
<HTML><HEAD>
<meta http-equiv="Content-Type" content="text/html; charset=tis-620">
<TITLE>รักเร้นในโลกคู่ขนาน : ฮารุกิ มุราคามิ</TITLE>
</HEAD>
<BODY aLink=#993333 bgColor=#ffffff link=#0066cc text=#666666 vLink=#663399>
<IMG 
alt=* height=18 src="../../flowersm1.gif" width=18> <A href="../../index.html"><IMG alt=home border=0 height=18 
src="../../fay3.GIF" width=77></A> <FONT 
color=#0080c0 size=+1><B>&nbsp; ชั้นหนังสือ : ชวนไปรู้จัก</B></FONT> <BR>
<B><A 
href="../../index.html">คืนเรือน</A></B> <FONT color=#333333>| </FONT><B><A href="../index.html">ชั้นหนังสือ</A></B> 
<FONT 
color=#333333>| </FONT><B><FONT color=#666666><A 
href="fstsputnik.html">ตอนแรก</A></FONT></B> <BR>
&nbsp; 
<TABLE width="100%">
  <TBODY>
  <TR>
    <TD width="10%"><IMG alt=book height=46 
      src="../read3.gif" width=110></TD>
    <TD><B><font color="#000000" size="+1">SPUTNIK SWEETHEART : Haruki Murakami<br>
      </font><font color=#0080c0><b>read by SleepyO</b></font> <font color="#000000" size="+1"> 
      </font></B></TD>
  </TR></TBODY></TABLE>
<CENTER>
  <TABLE cols=1 width="70%">
    <TBODY> 
    <TR> 
      <TD> 
        <p><BR>
          <IMG align=left alt="Book Cover" height=140 hspace=40 
      src="image/sputnik.jpg" vspace=15 
      width=93><font color="#999999">Do you know what 'Sputnik' means in Russian?<br>
          'Travelling Companion'.</font></p>
        <p>สปุตนิกเป็นชื่อยานดาวเทียมของสหภาพโซเวียต และเป็นยานดาวเทียมลำแรกของโลกที่มนุษย์สร้างขึ้น 
          สปุตนิกที่ I มีเส้นผ่านศูนย์กลางขนาด 58 เซนติเมตร หนักเพียง 83.6 กิโลกรัม 
          ถูกยิงขึ้นจากศูนย์ทดลองทางอวกาศ Baikanor ในสาธารณรัฐคาซัคสถาน เมื่อวันที่ 
          4 ตุลาคม ปี 1957 ใช้เวลาโคจรรอบโลกหนึ่งรอบประมาณ 96 นาทีกับ 12 วินาที 
          ส่วนสปุตนิกที่ II ถูกปล่อยออกจากฐานเดียวกันเมื่อวันที่ 3 พฤศจิกายน หนึ่งเดือนให้หลังจากสปุตนิกที่หนึ่ง 
          แต่ยานลำนี้มีผู้โดยสารนั่งไปด้วยหนึ่งชีวิต คือสุนัขตัวหนึ่งชื่อ <i>ไลก้า</i> ไลก้าเป็นสิ่งมีชีวิตแรกที่มีโอกาสโผล่พ้นออกไปนอกชั้นบรรยากาศโลก 
          โอกาสของไลก้าคือ ได้นั่งทอดลมหายใจอยู่ริมหน้าต่าง ปล่อยสายตาจับจ้องมองเวิ้งฟ้าสีดำระยิบระยับด้วยดวงดาวส่วนหนึ่งของจักรวาลอันกว้างใหญ่ 
          มีเพื่อนเดินทางที่น่ารักคือโครงเหล็กไร้จิตใจอย่างสปุตนิก ถึงตอนนี้ผมเชื่อว่าไลก้าเองก็คงไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวมัน 
          เป็นความเหงาที่ต่างจากหนังสือเล่มก่อนหน้านี้ (ระดับใต้ดิน) เพราะความเหงาของไลก้าเป็นระดับอวกาศ 
          บ่นเป็นบันทึกก็ไม่ได้ ว่างเปล่าอยู่ตัวเดียวบนท้องฟ้า ไลก้าไม่ได้กลับมาสัมผัสพื้นโลกสีเขียวด้วยท่อนขาแข็งแรงอีก 
          เพราะยานลำนี้ในที่สุดก็กู้กลับมาไม่ได้ ชีวิตทั้งหมดของไลก้าจึงเป็นไปเพื่อประโยชน์ในการค้นคว้าและทดลองทางวิทยาศาสตร์ของมนุษย์เรา</p>

        <p>หนังสือเล่มนี้เปรียบเทียบชีวิตของมนุษย์ว่าสุดท้ายแล้ว มนุษย์ก็โดดเดี่ยว ว่างเปล่า เงียบเหงา ไม่ต่างจากวงโคจรของยานดาวเทียมที่วันหนึ่งอาจสูญหายไปในห้วงอวกาศเฉยๆ การพบเจอรู้จักกันของผู้คน เดินผ่านเข้ามาแล้วก็จากไปนั้น อาจไม่มีโอกาสโคจรกลับมาเจอกันอีก  คงเหลือเพียงความทรงจำเท่านั้นที่ติดแน่นฝังอยู่ในใจ รอแต่ให้อะไรบางอย่างในกาลเวลามารื้อฟื้น ผู้เขียนเล่าเรื่องด้วยภาษาที่อ่านง่าย ไม่ต้องตีความใดใด แต่มีชั้นเชิงแยบยลในวิธีของการผูกเรื่องของตัวละครให้มีความลึกและน่าสนใจ

<p>เรื่องเล่าว่า สุมิเระเป็นหญิงสาวในวัยยี่สิบสองปี ไม่เคยหลงรักใครมาก่อนในชีวิต เป็นนักอ่านหนังสือตัวยง เรียนไม่จบ และใฝ่ฝันอยากจะเป็นนักเขียน เธอรู้จักกับผู้ชายคนหนึ่งชื่อ เค เป็นครูสอนหนังสือนักเรียนประถม เป็นเพื่อนสนิทที่รู้จักกันมาในสมัยเรียนวิทยาลัย  เขาคุยกับเธอและรองรับอารมณ์เธอได้ทุกเรื่อง และที่สำคัญที่สุดคือ เขาหลงรักสุมิเระอย่างจริงจัง จนกระทั่งวันหนึ่งสุมิเระเจอรักแรก แต่ที่แปลกไปคือคนที่เธอรักเป็นผู้หญิงที่มีวัยสูงกว่าเธอถึง 17 ปี เธอชื่อว่ามิอู เป็นความรักที่บริสุทธิ์ ถึงแม้จะมีความรู้สึกเกี่ยวเนื่องในเรื่องความปรารถนาทางเพศ แต่สุมิเระก็บอกเล่าความรู้สึกที่ตัวเองก็เพิ่งค้นพบให้เคฟังได้อย่างมีเหตุมีผล เหมือนที่เคเองก็พูดถึงความปรารถนาได้อย่างน่าสนใจ

<p>การพูดคุยของคนทั้งสองอ่านแล้วชวนคิด 
          เหมือนการถกเถียงในเชิงสร้างสรรค์โดยสิ่งที่เป็นนัยยะซ่อนใจตนนั้นมิใช่ความมืดมิด 
          กลับซื่อตรงและแฝงอารมณ์ขัน มุราคามิสอดแทรกความคิดให้ตัวละครถ่ายทอดได้ดีโดยไม่ก่อให้เกิดความรู้สึกที่เป็นส่วนตัวมากเกินไป 
          จนรู้สึกเหมือนถูกบังคับให้อ่าน อันนี้เป็นความรู้สึกส่วนตัว ผมเองไม่ใช่นักอ่านที่ชอบนั่งตีเจตนาเบื้องลึกของผู้เขียนจากสิ่งที่ตัวละครแสดงออก 
          เพราะผมว่ามันไม่เกี่ยวกัน แต่ก็คิดว่าหนังสือที่เขียนแล้วมีเรื่องความรักหรือเซ็กส์เป็นประเด็นหนึ่งในนั้น 
          ตัวผู้เขียนควรจะต้องแยกให้ออกถึงความคิดอย่างชัดแจ้งเสียก่อน ว่านี้เป็นความคิดของตน 
          นี้เป็นความคิดของตัวละคร และต้องการจะให้ตัวละครบอกอะไร เพราะบางครั้งการผสมปนเประหว่างสิ่งทั้งสอง 
          ทำให้เรื่องที่เขียนมาถึงประเด็นนี้ดูไม่เนียน ดูเป็นความปรารถนาของผู้เขียนเองมากกว่าตัวละคร 
          เหมือนการป่าวประกาศขับร้องในสัญชาตญาณมนุษย์โดยแยกไม่ออกว่าที่เขียนตั้งใจให้เป็นนวนิยายหรือเรื่องจริง 
          อ่านมากๆ เข้าก็จะเกิดอาการเลี่ยนและไม่น่าสนใจในที่สุด มีตัวอย่างหนังสือมากมายที่พูดถึงประเด็นนี้โดยสื่อได้ชัดเจนงดงาม 
          หรือตรงไปตรงมารุนแรงแต่แนบเนียนกับตัวเรื่อง ซึ่งจะเอาไว้เขียนเป็นเรื่องเล่าในวันหลัง 
        </p>

        <p>กลับมาที่หนังสือเล่มนี้ก่อน สปุตนิกสวีทฮาร์ท ยังมีเรื่องราวซื่อๆ ชวนเหงาในความสัมพันธ์ของเพื่อนได้อย่างน่าติดตาม 
          หลังจากเจอกันครั้งแรกของมิอูและสุมิเระในงานแต่งงาน ทั้งสองก็นัดพบกันอีกโดยที่มิอูนั้นมิได้มีความปรารถนาในความรักเชิงชู้สาวเลย 
          แต่เธอชอบสุมิเระในทางความคิดและรสนิยมในการฟังเพลงคลาสสิก มิอูพบว่าสุมิเระกำลังอ่านหนังสือของ 
          Jack Kerouac นักเขียนในยุค Beatnik แต่มิอูเรียกผิดเป็น Sputnik คำเรียกนี้ 
          เลยทำให้มิอูกลายเป็นสปุตนิกสวีทฮาร์ทของสุมิเระ เหมือนกับที่สุมิเระเป็นสปุตนิกสวีทฮาร์ทของเค 
          มิอูนั้นเป็นนักธุกิจมีฐานะดีจึงชวนสุมิเระไปทำงานเป็นผู้ช่วย ซึ่งทำให้สุมิเระได้ติดตามเธอเป็นเพื่อนเดินทางไปทำงานในต่างประเทศ 
          จนกระทั่งวันหนึ่ง ผู้หญิงทั้งสองไปเที่ยวต่อที่เกาะในประเทศกรีก วันที่สี่ของการเดินทางสุมิเระหายสาบสูญ 
          &quot; Like smoke&quot; ไปเฉยๆ มิอูเลยบอกเคให้ไปช่วยตามหาที่เกาะนั้น 
          เรื่องราวหลังจากนั้นเป็นเรื่องมหัศจรรย์ที่เผยความลับของตัวละครที่ต้องตามอ่านเอง 
          แต่สมกับคำร่ำลือว่ามุราคามิเป็นนักเขียนประเภท exotic และน่าจะบวก magical 
          ไปด้วย ผมเพิ่งมีโอกาสได้อ่านหนังสือของเขาเรื่องนี้เป็นเล่มแรก ชอบในวิธีเล่าเรื่อง 
          และการทิ้งคำถามประปรายในวิธีคิด ซึ่งจะมีแต่นักอ่านคนเดียวเท่านั้นที่จะตอบคำถามเขาได้ในใจตน</p>

        <blockquote> 
          <p><font color="#999999">Why do people have to be this lonely? What's 
            the point of it all? Millions of people in this world, all of them 
            yearning, looking to others to satisfy them, yet isolating themselves. 
            Why? Was the earth put here to nourish human loneliness?</font></p>
        </blockquote>

        <p><font color="#999999"><b><font color="#666666">หมายเหตุการอ่าน: </font></b><font color="#666666">เป็นที่น่าสังเกตว่านักเขียนนิยายปัจจุบัน</font><font color="#999999"><font color="#666666">ที่มาจากประเทศแถบเอเซีย</font></font><font color="#666666">และมีชื่อเสียงในโลกวรรณกรรมตะวันตก 
          มักมีวิธีการเล่าเรื่องที่เรียบง่าย ใช้ภาษาเมื่อแปลหรือเขียนเป็นภาษาอังกฤษแล้วอ่านเข้าใจง่าย 
          และสะท้อนวัฒนธรรมดั้งเดิมของตัวผู้เขียนได้เป็นอย่างดี การผูกกรอบความนึกคิดในวิธีการสร้างของตัวละครก็จะอยู่ในระดับสงบงามแบบที่โลกตะวันตกเองไม่มี 
          หนังสือเหล่านี้เป็นตัวอย่างของเรื่องที่กล่าวมา เช่นหนังสือของเอมี ตัน ทุกเล่ม 
          หนังสือของบานานา โยชิโมโต, หนังสือของซัลมาน รัชดี, คาสึโอะ อิชิงุโระ
          คนเขียนเรื่อง <i>The Remains of the Day (เถ้าถ่านแห่งวารวัน)</i> (สองคนนี้ได้รับอิทธิพลอังกฤษมากพอสมควร) 
          <i>The God of the Small Things (เทพเจ้าแห่งสิ่งเล็กๆ)</i> ของอรุณธตี รอย, <i>Waiting</i> ของ Ha Jin และหนังสือของนักเขียนรางวัลโนเบลคนล่าสุด เกาซิงเจี้ยน</font></font></p>

        <p><b>เกี่ยวกับผู้เขียน <a href="elephant.html#author">Haruki Murakami</a></b> 村上 春樹

        <p><font color=#666666><b>Sputnik Sweetheart : Haruki Murakami</b> (スプートニクの恋人 Supuutoniku no koibito)
<br>Translated from the Japanese by <b>Philip Gabriel</b><br>
          ISBN 1-86046-825-X Harvill Press (2001) &pound;12.00, 229 pages

<p><b>รักเร้นในโลกคู่ขนาน</b> เขียนโดย ฮารุกิ มุราคามิ แปลจากภาษาอังกฤษโดย  นพดล เวชสวัสดิ์   มติชน ๒๕๔๗
 </font> 
        <blockquote> 
          <p><font color="#336699">So that's how we live our lives. No matter 
            how deep and fatal the loss, no matter how important the thing that's 
            stolen from us - that's snatched right out of our hands - even if 
            we are left completely changed people with only the outer layer of 
            skin from before, we continue to play out our lives this way, in silence. 
            We draw ever nearer to our alloted span of time, bidding it farewell 
            as it trails off behind. Repeating, often adoritly, the endless deeds 
            of the eveyday. Leaving behind a feeling of immeasurable emptiness. 
            <i>P.225</i></font></p>
          <p><font color=#666666><b><font color="#336699">Sputnik Sweetheart</font></b></font><b><i><font color="#336699"><font color=#ffffff>.</font></font></i></b><font color="#336699"><b><font color=#ffffff> 
            . </font></b></font><font color=#666666><font color="#000000"><b><font color=#666666><font color="#336699"><i><b>Haruki 
            Murakami</b></i></font><b><i><font color="#000000"> </font></i></b></font></b></font></font></p>
        </blockquote>
        <p><font color=#ff99cc>Copyright &copy; 2001 faylicity.com</font> </p>
      </TD>
    </TR></TBODY></TABLE></CENTER>
<CENTER>
<TABLE cols=1 width="80%">
  <TBODY>
  <TR>
      <TD height="61"> 
        <CENTER>
          <B><FONT color=#666666><A 
      href="../../index.html">คืนเรือน</A></FONT></B> <FONT 
      color=#333333>| </FONT><B><A 
      href="../index.html">ชั้นหนังสือ</A></B> <FONT 
      color=#333333>| </FONT><B><FONT color=#666666><A 
      href="fstsputnik.html">ตอนแรก</A></FONT></B> 
          <P><I><FONT color=#666666 size=-1>หยิบมาปัดฝุ่นล่าสุด&nbsp; ๑ พฤษภาคม 
            ๒๕๔๔</FONT></I></P>
        </CENTER></TD></TR></TBODY></TABLE></CENTER></BODY></HTML>
�