วยให้ไม่ต้องวงเล็บให้วุ่นวาย น้ำสต๊อก (broth) ถ้าใช้คำว่าน้ำซุป ก็น่าจะทำให้คนไทยนึกภาพได้มากกว่าทั้งคำไทยและอังกฤษที่ใช้ หรือ มังกา (manga) ใช้คำว่า การ์ตูนญี่ปุ่น น่าจะเข้าใจง่ายกว่า หรือตัวอย่างอื่นที่การวงเล็บศัพท์ไม่น่าจะช่วยเหลือทางความเข้าใจ ก็เช่น ผักโรยหน้า (garnish) พ่อครัวใหญ่ (executive chef) สะระแหน่ (mint) น้ำมะขามเปียก (tamarind sauce) กาแฟลาเต้ (caffe latte) 18 กันยายน พ.ศ. 2544 (18/9/2001)

เมื่อมีการวงเล็บศัพท์เช่นนี้จำนวนมากในเล่ม ทำให้ผู้อ่านอดไม่ได้ที่จะวงเล็บศัพท์ภาษาอังกฤษตามโดยอัตโนมัติ ไม่แน่ว่าอารมณ์นี้อาจไม่ได้เกิดกับคนอ่านทุกคน แต่กับผู้อ่านคนนี้อ่านแล้วก็ได้รสชาติเช่นนี้

ปลาไหลญี่ปุ่น (unagi) น้ำมันมะกอก (olive oil) เห็ดสับ (minced mushroom) ปลากะพง (sea bass) มันบด (mashed potato) โหระพา (basil) เต้าเจี้ยวหัวนกดอง (yuck) ฟิลม์พลาสติก (plastic wrap) ถนนชาริ่งคลอส (typo, Charing Cross road) เพลงชีวิตแห่งดอกกุหลาบ (La Vie En Rose) คณบดี (dean) สมุดบันทึกส่วนตัว (diary) ชุดอ๋าวหย่าย (sexy) ขออย่าได้ลังเล (please do not hesitate) ให้รู้สึกสบายใจ (please feel free) โชคไม่ดีที่ไม่อาจเลือกเลขห้องอื่นได้ (Unfortunately, it's the only room available.) ผมสิ้นสุด (I finished) คำบรรยาย (speech, lecture) สูตรอาหาร (recipe) กิมจิ (Kimchi, Oh, I love it so much. Bi Bim Bab and Yuk-Kae-Jang. I must go to a Korean restaurant soon. This reminds me of a nice Korean place on Telegraph Avenue. What a wonderful Bi Bim Bab!)

เมื่ออ่านไปได้ไม่นาน ก็อดคิดไปไม่ได้ว่าผู้เขียนอาจเขียนเรื่องนี้เป็นภาษาอังกฤษก่อน แล้วค่อยแปลเป็นไทยตรงๆ หรือมิฉะนั้นก็เป็นการเขียนโดยคิดเป็นภาษาอังกฤษก่อนถ่ายทอดเป็นตัวหนังสือไทย เพราะผู้อ่านไม่ค่อยเห็นหนังสือไทยที่ใช้คำว่า "ความรู้สึกด้านที่ว่างและเวลา" ที่คงหมายความถึง space-time บ่อยนัก

แต่ทั้งนี้ ก็อาจเป็นความจงใจที่จะคงกลิ่นอายตะวันตกไว้ในเรื่อง ดังจะเห็นจากการเลือกใช้คำ ที่หลายคำก็เลี่ยงไม่ใช้คำไทย เช่น น้ำเลมอเนด แทนที่จะใช้ น้ำมะนาว อีกทั้งมีการทับศัพท์จำนวนมากโดยไม่ได้วงเล็บภาษาอังกฤษ (ผู้ที่จะเข้าใจคำทับศัพท์เหล่านี้ ไม่น่าเป็นผู้ที่ต้องการ bank กำกับคำว่า แบงก์) เช่น แอพเพไทเซอร์ สตาร์ทเตอร์ เมนคอร์ส เจเนอเรชัน ฟิลเลต์ ซิงค์ เซเลอรี่ พีซคอร์ป เอ็กซ์-ลอนดอนเนอร์ (หากดัดแปลงหนังสือให้มีคำภาษาอังกฤษกำกับโดยตลอดทุกคำ ก็จะทำให้หนังสือเล่มนี้ใช้เป็นหนังสืออ่านประกอบนอกเวลาวิชาภาษาอังกฤษได้อย่างวิเศษและอ่านเพลิน)

บรรยากาศในเล่มเป็นความโรแมนติกที่อบอวลด้วยความเป็นตะวันตกที่ผู้อ่านส่วนใหญ่น่าจะชอบ การเล่าความในยามที่ไม่มีบรรยากาศตะวันตก ก็ทำได้งดงามไพเราะทีเดียว จังหวะอารมณ์ในเรื่องชวนให้คิดถึงความเงียบเหงา ความทรงจำ และอิทธิพลของอดีต ผู้ที่ชื่นชอบหนังสือแปล ก็่น่าจะชอบหนังสือเล่มนี้ด้วยเช่นกัน เพราะอ่านแล้วได้กลิ่นอายเช่นนั้น ผู้ที่รักการทำอาหารก็น่าจะชอบด้วย เพราะตัวเอกในเรื่องเคยเป็นพ่อครัวในต่างประเทศ

เคยได้ยินเสียงบ่นว่าเหตุใดจึงไม่มีหนังสือไทยที่เขียนดีสู้กระแสหนังสือแปลได้ หนังสือเล่มนี้เป็นเรื่องรักที่น่าจะเทียบได้กับหนังสือแปลอย่างที่คนว่าไว้ แต่เราจะไม่รู้จนกว่าเราจะพบตัวเองว่าอ่านหนังสือเล่มนี้จบ
 

เกี่ยวกับผู้เขียน อนุสรณ์ ติปยานนท์ หนึ่งในคอลัมนิสต์ของ Yes! Magazine มีผลงานแปลหนังสือ คัมภีร์มรณศาสตร์แห่งธิเบต : ข้อความเปิดเผยเรื่องเร้นลับของความตาย เขียนโดย เชอเกียม ตรุงปะ รินโปเช

ลอนดอนกับความลับในรอยจูบ : อนุสรณ์ ติปยานนท์
ISBN 974-9702-04-2 สุดสัปดาห์ ๑๒๕ หน้า ราคา ๘๕ บาท

Copyright © 2004 faylicity.com

เราทุกคนล้วนมีตำแหน่งแห่งที่อันแตกต่างกันไปตามกรรมและวาระ สิ่งเดียวที่เกิดขึ้นคือ เราบังเอิญได้มาพบกัน ได้ผูกสัมพันธ์กัน และได้อำลาจากกัน ไม่มีอะไรซับซ้อนไปกว่านี้
-- อนุสรณ์ ติปยานนท์ ลอนดอนกับความลับในรอยจูบ