ฉากของเรื่องประมวลได้ว่าเป็นชานเมืองในมิชิแกน ในช่วงเวลาย้อนไปราวทศวรรษ 1970 ผู้เล่าเรื่องเป็นกลุ่มเด็กชายเพื่อนบ้านและเพื่อนร่วมโรงเรียนกับลูกสาวบ้านลิสบอน ที่ปัจจุบันเป็นผู้ใหญ่เข้าวัยเกือบกลางคนแล้ว แต่ได้มองย้อนกลับมายังเหตุการณ์นี้ และเล่าด้วยน้ำเสียงของเด็กหนุ่มในตอนนั้น แม้เวลาจะผ่านไปราวยี่สิบปีแล้ว แต่ลูกสาวบ้านลิสบอนเกาะกุมหัวใจเด็กหนุ่มในอดีตเหล่านี้ไว้ด้วยความรักหลงใหลใฝ่ฝันที่ยังคงอยู่จนกระทั่งปัจจุบัน โดยเฉพาะเมื่อความหลงใหลเหล่านั้นได้เป็นเด็กสาวอยู่ตลอดกาลในความทรงจำ ความรู้สึกนี้จึงเข้มข้นและหลอนหลอกอย่างลึกซึ้งในใจของผู้เล่า

"we felt that if we kept looking hard enough we might begin to understand what they were feeling and who they were"

ผู้เล่าเรื่องพยายามจะทำความเข้าใจว่าลูกสาวบ้านลิสบอนรู้สึกอย่างไร คิดอย่างไร แต่แกนของเรื่องไม่ได้อยู่ที่การหาคำตอบถึงสาเหตุของการฆ่าตัวตายเหล่านี้ เพราะความพยายามนี้ไร้ผลตั้งแต่ต้น ผู้เล่าได้เสาะหาข้อมูล ไปสัมภาษณ์ รวบรวมสิ่งของต่างๆ ที่ไปเก็บมาหรือลักมาจากบ้านลิสบอนตั้งแต่อดีต แต่เวลาที่ผ่านไปยาวนานทำให้ข้อมูลที่ได้เป็นเพียงภาพความทรงจำของต่างคนที่มีต่อเหตุการณ์นี้ และไม่มีข้อมูลของใครจะน่าเชื่อไปกว่าใคร เรื่องของเด็กสาวลิสบอนจึงเป็นดังตำนาน และความพยายามเข้าใจต่อตัวตนของพวกเธอก็เป็นการรวบรวมเศษเสี้ยวจินตนาการจำนวนมากมาปะติดปะต่อกัน แต่ผู้เล่าก็รู้ดีว่าพวกเขาไม่เคยเข้าใจและแทบไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเด็กสาวที่เขาหลงใหลเหล่านี้เลย

แกนของเรื่องนี้อยู่ที่ความหลงใหลครอบงำของกลุ่มเด็กชายในอดีตต่อเด็กสาว ผู้เล่าเรื่องใช้คำว่า "เรา" โดยตลอด อันเป็นพหูพจน์ที่รวมถึงกลุ่มเด็กหนุ่ม ที่ไม่สำคัญว่าจะเป็นใครและมีกี่คน แต่พวกเขาเป็นหน่วยเดียวกันตรงที่จดจ่อความสนใจไปที่ลูกสาวบ้านลิสบอน ต่างก็แอบชอบลอบชม เห็นว่าพวกเธอช่างน่ารักน่ามอง น่าแอบดู พวกเขาใช้เวลาส่วนตัวเช่นในห้องน้ำ ห้องนอน จินตนาการถึงพวกเธอ เป็นความรักแบบรักแรกที่แม้ว่าเธอผู้นั้นไม่เคยสบตามอง ไม่เคยรู้จัก "เรา" ที่เป็นผู้เล่าเลย แต่พวกเขารักและสนใจเธออยู่ตลอดมา ปรารถนาจะปกป้องพวกเธอ อยากทำให้เธอยิ้ม ฝันว่าจะได้นั่งข้างๆ เธอในสนามหญ้า "เรา" ที่เป็นผู้เล่าต่างก็คลั่งใคล้ติดกับอยู่ด้วยเสน่ห์ของความแตะต้องไม่ได้ สัมผัสไม่ได้จริง ของลูกสาวบ้านลิสบอน

ความพิเศษของหนังสือเล่มนี้อยู่ที่บรรยากาศเหนือจริงและความแอบชอบเช่นนี้เอง การบรรยายความรู้สึกต่อเด็กสาวบ้านลิสบอนเผยความรู้สึกหลงใหลชื่นชมได้ดีมาก เด็กสาวกลุ่มนี้เป็นประหนึ่งเทพธิดา การที่พวกเธอเขียนชื่อผู้เล่าได้ รู้ชื่อเขา และกล่องเสียงอันบอบบางของพวกเธอเปล่งพยางค์ที่ประกอบเป็นชื่อเขาขึ้นมาได้ นับเป็นปรากฏการณ์เหนือธรรมชาติ แสงแดดที่ส่องต้องตัวเด็กสาวเหล่านี้คือแสงแดดของเธอ การได้ไปยืนอยู่ใกล้เพื่อแบ่งปันร่วมรับแสงแดดนั้น ก็เป็นประหนึ่งการได้สัมผัสสวรรค์

เช่นเดียวกับที่ผู้เล่าเรื่องเป็นหน่วยเดียวกันในความชื่นชมหลงใหลนี้ เด็กหนุ่มกลุ่มนี้ก็มองสาวบ้านลิสบอนเป็นหน่วยเดียวกันเช่นกัน เป็นเด็กสาวห้าคนที่เป็นรวมเป็นหน่วยเดียวของผมสีบลอนด์ แก้มป่อง ความหลงใหลต่อลูกสาวบ้านนี้เป็นแบบกลุ่ม แต่ลูกสาวคนที่แทนภาพพจน์ของสาวบ้านนี้ได้ดีที่สุดคือ ลักซ์ ลูกสาวคนรองสุดท้องที่ซุกซนเจ้าเล่ห์ เรื่องของลักซ์โดดเด่นกว่าพี่น้องคนอื่นของเธอ ด้วยความรักที่หนุ่มคนหนึ่งมีต่อเธอ

พ่อหนุ่มคนนี้ไม่ได้เป็นหนุ่มธรรมดา แต่เป็นหนุ่มที่ดังที่สุดในโรงเรียน และบทที่เล่าอาการแรกรักของหนุ่มต่อสาวในตอนนี้ แม้จะมีอยู่เพียงช่วงสั้นๆ แต่ก็บอกหัวใจวัยหนุ่มที่ตกหลุมรักได้ดีที่สุดเรื่องหนึ่ง บทบรรยายและภาษาที่ใช้นั้นน่าประทับใจมาก บทนี้น่าจะทำให้ผู้อ่านระลึกไปถึงสมัยที่โทรศัพท์ไปหาสาวได้ว่าหัวใจเต้นแรงและประสาทเสียมากอย่างไร

ช่วงหนึ่งในสามตอนแรกของหนังสือเล่าความได้ดีมาก มีอารมณ์ขันและความน่ารักสดใสอยู่ในเนื้อเรื่อง (ที่แฝงความมืดมนอย่างยิ่ง) ช่วงที่สองเริ่มเล่าถึงความเสื่อมโทรมที่มาสู่บ้านลิสบอนและมาสู่เมือง ความตอนนี้เรื่มช้าและนิ่งหน่าย ซึ่งน่าจะเป็นสภาพที่เกิดกับตัวละครจริง ลูกสาวบ้านลิสบอนซีดรางลงไปเหลือเพียงเงา จนกระทั่งบทท้ายที่เหตุการณ์ฆ่าตัวตายกลับมาอีกครั้ง หากภาษาเขียนในเล่มจะดูล่องลอยและฝันๆ เขาก็สามารถกระชากคนอ่านกลับสู่ความจริงได้เลือดเย็นอย่างยิ่ง ความตอนนี้เล่าเพียงสองหน้าเท่านั้น แต่น่าใจหายและหลอนหลอกได้ไปอีกนาน

ภาษาและอารมณ์ของเรื่องนี้ให้บรรยากาศฝันและเหนือจริงได้ดีมาก บอกความไม่เดียงสาได้น่ารัก มีอารมณ์ขัน ใช้ภาษาสวยที่มีเสน่ห์เฉพาะตัว และงดงามราวบทกวี นับเป็นเรื่องน่าทึ่งและน่าชื่นชมที่งานนี้เป็นงานเขียนเล่มแรกของผู้เขียน แม้ว่าจะเรื่องนี้จะมีช่วงช้าในตอนกลางเรื่อง แต่ก็เป็นหนังสือที่น่าอ่าน โดยเฉพาะเป็นเรื่องที่เล่าความรู้สึกหลงใหลแบบฝันๆ ได้ดีที่สุดเล่มหนึ่ง

ในที่สุดแล้ว ย่อมไม่มีใครเข้าใจสาเหตุการจบชีวิตของเด็กสาวบ้านลิสบอนได้ แต่ก็ดังที่ผู้เล่าบอกไว้

"ไม่สำคัญว่าที่สุดแล้ว พวกเธอจะอายุเท่าไหร่ ไม่สำคัญว่าพวกเธอเป็นเด็กผู้หญิง แต่อยู่ที่เรารักพวกเธอ และพวกเธอไม่ได้ยินเราเลย ยังคงไม่ได้ยินจนทุกวันนี้ แม้เราจะอยู่บนบ้านต้นไม้ด้วยผมบางลงและเริ่มลงพุง เราที่ร้องเรียกให้พวกเธอออกมาจากห้องที่เธออยากอยู่ลำพังตลอดไป อยู่ลำพังกับการฆ่าตัวตาย ที่ลึกซึ้งกว่าความตาย ที่ๆ เราไม่มีทางหาชิ้นส่วนเพื่อประกอบกันเป็นพวกเธอได้ดังเดิม"

หมายเหตุ : ใครที่สนใจหนังสือเล่มนี้แต่ขี้เกียจไปอ่าน ก็มีฉบับหนังที่ทำดีมาก เขียนบทและกำกับโดยโซเฟีย คอปโปลา (ผู้เขียนบทและกำกับ Lost in Translation ที่ดีมากเช่นกัน) หนังเรื่องนี้ให้อารมณ์ตามเนื้อเรื่องได้น่าทึ่งนัก ภาพสวยและทำออกมาได้น่าชื่นชม (หนังเรื่องนี้ไม่น่าเหมาะกับเด็กจากเนื้อหาและบางภาพในเรื่อง)

The Virgin Suicides (1999) เขียนบทและกำกับโดย โซเฟีย คอปโปลา
แสดงโดย James Woods, Kathleen Turner, Kirsten Dunst, Josh Hartnett
ความยาว 1 ชั่วโมง 37 นาที เรท R
 

เกี่ยวกับผู้เขียน Jeffrey Eugenides

The Virgin Suicides : Jeffrey Eugenides
ISBN 0-446-67025-1 Warner, 249 pages, $12.95

Copyright © 2004 faylicity.com

We knew that the girls were our twins, that we all existed in space like animals with identical skins, and that they knew everything about us though we couldn't fathom them at all. We knew, finally, they understood that the girls were really women in disguise, that they understood love and even death, and that our job was merely to create the noise that seemed to fascinate them.
-- Jeffrey Eugenides, The Virgin Suicides