 ปานกับปิ่นกำพร้าพ่อแม่ตั้งแต่เล็ก จึงมาอยู่กับลุงและป้าที่จอมบึง ราชบุรี ปานอายุสิบเอ็ดขวบ ปิ่นอายุเก้าขวบ ทั้งคู่เป็นพี่ชายน้องสาวที่รักกันมาก ป้าใจร้ายทำให้ปิ่นฝันถึงการมีบ้านและมีแม่ ความฝันใฝ่ของปิ่นเข้มข้นอย่างที่เธอบอกว่า "ถ้าฉันมีแม่ฉันจะรักแม่ทุกๆ นาที" แล้ววันหนึ่ง พี่น้องคู่นี้ก็ไปเจอบ้านน้อยในโพรงไม้โดยบังเอิญ เป็นบ้านที่ปิ่นคิดอย่างเด็กๆ ว่าจะอยู่ที่นั่นตลอดไป แต่ปานรู้ดีว่าเป็นไปไม่ได้
ผู้ใหญ่ในวันนี้คงไม่นึกว่าการอยู่บ้านในโพรงไม้จะน่าอัศจรรย์อย่างไรได้ แต่เด็กที่จิตใจยังใสสะอาดและมองโลกในด้านเข้าข้างตนเอง น่าจะพบว่าหนังสือเล่มนี้กระตุ้นจินตนาการมาก เผยโลกใบเล็กเรียบง่ายที่ความฝันและคำอธิษฐานเป็นจริงได้ ขณะเดียวกันก็ให้ภาพจริงที่โหดร้ายของโลกไว้ด้วย เช่นในตัวละครป้าใจร้าย แต่อ่านแล้วก็ชื่นใจได้เพราะเรื่องจบลงด้วยดี
จินตนาการในเล่มนี้น่ารักมาก เป็นที่ประทับใจอย่างยิ่งของเด็กหญิงคนหนึ่งเมื่อนานมาแล้ว เรื่องในนี้คงไม่มีความหมายพิเศษต่อผู้ใหญ่ แต่หากคุณรู้จักเด็กเล็กในวัยประถมสักคน และแนะนำหนังสือเล่มนี้ให้เขาได้อ่าน หนังสือเล่มนี้ก็อาจจะมีความหมายพิเศษต่อเด็กคนนั้นก็ได้ ความรักในการอ่านเริ่มต้นตั้งแต่วัยเยาว์ ฉันจึงอยากแนะนำหนังสือเล่มนี้จากหัวใจของเด็กเล็กๆ ในอดีตคนหนึ่ง ที่พบว่าหนังสือเล่มนี้มีส่วนสร้างความรักในการอ่านได้มาก และได้นาน
เกี่ยวกับผู้เขียน ปิยตา วนนันทน์ นามปากกาของสุภา สิริสิงห เกิดที่กรุงเทพ ปี ๒๔๘๘ จบอักษรศาสตร์มหาบัณฑิตทางวรรณคดีไทย จากจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เริ่มเขียนเรื่องสั้น "ไอ้ดำ" ลงในนิตยสาร ขวัญจิต เคยทำงานครูโรงเรียนเอกชน เลขานุการ กองบรรณาธิการชัยพฤกษ์ ผู้ช่วยบรรณาธิการนิตยสารสตรีสาร (จัดทำเฉพาะภาคพิเศษ)
พนักงานแปลหนังสือในบริษัทของชาวต่างประเทศ วิทยากรตรวจแก้ไขแบบเรียนของ
บริษัท ไทยวัฒนาพาณิชจำกัด และเขียนนิยายอีกมากมายหลายเรื่อง นามปากกาอื่นที่ใช้คือโบตั๋น เรื่องที่ทำให้เป็นที่รู้จักในหมู่นักอ่านคือ"จดหมายจากเมืองไทย " ซึ่งได้รับการแปลเป็นภาษาต่างประเทศถึง 10 ภาษา ในปี พ.ศ. 2542 โบตั๋นได้รับยกย่องให้เป็นศิลปิน
แห่งชาติสาขาวรรณศิลป์
บ้านน้อยในโพรงไม้ : ปิยตา วนนันทน์
ISBN 9745408182 ชมรมเด็ก 168 หน้า (พิมพ์ครั้งแรก สิงหาคม 2520) ราคา 10 บาท
(รูปประกอบไม่ใช่รูปหน้าปกหนังสือ)
Copyright © 2002 faylicity.com
"ร้ายกาจจริงที่เราไม่มีแม่ ถ้าฉันมีแม่ฉันจะรักแม่ทุกๆ นาที แม่จะรักฉันและภูมิใจในตัวฉันเหมือนแม่ของนางฟ้า ฉันอยากมีแม่ มีบ้าน ฉันจะต้องสวดมนต์อ้อนวอนพระไปเรื่อยๆ เผื่อว่าจะเกิดอภินิหารขึ้นมาได้บ้าง บางทีฉันอาจจะยังไม่ใช่เด็กดีพอที่จะได้รับความปรารถนา เราอาจจะต้องเป็นคนดีอย่างเหลือเกินจึงจะสมหวังในทุกๆ สิ่ง"
บ้านน้อยในโพรงไม้ . . . ปิยตา วนนันทน์
|
