สำหรับนักวิทยาศาสตร์ทางอวกาศแล้ว เราคือตัวปัญหา เราเป็นเครื่องจักรน่ารำคาญที่สุดชิ้นหนึ่งที่เขาต้องจัดการด้วย เราและระบบเมแทบอลิซึมอันแปรปรวนของเรา ความทรงจำน้อยๆ อันกระจอกงอกง่อยของเรา ร่างกายของเรามีรูปร่างต่างๆ กันนับล้าน เราเปลี่ยนแปลงไปมา เอาแน่เอานอนไม่ได้ เราต้องใช้เวลาซ่อมแซมนานหลายสัปดาห์ วิศวกรต้องห่วงเรื่องน้ำ ออกซิเจน และอาหารที่เราต้องการในอวกาศ ต้องห่วงเรื่องเชื้อเพลิงที่ต้องใช้เพิ่มในการส่งค็อกเทลกุ้งและทาโคเนื้อที่ผ่านการฉายรังสีสำหรับเรา เซลล์แสงอาทิตย์และหัวฉีดเครื่องยนต์ขับดันจรวดนั้นเสถียรและไม่เรียกร้อง ของพวกนี้ไม่ขับถ่าย ไม่ตื่นตระหนก และไม่ตกหลุมรักผู้บัญชาการในการปฏิบัติภารกิจ ไม่มีอีโก้ องค์ประกอบทางโครงสร้างของสิ่งเหล่านี้ไม่เสื่อมสลายเมื่อไร้ความโน้มถ่วง และยังทำงานได้ดีโดยไม่ต้องนอน

สำหรับฉัน เราเป็นสิ่งดีที่สุดแล้วสำหรับวิศวกรรมอวกาศ มนุษย์คือเครื่องจักรที่ทำให้ความพยายามทั้งหมดนี้น่าทึ่งไม่รู้จบ การเอาสิ่งมีชีวิตที่ร่างกายทุกส่วนวิวัฒนาการขึ้นมาเพื่อให้มีชีวิตและแข็งแรงในโลกที่มีออกซิเจน ความโน้มถ่วง และน้ำ ไปห้อยไว้ในอวกาศรกร้างเป็นเดือนเป็นปี นับเป็นปฏิบัติการที่แม้จะไร้เหตุผลสิ้นดีแต่ก็น่าดึงดูดใจ ทุกสิ่งทุกอย่างที่เราเคยถือว่าโลกมีให้มาจะต้องคิดกันขึ้นใหม่---เรียนรู้ใหม่--และซักซ้อมกันใหม่ ชายหญิงที่โตเต็มที่ต้องฝึกการใช้ห้องน้ำ ชิมแปนซีที่สวมชุดอวกาศถูกส่งเข้าวงโคจร เอกภพแปลกประหลาดที่สร้างเลียนแบบอวกาศได้เติบโตขึ้นบนโลกที่นี่ ทั้งแคปซูลอวกาศที่ไม่เคยออกไปจากโลก---โรงพยาบาลที่นำคนสุขภาพดีมานอนเฉยๆ นานหลายเดือน เพื่อจำลองสภาพไร้ความโน้มถ่วง---และห้องแล็บการชนที่ทิ้งศพลงมาบนโลก เพื่อจำลองการตกของยานอวกาศลงทะเล

* แปลและเรียบเรียงโดย Fay

Copyright © 2011 faylicity.com