The Rotters' Club (ชมรมคนไม่ได้เรื่อง) เป็นหนังสือที่มาเติมเต็มอรรถรสการอ่านที่เคยมีและขาดหายไปในวรรณกรรมอังกฤษสมัยใหม่ ถ้าครั้งหนึ่งเราเคยอ่านหนังสือที่เกิดความรักในตัวละคร สนุกอ่อนไหวไปกับปิ๊ปใน Great Expectation ของชาร์ล ดิกเคน รู้สึกทรยศเจ็บปวดอย่างเจน แอร์ ของชาร์ล็อต บรองเต้ และรู้สึกว่าจะรู้จักแผนที่มิดเดิลเอิร์ทดีกว่าเมืองที่เราอยู่แล้ว นั่นแสดงว่าอำนาจของตัวหนังสือได้แผ่อิทธิพลอย่างแท้จริง หนังสือได้เคลื่อนไหวความรู้สึกซึ่งเป็นอารมณ์ร่วมที่เรียกว่า 'sense in everyman ' ไม่มีเรื่องของชนชั้นหรือเชื้อชาติมาพรากนักอ่านคนไหนไปจากตัวละครนั้นนั้น เป็นหนังสือที่ข้ามพ้นเวลาแห่งความเป็นยุคสมัย ก่อให้เกิดความเห็นอกเห็นใจ สะท้อนความลึกซึ้งในการใช้ภาษา ดำรงไว้ในประวัติศาสตร์และวัฒนธรรม ความเข้าใจในธรรมชาติของเพื่อนมนุษย์ที่กว้างออกไป และสำคัญที่สุดก็คือการได้เรียนรู้ตัวเองจากวิธีการเขียนการอ่าน แต่ในวรรณกรรมสมัยใหม่ ส่วนใหญ่เริ่มที่ 'sense in I-man ' ฉันเป็นฉัน คือฉันเอง ผิดจากฉันก็ไม่ต้องมารับรู้...อย่างใดอย่างนั้น การสะท้อนสิ่งที่แฝงอยู่ภายใต้สังคมหรืออะไรที่นอกเหนือกกว่านี้ จะไม่สามารถมีขึ้นได้เลยถ้านักเขียนสลัดไม่หลุดออกจากภาพความเป็น 'ฉัน' (หมายเหตุ* -- 'ฉัน'ในที่นี้ หมายถึงตัวละครเป็นตัวแทนความรู้สึกของนักเขียนดั่งฝาแฝด ไม่สามารถแยกออกจากจากกันได้ในงานเชิงวรรณกรรม) เราจึงไม่ค่อยเห็นนักเขียนที่แสดงอิทธิพลแบบในสมัยก่อน (มีข้อยกเว้น โรว์ลิง) หนังสือในยุคนี้จึงหัดให้นักอ่านแบบ 'ฉัน' เลือกเฟ้นการอ่านหนังสือที่เข้าใกล้ตัว 'ฉัน' เองกันมากขึ้น เพราะไม่มีใครอยากอ่านหนังสือด้วยความรู้สึกว่าเนื้อเรื่องและภาษา 'ต่ำต้อยและพารานอยด์' ในราคาแสนแพง ที่ผิดต่อ 'ฉัน' ซึ่งกลายเป็นกลไกปกติของการซื้อหนังสือที่เข้ายุคสมัย

หนังสือเล่มนี้จึงอยู่ตรงข้ามกับ'ฉัน'ของคนอ่านโดยสิ้นเชิง ด้วยเหตุหลายประการเริ่มตั้งแต่ชื่อกับเนื้อเรื่องย่อด้านหลัง ฮา! เขาเขียนว่าเป็นเรื่องเล่าประสบการณ์ของวัยรุ่นกลุ่มหนึ่งที่เติบโตมาด้วยกันในเมืองเบอร์มิ่งแฮมยุคปี 70' พร้อมกับคำสรรพคุณ Very funny ซึ่งหนังสือในเมืองนี้กว่าครึ่งก็ติดคำสรรพคุณเยี่ยงนี้จนไม่น่าวางใจ โครงเรื่องลักษณะนี้ก็มีพอสมควรจนกลายเป็นเรื่องธรรมดา หนังสือเล่าภาคหนึ่ง The Chick and the Hairy Guy ในปี 1973 ด้วยเรื่องของครอบครัวทรอตเตอร์ โคเริ่มบรรยายอุปนิสัยความสนใจของตัวละครจากหนังสือที่กำลังอ่าน คอลลินผู้เป็นพ่อทำงานให้กับสหภาพ ไม่อยู่บ้าน เชียร่าผู้เป็นแม่กำลังอ่านหนังสือพิมพ์เดลิเมล์ ..." To have and to hold, for better for worse, for richer for poorer, in sickness and in health".. (คำสัญญาการแต่งงาน) หลุยส์พี่สาวคนโตอ่านนิตยสารซาวน์ด 'หนุ่ม อายุ 18 รักแมว ค้นหาไก่สาวลอนดอน สติแตกเท่านั้น' พอล น้องชายคนสุดท้อง แอนาคิคปากร้าย อ่านวอเตอร์ชิพ ดาวน์ เรื่องการเมืองในแอฟริกัน ส่วนเบนจามิน ตัวเอกของเรื่อง (เพื่อนตั้งฉายาว่า Bent Rotter) กำลังนั่งทำการบ้าน ผู้เขียนถ่ายทอดความนึกคิด ความฝันของตัวละครต่างๆผ่านความเป็นอยู่และครอบครัว เขาเชื่อมโยงความสัมพันธ์จากคนคนเดียวเกี่ยวร้อยออกเป็นวงกลมตาข่ายผืนใหญ่ในสังคม แทรกเรื่องราวแห่งยุคสมัย ดนตรี การเมืองผ่านรัศมีวงกลมที่กว้างขึ้นไปเป็นลำดับโดยไม่ทำให้คนอ่านตะขิดตะขวงใจ กลับอ่านเพลินและเห็นภาพตัวละครมีชีวิตชีวา เต้นไหว สั่นพร่ามีจุดเด่นจุดด้อยอยู่ในนั้น

โค ผู้เขียน เล่าสลับโดยเน้นวงกลมในมิตรภาพชั้นแรกก่อน ถัดจากทรอเตอร์ ก็มีชีวิตของแคลร์ เพื่อนในกลุ่มทำหนังสือพิมพ์ และยังมีอีกหลายคนทั้งฟิลิป ดั๊ก อิมิลี่ ฮาร์ดิ้งที่คอยแต่แกล้งชาวบ้านเมื่อมีโอกาส ริชาร์ดนักเรียนผิวดำคนเดียว ซิซิลี่ สาวสวยขวัญใจเบนจามินและคนทั้งโรงเรียน โรงเรียนที่ว่านี้มีชื่อว่าคิงส์ วิลเลี่ยม เป็นโรงเรียนในระดับ'อีลิท' คือก่อตั้งขึ้นเพื่อจะคัดเลือกเด็กเรียนเก่งและฉลาดโดยไม่สนใจในพื้นฐานดั้งเดิมของครอบครัว เป็นการยกฐานะนักเรียนให้มีโอกาสที่ดีกว่าผู้ปกครองในภาคหน้า เพื่อมุ่งหมายให้นักเรียนไปเข้าเรียนต่อที่อ๊อกซฟอร์ดและเคมบริดจ์ สองมหาวิทยาลัยชื่อดังของอังกฤษ วงกลมชั้นต่อมาคือเรื่องคนในครอบครัวของตัวละครที่ซ้อนให้เห็นกันอยู่เป็นระยะ เช่น บิล พ่อของดั๊กเป็นหัวหน้าคนงานของสหภาพ ผู้สามารถก่อให้เกิดการสไตร์ค หรือไฟดับในเมืองในการเรียกร้องสิทธิเสรีภาพของคนงาน เรื่องของแม่ฟิลิปที่เป็นชู้กับครูเจ้าคารมในโรงเรียน และยังมีเรื่องอื่นอีกมากสะท้อนไปจนถึงวงกลมที่ใหญ่ในระดับการเมือง แต่ส่งผลกระทบย้อนกลับลงมาได้ง่ายที่สุดในชีวิตของคนเหล่านี้

ผมอ่านเรื่องนี้แบบที่บอกแต่แรกว่าไม่ทันคิดอะไร แต่มีบางอย่างในวิธีการเล่าของนักเขียนที่ทำให้คนอ่านปั่นป่วน เขาเอาใจใส่กับตัวละครแต่ละตัวมาก เล่าจนสนุกแล้วอยู่ดีดีก็มาทำให้อ่อนใจ เกิดการผันผวนทางอารมณ์บ่อยครั้ง โคตั้งชื่อตอนหนึ่งในหนังสือว่า โรลเลอร์โคสเตอร์ หรือรถเหาะมหาสนุก สไตล์การเขียนของเขาก็เป็นแบบนั้น หนังสือเล่มนี้อ่านสนุกมาก และภาพสุดท้ายที่มองเห็นคือชีวิตเป็นเพียงกลไกของอำนาจเบื้องบน มนุษย์จึงจำต้องดิ้นรนกันต่อไป แล้วใครกันคือคนไม่ได้เรื่อง เรื่องนี้ก็ขึ้นอยู่กับว่า..เราจะมองผ่านสายตาใครและใครเป็นคนพูด? ใครจะมีความรักโลกหลงเหลืออยู่บ้างแม้ในบางทีที่โลกไม่รักเขา..

เกี่ยวกับผู้เขียน Jonathan Coe โจนาทาน โค เกิดในเบอร์มิ่งแฮมปี 1961เขียนหนังสือมาห้าเล่ม The Accidental Woman, A Touch of Love, The Dwarves of Death, What a Carve up!, The House of Sleep ได้รับรางวัล Prix Medicis Etranger ในปี 1998 ปัจจุบันกำลังเขียนชีวประวัติของนักเขียน B. S. Johnson

The Rotters' Club : Jonathan Coe
ISBN: 0-141-00872 Penguin Book (2002), 405 pages, £5.99

By now Doug and Philip had given up on the specifics of Eric Clapton's recent faux pas and moved on to the subject of racism generally. Birmingham, Doug maintained, had produces two notable racist thinkers in the last few decades: Enoch Powell, and J. R. R. Tolkien. Philip was outraged by this statement. Tolkien was unquestionably his favourite author and in what way, he wanted to know, could he be described as racist? Doug suggested that he reread The Lord of the Rings. Philip assured him that he did, at six-monthly intervals. In that case, Doug replied, surely he must have notices that Tolkien's villainous Orcs were made to appear unmistakably negroid. And did it not strike him as significant that the reinforcements who came to the aid of Sauron, the Dark Lord, are themselves dark-skinned, hail from unspecified tropical lands to the south, and are often mounted upon elephants?

'This racism thing is beginning to obsess you,' Philip retorted. 'It's about time you change the record.'
'It's about time you changed your reading habits,' said Doug.
Benjamin had gone.

Jonathan Coe . . . The Rotters' Club

Copyright © 2002 faylicity.com