ชั้นหนังสือ : ชวนไปรู้จัก
 |
โสดสนุก สูตรอร่อย : ฮิมิโตะ ณ เกียวโต |
ตำราอาหารเล่มนี้นำเสนอว่าผู้หญิงไม่จำเป็นต้องทำกับข้าวเพื่อคนรักเสมอไป "แต่เราจะทำอาหารเพราะเรารักตัวเราเอง และอยากทำสิ่งที่ดีที่สุดให้กับตัวเอง" โดยบอกในคำนำว่าตำราเล่มนี้มีไว้ "สำหรับคนที่อยู่ตามลำพัง มีครัวเล็กกระจิริต และสำหรับคนที่อาจจะไม่เคยทำอาหารมาก่อนเลยในชีวิตนี้" ผู้เขียนเสนอเมนูน่ากินที่ทำง่ายๆ หลายเมนู ทำให้หนังสือเล่มนี้เหมาะสำหรับมีไว้ติดครัว ในยามที่นึกไม่ออกว่าจะกินอะไรดี หากหยิบมาพลิกดูก็น่าจะพบแรงบันดาลใจถึงอาหารง่ายๆ ให้เรานึกอยากทำกับข้าวกินเอง และเดินไปซูเปอร์มาร์เก็ตแทนที่จะเดินไปร้านอาหารตามสั่ง อาหารไทยนั้นอร่อยจริงๆ แต่มีข้อเสียคือเครื่องเคราเยอะ และใช้เพียงอย่างละนิดละหน่อยซึ่งขาดไปไม่ค่อยได้ แม้จะทำง่าย แต่สำหรับผู้ที่ไม่ได้ทำกับข้าวกินเป็นประจำแล้ว การทำอาหารไทยสักมื้อมีต้นทุนเครื่องปรุงและเวลาการปรุงที่สูงกว่าการซื้อกิน ความท้าทายหนึ่งในการเขียนหนังสือทำอาหารสำหรับคนน้อยๆ (หรือคนเดียว) คือการให้ข้อแนะนำว่าจะนำของเหลือไปทำอะไรได้ และวิธีการเก็บรักษาเครื่องปรุงต่างๆ น่าเสียดายที่ในเล่มไม่ได้ใส่ใจกล่าวถึงประเด็นนี้อย่างจริงจังเท่าใดนัก (ตำราอาหารสำหรับคนโสดที่ครบเครื่องจริงๆ นั้น อาจจะต้องแนะนำอาหารกันเป็นเซ็ต นั่นคือซื้อเครื่องปรุงเหล่านี้แล้วเอาไปทำอะไรต่างๆ กันได้บ้างสักสองสามมื้อ เพื่อไม่ให้เครื่องปรุงเหลือเสียของ) ถึงอย่างไร หากมองเฉพาะในแง่มุมการเป็นตำราอาหาร ต้องนับว่าหนังสือเล่มนี้ทำให้เราอยากลุกมาทำกับข้าวกินเองสักมื้อในยามว่างได้ เพราะเสนอเมนูน่ากินที่ทำง่ายแสนง่าย เราหลายคนคงอดเห็นด้วยกับผู้เขียนไม่ได้ เช่นเรื่องของความหงุดหงิดต่อยำวุ้นเส้นสมัยนี้ ที่ร้านค้าขยันใส่ "ต้นหอม ขึ้นฉ่าย ผักสลัด ผักชี มะเขือเทศ หมู กุ้ง จนแทบมองไม่เห็นวุ้นเส้น" สูตรอาหารของผู้เขียนนำเสนอ "ยำวุ้นเส้นที่มุ่งให้ความสำคัญต่อวุ้นเส้นเป็นหลัก และมีเครื่องปรุงกลิ่นรสอื่นๆ เป็นเพียงตัวชูโรง" เรายังจะได้รู้ว่าคนญี่ปุ่นเรียกวุ้นเส้นน่ารักหนักหนาว่า ฮารุซาเมะ แปลว่า สายฝนแห่งฤดูใบไม้ผลิ เมนูอาหารในเล่มช่างง่ายดายและน่ากิน เช่น หมูผัดกิมจิ ผัดผักกวางตุ้งแบบเชียงใหม่ และ ไข่ผัดแหนมกระเทียมดอง ผู้แนะนำหนังสือชอบสูตรการประยุกต์สำหรับชีวิตสมัยใหม่ของผู้เขียน เช่น การนำน้ำพริกแกงสำเร็จรูปมาผสมหอมแดง กะปิ และผิวมะกรูด ซึ่งน่าจดจำและนำไปใช้ ผู้เขียนนั้นเน้นความสะดวกชนิดที่แนะนำว่าให้เราใช้อาหารทะเลแช่แข็งมาทำกับข้าว แต่อยู่เมืองไทยไม่น่าจะหาของสดยากเย็นเช่นนั้นเลย (ฟังแล้วน่าเศร้าพอดู) อ่านแล้วอดคิดไม่ได้ว่าใช้ของสดเถิด อร่อยกว่ากันตั้งเยอะ ผู้เขียนบอกในคำเกริ่นนำว่าอาหารในเล่มไม่ใช่เมนูสำหรับคนอยากผอม ซึ่งเธอทำจริงจังเช่นในเมนู หมูผัดพริกสด ที่เธอบอกว่าใช้เนื้อหมูสะโพก แต่ตนเองนั้นนิยมหมูสามชั้นมากกว่า หนังสือที่ออกตัวว่าเขียนเพื่อคนไม่เคยทำกับข้าวนั้น มีข้อที่อดนึกไม่ได้ว่าเธอน่าจะบอกเคล็ดลับง่ายๆ บางประการเอาไว้ด้วย โดยเฉพาะเมื่อในหนังสือมีเมนูที่ต้องเคี่ยวซอสนานกว่าสองชั่วโมง ผู้เขียนน่าจะบอกคนทำกับข้าวมือใหม่ว่า ข้าวสวยเหลือกินที่แช่เย็นแล้วนั้นนำมาทำข้าวผัดอร่อยกว่าข้าวหุงใหม่ๆ หรือน่าจะพูดถึงการใช้หัวกะทิและหางกะทิ หรืออธิบายภาวะกะทิแตกมันที่นักทำกับข้าวมือใหม่ส่วนใหญ่น่าจะคิดไม่ออก หรือบอกการใช้น้ำมันมะกอกว่ากรณีนำมาคลุกเส้นพาสต้านั้นควรใช้แบบ extra virgin แต่ถ้านำมาผัดทอดด้วยความร้อนสูง ก็ใช้น้ำมันมะกอกเกรดธรรมดาก็เพียงพอแล้ว หนังสือเล่มนี้มีภาพประกอบสวยงามพอใช้ รูปอาหารค่อนข้างดี แต่น่าจะดีกว่านี้ได้ (บางรูปไม่ต่างจากอาหารตามสั่งจากร้านข้าวแกงริมถนน แม้จะรู้ว่าอร่อยแต่ดูไม่ชวนกิน) หากหนังสือเน้นคุณภาพของรูปอาหารให้ออกมาดูดีน่ากิน ก็น่าจะดีกว่าการใช้รูปประกอบอื่นๆ ที่ไม่เกี่ยวกับประเด็นหลักของหนังสือ ในเล่มมีภาพผู้เขียนจำนวนมากในอิริยาบถต่างๆ ที่ไม่เกี่ยวกับการทำอาหาร น่าเสียดายที่อาหารน่าจะเป็นดาราเด่นในเล่ม แทนที่จะไปกระจัดกระจายความคิดกับภาพในส่วนอื่นๆ ตัวตนของผู้เขียนปรากฏชัดเจนในเล่มด้วยการตอกย้ำด้วยภาพตลอดเรื่อง ทั้งที่ตัวตนนี้แจ่มชัดแล้วจากเนื้อความที่เธอเขียน หนังสือเล่มนี้เป็นตัวอย่างของหนังสือที่มีคำนำจากสำนักพิมพ์ที่ไม่จำเป็นสำหรับผู้อ่าน แรงบันดาลใจในการจัดพิมพ์เหล่านี้ควรเก็บไว้พูดคุยในหมู่คนสนิทและเพื่อนฝูง หรือซาบซึ้งเป็นการส่วนตัวก็น่าจะได้ นอกจากนั้น คำนิยมยังสื่อถึงนัยยะที่ขัดแย้งกับจุดประสงค์หลักที่ผู้เขียนพยายามสื่อสารโดยสิ้นเชิง (การทำอาหารเพื่อตัวเอง vs. การเป็นสาวทรงเสน่ห์ครบเครื่องโดยอาศัยการทำอาหาร) ถึงอย่างไร หนังสือเล่มนี้มีข้อดีมากกว่าข้อเสียอยู่มาก ราคาอาจจะแพงสักนิด แต่ใครที่ชอบทำกับข้าวน่าจะชอบหนังสือเล่มนี้ไม่ยากเย็น และอยากมีหนังสือเล่มนี้ไว้ติดครัว
โสดสนุก สูตรอร่อย : ฮิมิโตะ ณ เกียวโต
Copyright © 2008 faylicity.com เราไม่จำเป็นต้องเข้าครัวเพียงเพื่อจะทำอาหารให้ "คนที่เรารัก" แต่เราจะทำอาหารเพราะเรารักตัวเราเอง และอยากทำสิ่งที่ดีที่สุดให้กับตัวเอง
|
|
หยิบมาปัดฝุ่นล่าสุด ๑ ธันวาคม ๒๕๕๑ |