วาปีเป็นผู้หญิงงาม จิตใจดี เรียบร้อย อบอุ่น อ่อนโยน ละมุนละไม เธอเป็นดังดอกมะลิสีขาวผุดผ่อง กลีบบอบบางสะอาดหอมจรุง แต่เธอจะผิดจากนางเอกแสนดีคนอื่นๆ ก็ตรงที่เธอมีความสัมพันธ์ทางเพศกับผู้ชายหลายคนด้วยกัน คำ ผกา เขียนถึงเรื่องนี้ไว้ในหนังสือ กระทู้ดอกทอง ของเธอดังนี้

"รวมความแล้วนางเอกของนวนิยายเรื่องนี้นอนกับผู้ชายทั้งหมด 4 คน และยังแถมพกด้วยการพรรณนาบทอัศจรรย์อย่างละเอียดลึกซึ้ง รวมทั้งบทที่บอกบทบาทในเชิง "รุก" ของนางเอกในเรื่องเพศ การแสดงความเห็นต่อบทรักของผู้ชายแต่ละคนที่เธอสัมพันธ์ด้วย ดูเหมือนเธอจะเป็นนางเอกไม่กี่คนของนวนิยายไทยที่กล้าจะบอกว่า ผู้ชายที่เธอนอนด้วยนั้น "เอาไหน" หรือ "ไม่เอาไหน" ในเรื่องเพศอย่างไร แต่ทั้งนี้ทั้งนั้น วาปีนางเอกในเรื่องนี้ไม่ทิ้งคุณสมบัติอื่นๆ ของนางเอกนวนิยายไทยไปแม้แต่ข้อเดียว"
-- คำ ผกา, กระทู้ดอกทอง

ทักษ์ ผู้ชายคนแรกของวาปีเป็นหนุ่มฐานะดี ที่วาปีได้รู้จักในต่างประเทศ ขณะที่ได้รับทุนไปศึกษาต่อ ทักษ์รักวาปีอย่างจริงใจ และวาปีก็วางแผนจะแต่งงานกับเขาเมื่อทั้งคู่เรียนจบ นอกจากความรักแล้ว การแต่งงานนี้ยังจะเป็นสะพานทำให้ชีวิตของเธอดีขึ้น วาปีเกิดมาในครอบครัวยากจน เธอเป็นลูกชาวนา มีชีวิตลำบากต้องต่อสู้ดิ้นรนมามาก และไม่เคยมีความฟุ่มเฟือยใดๆ ชีวิตที่อยู่กับทักษ์ย่อมเป็นความพร้อมพรั่ง และเธอจะไม่ต้องกลัวอนาคตอีกเลย

แต่แล้วจิตใจของวาปีก็อ่อนไหวไปกับเกื้อ หนุ่มยากจนแสนเสน่ห์ที่หลงรักวาปี รักของเกื้อโรแมนติกด้วยความยากแค้นที่พร้อมต่อสู้ชีวิต ใจของวาปีวิบวับไปกับเกื้อ ผู้ชายที่ทำให้เธอได้รู้จักความรักและรสชาติแห่งความรักที่ลึกซึ้ง ใจของวาปีบอกว่าเธอรักเกื้อ แต่เธอก็ต้องตัดสินใจเลือกระหว่างความดีพร้อมกับความรักด้วยเสน่หา

หญิงสาวผู้อ่อนไหวและอ่อนแอในจิตใจอย่างวาปี ปล่อยผลัดการตัดสินใจอย่างจะให้ขึ้นกับกาลเวลา ซึ่งความหวั่นไหวของเธอก็มีแต่จะทำให้วาปีจมดิ่งกับความรู้สึกผิดและความเศร้าหมอง เธอรู้สึกว่าตัวเองเหลวไหล ไร้ค่า สกปรก เธอไม่คู่ควรกับทักษ์ แต่ก็ไม่ดีพอสำหรับเกื้อ

นางเอกที่น่าสงสารของเราจึงต้องผจญความทุกข์ต่อไป บทเรียนสอนใจในเรื่องนี้น่าจะอยู่ที่ความเชื่อของแต่ละคนต่อเสรีภาพในเรื่องเพศ

"ข้อสำคัญจริงๆ น่าจะอยู่ที่ใครมีทัศนคติอย่างไร ก็ยึดไว้ให้มั่นดีกว่า อย่าให้คลอนแคลน คือถ้าไม่ถือแล้วทำลงไป วันหลังก็อย่ามานั่งประสาทว่าฉันนี่เลวจัง ชั่วช้า หรือถ้าไม่เคยปล่อยตัวเลย ก็ไม่ต้องมานั่งวิตกหรอกว่า โอ้โฮ ฉันนี่เชยที่สุดเลย เกิดมาจนป่านนี้แค่มือก็ยังไม่เคยให้ผู้ชายได้จับ"
-- จาก ปลาหนีน้ำ

ผู้เขียนเปรียบวาปีในเรื่องว่าเป็นดัง "ปลาน้อย โดดผางจากลุ่มน้ำใสเย็นมาติดปลักโคลนตม" วาปีจะผ่านวิกฤตินี้ได้หรือไม่ คนอ่านต้องลองเอาใจช่วยเธอดู

วาปีอาจจะเหมือนเป็นผู้หญิงมากรัก แต่ผู้อ่านอยู่ในฐานะที่จะเห็นใจเธอ เพราะ สิริมา ผู้เขียนเล่าเหตุผลและที่มาที่ไปในการกระทำของเธอได้ดี นอกจากนั้น ภาษาอ่อนหวานละมุนของสิริมา ยังทำให้วาปีเป็นผู้หญิงที่มีเสน่ห์ การกระทำของวาปีย่อมสร้างคำถามให้คนอ่าน แต่สิ่งนี้ก็เป็นข้อพิเศษอีกอย่างของหนังสือเล่มนี้ ที่ทำให้ ปลาหนีน้ำ เป็นหนังสือที่อ่านได้ครั้งแล้วครั้งเล่า การอ่านในต่างวัยก็ทำให้คนอ่านได้พิจารณาการตัดสินใจของวาปีต่างกันไป

หัวจิตหัวใจที่หวามไหวของวาปีตรึงตราอยู่บนหน้ากระดาษ และยังดำเนินเรื่อยไปในใจผู้อ่าน ยังตั้งคำถามให้ผู้อ่านได้คิดใคร่ครวญถึงวันนี้ หากคุณยังไม่ได้รู้จักเธอก็อยากชวนให้ได้ไปอ่านเรื่องราวของเธอดู วาปีเป็นผู้หญิงที่น่าสนใจและน่ารู้จัก เธอเป็นนางเอกที่มีสิ่งที่ตรงข้ามขัดแย้งในตัวเองมากที่สุดคนหนึ่ง

ในด้านหนึ่ง วาปีดูจะเป็นผู้หญิงห้วก้าวหน้าที่มั่นใจในตัวเอง ดูแลตัวเองได้ดี แต่ในอีกด้านหนึ่ง เธอก็เป็นผู้หญิงที่อนุรักษ์นิยมและอ่อนแออย่างน่าใจหาย
 

เกี่ยวกับผู้เขียน สิริมา อภิจาริน

ปลาหนีน้ำ : สิริมา อภิจาริน
สำนักพิมพ์ปัจจุบัน ๓๔๕ หน้า ราคา ๑๒๐ บาท

Copyright © 2004 faylicity.com

เกื้อรู้สึกว่าชีวิตคร่ำเคร่งของเขามีอะไรชุ่มชื่นขึ้นบ้างนิดๆ หน่อยๆ ประปราย แต่งแต้มกับการได้เห็นหล่อนวูบๆ ไหวๆ หล่อนทักเขาตรงนี้ ยิ้มกับเขาตรงนั้น หัวเราะกับเขาอยู่ตรงโน้น ชีวิตชีวาที่หล่อนทิ้งไว้ให้มันมีอยู่ทั่วๆ ไป เดินผ่านจุดไหนที่เคยได้หยุดทักทายพูดคุยกับหล่อน เขาก็จดจำมันไว้ทุกทีไป แม้เมื่อผ่านไปและไม่มีหล่อนอยู่ ณ ที่นั้น เขาก็ยังรู้สึกว่าทุกอย่างมันดีไปกว่าที่เคย
-- สิริมา อภิจาริน ปลาหนีน้ำ