"This is no place for a boy to be wandering alone."

ถ้าเด็กชายคนหนึ่งกำลังจะสูญเสียแม่ เขาจะทำอย่างไรที่จะปกป้องแม่ให้มีชีวิตอยู่ต่อไป... วัยเด็กกับการสูญเสียเป็นโลกที่โหดร้ายเกินกว่าจินตนาการ ความทุกข์ฝังชีวิตเสมือนตายทั้งเป็น การต้องเผชิญหน้ากับโลกแห่งความเป็นจริงในวัยที่บริสุทธิ์ จะเปลี่ยนผ่านความเป็นเด็กสู่ความเป็นผู้ใหญ่ได้อย่างไร

เดวิดสวดมนต์ ทำตัวเป็นเด็กดี เขาคิดค้นกิจวัตรพิเศษขึ้นมาใหม่เพราะเชื่อว่าชะตากรรมของแม่ขึ้นอยู่กับสิ่งที่เขาปฏิบัติ เช่นการนับหนึ่งถึงยี่สิบขณะแปรงฟันตอนเช้า เคาะก๊อกน้ำและจับกลอนประตูนานช่วงระยะหนึ่ง ก้าวเท้าซ้ายก่อนเท้าขวายามตื่นจากเตียง ถือหนังสือเล่มเดิมเดินจากห้องนอนไปห้องครัวในยามเช้าและกลับกันก่อนเข้านอนในตอนกลางคืน และสิ่งที่ดีที่สุดคือเขาอ่านหนังสือให้แม่ฟังเหมือนยามที่แม่เคยอ่านให้เขาฟังตอนเด็กๆ ในแววตาของแม่มีประกายแห่งความรื่นเริงปรากฏเมื่อฟังเรื่องราวจากหนังสือ เดวิดรู้ซึ้งถึงอิทธิฤทธิ์ของตัวอักษรที่เกิดจากอำนาจแห่งการอ่าน เดวิดทำอย่างนี้เป็นปีจนแม่ของเขาจากไป

คนอ่านหลงใหลในเรื่องราวของเดวิดและเทพนิยายของเขา แต่สิ่งตรึงใจในหนังสือที่อ่านจนปวดตาหยุดไม่ได้คือถ้อยคำของผู้เขียน ประโยคที่ใช้ใช้อย่างผู้ชำนาญการ การเรียบเรียงดำเนินเรื่องกระชับ และเขียนด้วยท่วงทำนองที่มีเสน่ห์มนต์ขลัง คนอ่านประเมินจอห์น คอนนอลลีผิดไป คิดว่าเขาเขียนนิยายได้แบบเดียวและเหมือนนักเขียนนิยายฆาตกรรมเขย่าขวัญทั่วไป (โดยเฉพาะในปัจจุบัน) ประมาณว่ายิ่งเขียนยิ่งแย่ หากอ่านบ่อยๆ จะพบเนื้อหาที่จำเจซ้ำซากเดาออก เน้นแอ็คชั่นบันเทิงแบบคุณลักษณะของนิยายพลิกหน้าเร็วอย่างเดียว แต่คอนนอลลีเก่งมากเมื่อหันมาเขียนนอกแนว เขาผสมผสานเทพนิยายโบราณให้เข้ากับเนื้อหาในหนังสือ โดยไม่ทำลายคุณค่าของสิ่งที่มีมาในอดีตและสร้างสรรค์โทนใหม่ให้เป็นสไตล์ของตัวเอง

โลกของเดวิดเหลือแต่หนังสือ พ่อมีความสัมพันธ์ใหม่กับโรส ผู้หญิงที่เดวิดรังเกียจเพราะเขารู้สึกว่าเป็นเรื่องไม่ถูกต้อง เขาเกิดอาการเครียดหมดสติไปหลายครั้ง จนต้องหาหมอทุกอาทิตย์ แต่สิ่งที่เดวิดโดนโจมตีเป็นสิ่งที่เขาพบว่าบอกใครไปก็คงไม่มีใครเชื่อ เขาเริ่มได้ยินเสียงหนังสือ ดังขึ้นดังขึ้น ถกเถียงกันและเคลื่อนไหวเมื่อหนังสือได้ยินความเห็นของมนุษย์

หลังจากนั้นพ่อกับโรสแต่งงานกัน เดวิดต้องย้ายไปอยู่บ้านโรสซึ่งใหญ่โตมโหฬาร มองออกไปนอกหน้าต่างจากห้องนอนใต้หลังคาของเขา เห็นแต่สวนมืดมนอบอวลด้วยกลิ่นแห่งความมหัศจรรย์ เดวิดอ่านหนังสือเทพนิยายที่ถูกทิ้งไว้ในห้อง โลกของเขาเปลี่ยนไปเมื่อคืนหนึ่งเขาได้ยินเสียงแม่ร้องเรียก เสียงนั้นดังลอยมาจากในสวน และเขาเริ่มเห็นเงาของชายชราหลังคุ้ม เดินผ่านไปผ่านมาดั่งภาพฝัน

เดวิดหลุดเข้าไปอีกมิติหนึ่งหลังสวนมืดมิดแห่งนั้นเพื่อตามหาแม่ การผจญภัยแสนสนุกเริ่มต้นขึ้น แต่นี่มิใช่หนังสือเด็กอ่อน แม้จะเต็มไปด้วยเรื่องราวแบบเทพนิยายกริมม์ โทนของหนังสือยังคาบเกี่ยวระหว่างความมหัศจรรย์กับความสยดสยอง ระทึกขวัญแบบที่คอนนอลลีถนัดในเชิงนิยายฆาตกรรม บทโหดโหดแบบคอขาดเลือดกระเด็น และเวลาจะมีปาฏิหาริย์นักอ่านก็ห้ามกะพริบตา

เดวิดเป็นเด็กธรรมดาไม่มีเวทมนตร์ เขาหาทางกลับบ้านไม่เจอ คนเฝ้าป่าจึงบอกว่าต้องเดินทางไปหาพระราชาผู้เป็นเจ้าของหนังสือ The Book of Lost Things ที่มีคำตอบทุกสิ่งในพื้นพิภพ แต่ระหว่างทางเขาต้องเผชิญหมาป่า ภูติ ยักษ์หรือสัตว์แบบในตำนานเทพนิยาย รวมถึงตัวละครในนิทานที่โผล่มาสร้างความระทึกใจในแบบฉบับของคอนนอลลี ฉากหนึ่งที่คนอ่านขำมากเป็นบทของสโนว์ไวท์กับคนแคระทั้งเจ็ด สโนว์ไวท์เหมือนตัวละครที่มาจากหนังสือของ เอ็ดเวิร์ด กอรี

ความสนุกที่เล่านี้ประมาณห้าสิบหน้าแรกของหนังสือ The Book of Lost Things เป็นนิทานซ้อนนิทานซ้อนนิทาน มีตำนานและแฝงอะไรไว้มากมายในนั้น ช่วงหลังของหนังสือกว่าร้อยหน้าเป็นบทบันทึกข้อมูลเกี่ยวกับนิทาน ตำนานเล่าโดยผู้เขียนว่านำมาจากไหนและเรื่องราวในเทพนิยายจริงเป็นอย่างไร

The Book of Lost Things เป็นเทพนิยายสมัยใหม่ที่เต็มไปด้วยความเข้มข้นและสนุกมาก เป็นหนังสืออีกเล่มที่อิ่มอ่านในรอบปีนี้

เกี่ยวกับผู้เขียน John Connolly จอห์น คอนนอลลี เกิดในดับลิน ปี 1968 มีผลงานเขย่าขวัญติดอันดับนิยายขายดีหลายเล่ม Every Dead Thing (1999), The Black Angel (2003) และล่าสุด The Unquiet (2007)

The Book of Lost Things : John Connolly
ISBN: 978-0340899489 Hodder Paperback, 512 pages, £6.99

Stories were different, though: they came alive in the telling. Without a human voice to read them aloud, or a pair of wide eyes following them by flashlight beneath a blanket, they had no real existence in our world. They were like seeds in the beak of a bird, waiting to fall to earth, or the notes of a song laid out on a sheet, yearning for an instrument to bring their music into being. They lay dormant, hoping for the chance to emerge. Once someone started to read them, they could begin to change. They could take root in the imagination, and transform the reader. Stories wanted to be read, David's mother would whisper. They needed it. It was the reason they forced themselves from their world into ours. They wanted us to give them life.

John Connolly . . . The Book of Lost Things

Copyright © 2007 faylicity.com