ชั้นหนังสือ : ชวนไปรู้จัก
 |
OLIVE KITTERIDGE : Elizabeth Strout |
 ชีวิตคือของขวัญ
โอลีฟ คิตเตอริดจ์ เป็นหญิงร่างสูงใหญ่ ไม่ค่อยมีใครชอบเธอหรือทนเธอได้ เพราะโอลีฟพูดตรงเกินไป และมีทัศนคติส่วนตัวที่มักทิ่มแทงความรู้สึกคนอื่น โอลีฟไม่ชอบอยู่คนเดียว แต่ยิ่งไม่ชอบเวลาต้องอยู่กับคนอื่น เธอคือขั้วตรงข้ามของบัตรอวยพรฮอลล์มาร์ก คำพูดของเธอร้ายกาจและเป็นตลกร้ายอันมืดมน แต่ในนิยายเรื่องนี้ โอลีฟคือตัวละครเปี่ยมสีสรรพ์ที่ดึงดูดใจผู้อ่าน คุณจะชอบเธอ เห็นใจเธอ และเข้าใจเธอ เราได้รู้จักโอลีฟตั้งแต่วัยกลางคนจนวัยชรา เธอพักที่เมืองติดทะเลในรัฐเมนอันหนาวเหน็บ เป็นครูสอนวิชาเลขในโรงเรียนมัธยมผู้น่าสะพรึงกลัวเป็นที่สุดสำหรับนักเรียน เธอสอนหนังสือยาวนานกว่าสามสิบปี ผู้คนครึ่งค่อนเมืองจึงล้วนเคยเป็นนักเรียนของเธอ เรื่องที่หลายคนแปลกใจคือสามีของโอลีฟเป็นผู้ชายที่น่ารักมาก เป็นคนอ่อนโยน อบอุ่น ใจดี มองโลกแง่ดี ใสซื่อบริสุทธิ์จนโอลีฟขนลุก ทั้งคู่พบรักกันตั้งแต่เรียนมหาวิทยาลัย สามีของเธอรำพึงว่าแต่ก่อนโอลีฟไม่ได้เป็นคนแบบนี้ ชีวิตคือความเปลี่ยนแปลง คงมีบางครั้งที่เราเองยังประหลาดใจว่าชีวิตดำเนินมาจนเป็นเราดังทุกวันนี้ได้อย่างไร ซึ่งนี่คือหัวใจสำคัญของนิยายเรื่องนี้ หนังสือไม่ได้เล่าแต่เรื่องของโอลีฟ แต่เล่าชีวิตผู้คนในเมืองเดียวกับเธอ น่าทึ่งที่ชีวิตคนหลากหลายเหล่านี้กลับคล้ายคลึงกัน สุดท้ายแล้วทุกคนต่างหวาดกลัว เดียวดาย ดิ้นรน มีสงครามส่วนตัวที่ทุกคนต้องผ่านไปให้ได้โดยลำพัง เราจะได้รู้จักชีวิตตัวละครต่างๆ เช่นผู้หญิงที่รู้เมื่อเข้าสู่วัยกลางคนว่า ไม่มีสิ่งใดในชีวิตจะสำคัญไปกว่าครอบครัวและเพื่อน ชายหนุ่มที่วางแผนจะฆ่าตัวตาย แต่ประสบเรื่องที่ทำให้เขาแปลกใจเหลือแสนว่าผู้คนจำนวนมากยื้อยุดที่จะมีชีวิตต่อไปจนสุดกำลัง---ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ผู้หญิงที่ผ่านเหตุการณ์ร้ายกาจ แต่เธอรู้ว่าโลกนี้ยังมีคนดีๆ อีกมาก แม่ที่ทุกข์เพราะลูกชายห่างเหินและไม่เข้าใจเธอ ทั้งที่เธอรักเขาหนักหนา คู่สามีภรรยาวัยชราที่ดูแลกันและกัน ซึ่งมาคิดได้ว่าทั้งคู่ช่างไม่รู้ตัวเลยว่าวันเวลาในอดีตนั้น ชีวิตเป็นความสุขเพียงไร นิยายเรื่องนี้พูดถึงเรื่องชีวิตด้วยความเข้าอกเข้าใจลึกซึ้งนัก เช่นเรื่องความชราที่คืบคลานมาเยือนเงียบเชียบ เมื่อรู้ตัวอีกที ร่างกายเราก็ไม่เหมือนเดิมเสียแล้ว เราเดินร่อนทั้งวันไม่ได้ดังเดิม แต่ต้องหยุดพัก จุดสีน้ำตาลและริ้วรอยเล็กๆ มาพำนักที่ผิวเราตั้งแต่เมื่อไรกัน โรคภัยที่ไม่คิดว่าจะต้องรู้จักก็ได้รู้จัก ทุกคนรู้ว่าต้องแก่ตัวลงในวันข้างหน้า แต่เราไม่เคยรู้ว่าความเปลี่ยนแปลงเป็นเช่นไรบ้าง จนวันที่มันเกิดขึ้นกับเรา หนังสือเรื่องนี้เขียนดีมาก เรียบง่ายแต่น่าประทับใจจนไม่อยากให้ใครพลาด ถ้อยความงดงามไพเราะ เขียนถึงชีวิตดังที่เป็นจริง คือมีทั้งด้านขมและหวาน อาจกล่าวได้ว่าหนังสือทุกเล่มย่อมเขียนถึงเรื่องชีวิตทั้งสิ้น แต่ความพิเศษของนิยายเล่มนี้คือเล่าเรื่องอันสามัญและดูไม่น่าจะพิเศษอันใดได้มีเสน่ห์ร้ายกาจ คุณอาจหัวใจสลายได้ด้วยประโยคเดียว ตัวละครต่างๆ ล้วนแต่ผูกใจผู้อ่าน โดยเฉพาะโอลีฟซึ่งเป็นผู้หญิงที่คุณอยากรู้จัก ขอแนะนำให้ผู้สนใจลองอ่านบทแรกดู ผู้อ่านที่ชอบภาษาและเนื้อเรื่องจะชอบตั้งแต่ย่อหน้าแรกๆ และจะรักหนังสือเรื่องนี้ ผลงานนี้คือนิยายเรื่องที่สามของ เอลิซาเบท สเตราต์ ฝีมือเขียนของเธอชวนให้อยากติดตามผลงานทั้งในอดีตและในอนาคตต่อไปด้วยใจตื่นเต้น แม้สุดท้ายแล้ว เราต้องมาสู่ความชราและเจ็บป่วย แต่การมีชีวิตไม่ใช่เรื่องเศร้าหมอง ชีวิตต่างๆ ในเล่มบอกเราว่าโลกนี้น่าอัศจรรย์เหลือแสน ชีวิตนั้นรักตัวเองยิ่งนักและดิ้นรนจะดำรงอยู่ เราจะผ่านพ้นและอดทนทุกสิ่งไปจนได้ ความเจ็บปวดทุกอย่างเยียวยาได้ จริงอยู่---อาจทิ้งรอยแผลเป็นไว้ แต่การมีชีวิตคือการสะสมรอยแผลเป็นเหล่านี้ และดำรงอยู่ต่อไป เมื่อเราหยุดมองไปข้างนอก ย่อมมีสิ่งที่งดงามยิ่งนักปรากฏอยู่ ดังเพลง Home อันไพเราะของ Depeche Mode ที่บอกว่า ขอบคุณที่นำฉันมาที่นี่ ที่ให้ฉันเห็นบ้าน ที่ให้ฉันได้ร้องบทเพลงน้ำตาทั้งหมดนี้ สุดท้ายฉันพบแล้วว่า นี่คือบ้าน ฉันน่าจะรู้เสียตั้งแต่ลมหายใจแรก เรามักรู้เมื่อสายว่าโลกนี้น่าทึ่ง ชีวิตเป็นสิ่งมีค่านัก คือของขวัญ ควรค่ากับการเฉลิมฉลองได้ทุกวัน * บทความนี้ตีพิมพ์ครั้งแรกในคอลัมน์ Image Must Read นิตยสาร Image ฉบับเดือนธันวาคม ๒๕๕๒
Olive Kitteridge : Elizabeth Strout
ฉบับภาษาไทย โอลีฟ คิตเตอริดจ์ แปลโดย อิศรา แพรวสำนักพิมพ์ ธันวาคม พ.ศ. 2554 Copyright © 2009 faylicity.com โลกนี้ทำให้เธองงงวย แต่เธอยังไม่อยากจากโลกนี้ไป |
|
หยิบมาปัดฝุ่นล่าสุด ๕ กรกฎาคม ๒๕๕๓ |