ชั้นหนังสือ : ชวนไปรู้จัก
 |
ไม้เมืองหนาว : สิริมา อภิจาริน |
 ไม้เมืองหนาว พิมพ์ครั้งแรกใน สตรีสาร เมื่อปี พ.ศ. ๒๕๑๙ ได้รวมเล่มครั้งแรกในปีต่อมา และหนังสือแสนดีที่หายากเล่มนี้ก็หายไปจากแผงหนังสือ ๒๕ ปี จนได้พิมพ์ครั้งที่สามครั้งนี้ในปี ๒๕๔๗
เรื่องราวในเล่มเล่าชีวิตของนักเรียนไทยในเมืองเล็กๆ ในอเมริกา น่าแปลกใจที่ภาพชีวิตนั้นยังเป็นจริงอยู่ในยุคนี้ นักเรียนไทยไกลบ้านมีหลากหลาย มีทั้งคนดีและไม่ดี คนใจกว้างและใจแคบ คนขี้นินทาและไม่ช่างนินทา ผู้ที่เคารพและละเมิดสิทธิส่วนตัวของคนอื่น คนที่มาเอาความรู้หรือมาเอาปริญญาบัตร ในเนื้อเรื่อง เราจึงเห็นตัวละครหลากหลาย ที่ต่างก็น่าสนใจและเป็นภาพสะท้อนของชีวิตจริงได้ไม่ต่างกัน แต่ตัวละครที่โดดเด่นที่สุดในเรื่องคือ ระริน ระรินเป็นสาวที่คนไทยเห็นว่าเธอเปรี้ยวนัก ถึงแม้ว่าหนุ่มสาวยุคนี้คงไม่ได้เห็นว่าระรินเปรี้ยวจัด แต่เธอเป็นผู้หญิงที่ตั้งคำถามไว้เมื่อเกือบยี่สิบเจ็ดปีก่อน ว่าความดีความงามของผู้หญิงนั้น วัดได้ด้วยพรหมจารีเพียงอย่างเดียวหรือ ผู้หญิงที่เสียพรหมจรรย์จำเป็นต้องเสียความดีงามส่วนอื่นๆ ด้วยหรือไม่ และใช่หรือไม่ ที่คนเราควรมีคุณงามความดีอื่นที่น่าหวงแหนกว่าการวิตกว่าจะเสียพรหมจารี แม้ว่าความคิดของระรินจะท้าทายกรอบความเชื่อแบบดั้งเดิมของผู้หญิง แต่เธอไม่ได้จะชักชวนให้ผู้หญิงต้องเสียพรหมจารี เธอไม่ได้บอกว่าผู้หญิงที่ดีควรเป็นอย่างไร ระรินไม่อยากไปตัดสินและเปลี่ยนความเชื่อความศรัทธาของใครทั้งสิ้น "ระรินเริ่มเรียนรู้ คนที่จูบเราไม่จำเป็นต้องรักเราจริงจังเสมอไป คนที่รักเราไม่จำเป็นต้องรักเราคนเดียว ไม่มีอะไรต้องจดจำและเจ็บช้ำ ระรินไม่ใช้อารมณ์ละเอียดละเมียดละไมกับความฉาบฉวยเหล่านี้อีกต่อไป ถ้ารักจะมีชีวิตอย่างนี้ ระรินรู้ว่าต้องทำใจให้ได้ตลอด และมันก็ง่ายนัก สำหรับคนเรื่อยเฉื่อยราวกับสายน้ำไหลอย่างระริน..." ระรินบอกว่าตัวเองอกหักไม่เป็น แต่แล้วเมื่อความรักเกิดขึ้นอีกครั้ง ก็เป็นครั้งแรกที่ระรินไม่รู้ว่าจะจัดการกับตัวเองอย่างไรดี นอกจากระรินแล้ว ตัวละครอื่นๆ ในเรื่องยังมีสีสันอย่างน่าสนุก เรื่องนี้มีตัวร้ายที่มีความน่าขันอยู่ด้วย คือ ภาณี ที่ "เหงานัก อายุสามสิบห้า หล่อนยังไม่มีใครจะรักหรือรักหล่อน มาไกลบ้านอย่างนี้ยิ่งเซ็ง หล่อนต้องการหาอะไรๆ มาพัวพันแบบนี้ เป็นมาแต่ไหนแต่ไร เพื่อเติมสีสันให้ชีวิตเฉาๆ ของหล่อน ... ผู้คนรอบตัวจะมีความสุขไปกว่าหล่อนได้อย่างไร หล่อนชอบเห็นคนอื่นทุกข์บ้างเพื่อหล่อนจะได้ไม่ว้าเหว่ ที่ได้พูดอะไรเปื่อยๆ ให้คนเขาเคืองกัน เป็นสิ่งที่หล่อนถนัด อย่างน้อยก็นับว่าเพิ่มความมันให้กับชีวิต" ความร้ายกาจของภาณียังมีความน่าเห็นใจ นั่นก็เพราะหล่อนขาดความรัก จึงเที่ยววุ่นวายให้ชาวบ้านปั่นป่วนไปเล่นๆ อย่างนั้น ไม้เมืองหนาว น่าประทับใจด้วยภาษาที่อ่อนหวาน อ่อนโยน ละมุนละไม ที่เป็นเอกลักษณ์ของผู้เขียน ใครที่ไม่เคยรู้จักงานเขียนของเธอมาก่อน ลองมาชิมดูได้ว่าลำนำของเธอหวานล้ำอย่างไร สิริมาเป็นนักเขียนที่ใช้ภาษาได้งามนัก รสในการอ่านหนังสือของเธอจึงเป็นรสทิพย์ แต่ในความหวานของสิริมาก็มีความคมบาดลึกอยู่ด้วย คนอ่านคงจะได้เพลิดเพลินกับเรื่องนี้ และเรื่องนี้ก็น่าจะทำให้ผู้อ่านที่เคยเป็นนักเรียนไกลบ้านได้คิดถึงหลายเรื่องในวันเก่าๆ ซึ่งคงทำให้รู้สึกดีได้ไม่น้อย บทจบของเรื่องนี้ยังบอกความจริงในชีวิตไว้ได้ดีมาก ดังเป็นที่มาของชื่อเรื่องนี้ ไม่ว่าความรักของระรินจะต้องเผชิญอีกกี่ร้อนกี่หนาว เรารู้ว่าระรินจะดูแลตัวเองได้ เพราะเธอได้หลุดพ้นแล้วจากกรอบเดิมๆ อย่างตั้งอกตั้งใจและมีสติ
เกี่ยวกับผู้เขียน สิริมา อภิจาริน ไม้เมืองหนาว : สิริมา อภิจาริน
Copyright © 2004 faylicity.com กี่แล้งกี่หนาว...ไม้เมืองหนาวจะชื่นชมกับชีวิตของมันได้เสมอ |
|
หยิบมาปัดฝุ่นล่าสุด ๑ กรกฎาคม ๒๕๔๗ |