บอสตัน เมอร์ซี่

เมืองบอสตัน ปี 1942 เจนนี่ ฟิลด์แม่ของการ์ปถูกจับกุมในข้อหาทำร้ายร่างกายชายคนหนึ่งในโรงภาพยนตร์ เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นหลังจากญี่ปุ่นบุกถล่มเพิร์ลฮาร์เบอร์ และผู้คนกำลังเอือมระอากับทหาร เพราะทันใดนั้นเอง ดูเหมือนว่าทุกคนจะเป็นทหารกันไปหมด เจนนี่ ฟิลด์มั่นใจในความอดกลั้นที่เธอมีต่อพวกผู้ชายโดยทั่วๆไป และเป็นกรณีพิเศษกับพวกทหาร ในโรงภาพยนตร์เธอขยับตัวหนีถึงสามครั้ง ทุกๆครั้งเขาจะขยับตัวตามเข้ามาใกล้ เธอหนีจนนั่งเก้าอี้ติดริมกำแพง เริ่มมองภาพข่าวข้างหน้าไม่เห็นเพราะมีเสาบัง เธอตัดสินใจว่าจะนั่งอยู่กับที่ ไม่ลุกหนีไปไหน และนั่นเป็นครั้งสุดท้ายที่ทหารคนนั้นลุกขึ้นมานั่งติดกับเธอ

เจนนี่มีอายุยี่สิบสองปี แทบจะลาออกจากโรงเรียนทันทีที่เข้าไป แต่เธอย้ายไปเรียนพยาบาลต่อจนจบ เป็นอันดับหนึ่งในชั้น แถมยังรักการเป็นพยาบาลเป็นชีวิตจิตใจ เจนนี่มีรูปร่างล่ำสันเหมือนพวกนักกีฬา แก้มมีสี ผมดำมันเงา แม่บอกว่าเธอเดินเหมือนพวกผู้ชาย(เดินเหวี่ยงแขน) ตะโพกดูบอบบางแต่แฝงไว้ด้วยความแข็งแรง ถ้ามองดูจากด้านหลังเธอคลับคล้ายเด็กผู้ชายยิ่งนัก ในสายตาเจนนี่เอง เธอคิดว่าหน้าอกเธอใหญ่เกินไป ซึ่งบางครั้งก็มีส่วนทำให้เธอดูเป็นผู้หญิงจำพวก "ง่ายและราคาถูก"

แต่เธอไม่ได้เป็นผู้หญิงแบบนั้นเลย เธอลาออกจากโรงเรียนเพราะสงสัยในจุดประสงค์หลักของพ่อแม่ที่ส่งไปเรียนเวลเลสเลย์ พ่อแม่คงอยากให้เธอออกเดทจับคู่และลงเอยกับชายที่มีเผ่าพันธุ์ที่ดี ความคิดนี้ได้การรับรองจากพี่ชายเธอเอง ผู้เชื่อว่าผู้หญิงจากเวลเลสเลย์เป็นพวกรักนวลสงวนตัว มีโอกาสอันดีงามสูงในเรื่องการแต่งงาน เจนนี่คิดว่า การศึกษาคงเป็นวิธีพูดที่สุภาพในการรอคอยโอกาส ประหนึ่งเธอเป็นแม่วัวชั้นดีที่เตรียมตัวรอการสืบเผ่าพันธุ์

ในช่วงแรก เธอเลือกเรียนวรรณคดีอังกฤษเป็นวิชาเอก แต่พอเริ่มค้นพบว่าพวกเพื่อนในชั้นคอยแต่จ้องจับผู้ชาย เธอจึงเลิกเรียนวิชานี้ หันไปเรียนวิชาพยาบาลแทน เพราะการเป็นพยาบาลนั้น สามารถนำไปฝึกปฏิบัติได้เลย เป็นการเรียนที่มิมีแรงจูงใจแอบซ่อน (ในภายหลัง เธอเขียนในหนังสืออัตชีวประวัติอันโด่งดังว่า มีพยาบาลหลายคนที่วันๆคอยสนใจอยู่กับพวกหมอ แต่ก็ไม่เป็นไร เพราะตอนนั้นเธอเลิกงานพอดี)

เจนนี่ชอบเครื่องแต่งกายแบบง่ายๆ ดูไม่ไร้สาระของนางพยาบาล กระโปรงที่สวมใส่ทำให้ภาระที่โผล่ตรงหน้าอกลดลง รองเท้าที่นุ่มสบาย เหมาะกับการย่างก้าวอันรวดเร็วคล่องแคล่วของเธอ เวลาเข้าเวรตอนกลางคืน เธอยังสามารถอ่านหนังสือได้เรื่อยๆ ไม่มีเวลามานั่งคิดถึงพวกหนุ่มๆหน้าบึ้งตึ้งผู้แสนจะน่าผิดหวัง พวกไม่ยอมลดราวาศอกกรณีที่เธอไม่ยอม หรือพวกที่ชอบคิดว่าตัวเองอยู่เหนือกว่าสตรีเพศ และหยิ่งยโสในกรณีที่เธอตามใจ เวลาอยู่ในโรงพยาบาล เธออยู่กับพวกทหารและเด็กผู้ชายเสียส่วนใหญ่ คนพวกนี้ตรงไปตรงมา ไม่ค่อยเรียกร้องอะไรเกินเหตุ และยิ่งเธอประนีประนอมมากขึ้น พวกเขาจะดีใจทันทีที่ได้พบหน้าเธอ จนเธอพบว่า อย่างไรซะคนพวกนี้ก็เป็นทหาร ยังสำคัญตัวผิดแบบผู้ชายแบบพวกนักศึกษาหนุ่มๆอยู่ดี เจนนี่ ฟิลด์จึงตัดสินใจที่จะเลิกยุ่งเกี่ยวกับบุรุษเพศใดใดทั้งปวง
การ์ปเขียนไว้ว่า " แม่ของผมเป็นพวกหมาป่าโดดเดี่ยว "

ขุมทรัพย์ตระกูลฟิลด์อยู่ในธุรกิจทำรองเท้า ถึงแม้ว่าคุณนายฟิลด์จะมีสมบัติติดตัวมาก่อนแต่งงานก็ตาม ทั้งสองช่วยกันทำธุรกิจจนรุ่งเรือง สามารถย้ายจากโรงงานไปพักอาศัยอยู่ในบ้านหลังใหญ่ติดชายหาดตรงท่าเรือด๊อกเฮด ในนิวแฮมเชียร์ เวลาที่มีโอกาสหยุดเจนนี่มักจะกลับบ้านเสมอ ไม่ว่าจะเป็นตอนกลางวันหรือกลางคืน เพื่อเป็นการเอาใจแม่และเพื่อสร้างความเชื่อมั่นให้กับบรรพบุรุษ เพราะถึงแม้เธอ "จะไปสัมผัสกับชีวิตสลัมของพยาบาล" แบบที่แม่ว่า เธอก็อยากให้พวกเขารู้ว่า สิ่งนี้ไม่ได้ทำให้นิสัยหรือศีลธรรมในใจเธอลดลงแต่ประการใด

เจนนี่นั่งรถไฟกลับบ้านเที่ยวเดียวกันกับพี่ชายเสมอ พวกเขาพบกันที่สถานีรถไฟนอร์ทสเตชั่น และเป็นเรื่องปฏิบัติกันในตระกูลฟิลด์ ที่เวลานั่งรถไฟจะนั่งทางด้านขวาถ้าออกจากเมืองบอสตัน และทางด้านซ้ายตอนเที่ยวกลับจากเมืองเมน วิธีนี้สืบทอดตามเจตนารมณ์ของนายฟิลด์รุ่นปู่ ผู้เชื่อว่าความน่าขยะแขยงของทัศนียภาพสถิตอยู่ที่ด้านนั้น เขารู้สึกว่าสมาชิกตระกูลฟิลด์ควรถูกบังคับให้เผชิญหน้ากับแหล่งที่มาแห่งความเสื่อมโทรม เพื่อฝึกความเป็นอิสระและการมีชีวิตที่ดีต่อไปในภายภาคหน้า และทุกครั้งที่คุณปฎิบัติดังกล่าว คุณจะผ่านโรงงานรองเท้าตระกูลฟิลด์ในฮาเวอร์ฮิลล์ พอเงยหน้าเหนือทางรถไฟขึ้นไป คุณจะเห็นป้ายบิลบอร์ดขนาดใหญ่โต รูปรองเท้ากำลังก้าวเหยียบลงมา มองออกไปเบื้องหลัง จะแลเห็นหน้าต่างเล็กๆนับร้อยพันของโรงงาน ใต้ภาพเท้าเหยียบนั้นมีคำโปรยไว้ว่า:

ฟิลด์ สำหรับเท้าของคุณ
ทั้งในโรงงานและในทุ่งหญ้า!

ในโรงงานฟิลด์มีสายงานผลิตรองเท้าสำหรับนางพยาบาลโดยเฉพาะ จึงเป็นเหตุให้ทุกครั้งที่เจนนี่กลับบ้าน นายฟิลด์ผู้เป็นพ่อพยายามให้รองเท้าแก่ลูกสาว ซึ่งตอนนี้เจนนี่มีมากกว่าโหล ส่วนนางฟิลด์ผู้เป็นแม่หลังจากถกเถียงกับลูกสาวครั้งใหญ่ที่ทิ้งอนาคตสดสวยจากเวลเลสเลย์ ไปสู่อนาคตอันมืดมน นางก็ได้คะยั้นคะยอลูกด้วยการให้ขวดน้ำร้อน นางบอกอย่างนั้น เจนนี่ก็เดาเอาว่าใช่เพราะตัวเธอเองไม่เคยแกะกล่องเหล่านั้นออกมาดู แม่มักจะถามว่า " ลูกจ๋า ขวดน้ำร้อนที่ให้ไปลูกยังมีอยู่หรือเปล่า? " เจนนี่ทำเป็นคิดสักนาทีสองนาทีทั้งๆที่ทิ้งไว้บนรถไฟหรือลงขยะไปเรียบร้อย ก่อนตอบแม่ว่า " แม่ขา สงสัยหนูจะทำมันหาย แต่แม่สบายใจเถอะค่ะ หนูไม่ต้องการใช้มัน "

หลังจากนั้น นางฟิลด์จะค่อยๆเอากล่องจากร้านขายยาออกจากที่ซ่อน ส่งให้ลูกสาวโดยกล่าวแกมบังคับว่า " เจนนิเฟอร์ได้โปรดเถอะ จงระมัดระวังและใช้มันซะ " ในฐานะพยาบาล เจนนี่เห็นว่าเจ้าขวดน้ำร้อนแบบนี้เป็นแค่เครื่องมือปลอบจิตใจอันล้าสมัย และไม่ค่อยมีประโยชน์เท่าไรนัก แต่เพื่อไม่ให้ขัดศรัทธา เธอจึงนำกล่องเหล่านั้นกลับมาด้วยทุกครั้ง นำมาเก็บในห้องพักเล็กๆของเธอที่อยู่ใกล้กับโรงพยาบาลบอสตันเมอร์ซี่ เก็บอัดกันแน่นไว้ในตู้ ซึ่งมันวางอยู่เต็มตู้พอๆกับกล่องรองเท้าที่ไม่เคยแกะของพ่อ

เจนนี่รู้สึกเหินห่างกับครอบครัวนัก เธอรู้สึกตลกดีเวลานึกถึงตอนเด็กๆ ยามที่ทุกคนเอาใจใส่กับตัวเธอดี แต่พอโตมาถึงวัยหนึ่งของชีวิต จู่ๆทุกคนเหมือนจะหยุดรัก และหันมาคาดหวังทุกอย่างเอากับเธอ --ยังกับว่า ในระยะเวลาอันสั้นคุณต้องหัดเรียนรู้ที่จะเก็บเกี่ยวความรักให้ได้ทั้งหมดและอย่างเพียงพอ เพราะในระยะยาว พอถึงวัยคร่ำเคร่ง คุณจะต้องแบกภาระตามความคาดหวังทั้งหมดของพวกผู้ใหญ่ ตอนเจนนี่ตัดห่วงโซ่ด้วยการลาออกจากโรงเรียนไปเรียนพยาบาล ก็เท่ากับว่าเธอได้ลาออกจากความเป็นครอบครัวไปในตัว และในทางกลับกัน เป็นเรื่องช่วยไม่ได้ที่พวกเขาเองก็กำลังอยู่ในขบวนการลาออกจากเธอเช่นเดียวกัน ถือกันว่าเป็นเรื่องน่ายอมรับและเหมาะสมในตระกูลฟิลด์มากกว่า ถ้าเจนนี่เติบโตเป็นหมอหรือทนเรียนต่อในโรงเรียนจนได้แต่งงาน ดังนั้นทุกครั้งที่เธอต้องเผชิญหน้ากับครอบครัว พ่อ แม่ และพี่ชายทั้งสอง จึงเป็นเรื่องกระอักกระอ่วนใจพอควร เนื่องด้วยพวกเขาทั้งหมดกำลังอยู่ในขบวนการการเลิกรู้จักกัน

เจนนี่เชื่อว่าครอบครัวส่วนใหญ่ก็คงเป็นแบบนี้ แต่เธอคิดว่าถ้าเธอมีลูก เธอจะรักลูกตอนอายุยี่สิบให้มากกว่าตอนสองขวบ เพราะในวัยรุ่นลูกอาจมีความต้องการพ่อแม่มากกว่า ลองนึกดูสิ คุณจะต้องการอะไรจากพ่อแม่ตอนอายุสองขวบ? ในโรงพยาบาล เด็กเล็กๆเป็นคนไข้ที่ดูแลง่ายที่สุด ยิ่งแก่มากเท่าไหร่ ความต้องการก็จะเพิ่มมากขึ้นเป็นลำดับ สาเหตุคงเป็นเพราะคนแก่มักจะไม่ค่อยมีใครต้องการหรือไม่มีใครรักพวกเขานักนั่นเอง

ชีวิตของเจนนี่ตอนเริ่มมาอยู่ในโรงพยาบาล ทำให้เธอตระหนักดีถึงชีวิตที่เติบโตมาเหมือนอยู่บนเรือลำใหญ่ที่เธอไม่เคยเห็น ไม่เคยรู้จักหรือเข้าใจในห้องเครื่องด้วยซ้ำ เธอชอบระบบโรงพยาบาลที่พยายามลดทุกสิ่งทุกอย่างลงให้เหลือแต่สิ่งจำเป็น คุณต้องกินเมื่อมีให้กินเท่านั้น และเธอยังทราบอีกว่าสิ่งต่างๆในนี้จะนำไปใช้ได้อย่างไร ที่ไหน ตอนที่เธอเป็นเด็ก เธอไม่เคยเห็นจานชามสกปรกสักครั้ง พอคนรับใช้เก็บกวาดจานชามบนโต๊ะ เธอนึกว่าพวกเขาคงโยนมันทิ้ง (เรื่องนี้เกิดตอนที่เจนนี่ยังไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าห้องครัว) หลังจากนั้นทุกเช้าเวลามีรถมาส่งนม เสียงกระทบของขวดแก้วเกร้งกร้างข้างนอก ทำให้เธอเชื่อไปอีกว่ารถบรรทุกคงขนจานสกปรกเหล่านั้นไป เพราะเสียงนั้นดังคล้ายกับเสียงที่มาจากข้างในห้องครัว ห้องครัวที่ปิดตายสำหรับเธอ

ตอนห้าขวบ เธอเพิ่งมีโอกาสเห็นห้องน้ำของพ่อครั้งแรก หลังจากได้กลิ่นโคโลจน์ในเช้าวันหนึ่ง เธอเดินตามกลิ่นนั้นเข้าไป พบห้องน้ำส่วนตัวและฝักบัวรุ่นล่าสุด ซึ่งทันสมัยมากในช่วงปี 1925 เธอเห็นขวดเรียงรายเป็นแถวๆอยู่บนชั้นอย่างดี เจนนี่คิดว่าเธอได้ค้นพบความลับของผู้ชายคนหนึ่ง ที่แอบอาศัยอยู่ในบ้านมาแรมปีโดยไม่มีผู้ใดล่วงรู้ ซึ่งก็เป็นอย่างนั้นจริงๆ

ในโรงพยาบาล เจนนี่รู้ว่าทุกอย่างดำเนินไปอย่างไร เธอเรียนรู้คำตอบว่าสิ่งเหล่านี้มาจากไหน ที่ท่าเรือด็อกเฮด สมัยเจนนี่เป็นเด็ก สมาชิกทุกคนในครอบครัวต่างมีห้องน้ำส่วนตัว ห้องนอนส่วนตัว ประตูห้องส่วนตัวที่ด้านหลังติดกระจกส่วนตัวไว้ แต่ในโรงพยาบาล ความเป็นส่วนตัวไม่มี และไม่มีอะไรเป็นความลับ ถ้าคุณต้องการกระจกสักบาน คุณต้องถามหาจากนางพยาบาล

เรื่องราวลึกลับซับซ้อนที่สุดในวัยเด็กของเธอที่เธอพึงติดตามคือ ทุกเช้าวันจันทร์ภายในห้องชั้นใต้ดิน จะมีหม้อเคลือบดินเผาวางเรียงรายอยู่เป็นตับ ในหม้อนั้นบรรจุหอยกาบจนเต็ม แม่จะโรยแป้งข้าวโพดลงไปในหม้อตั้งแต่ตอนกลางคืน พอเช้ามาล้างออกด้วยน้ำทะเลจากท่อที่ต่อขึ้นมาจากใต้ถุนบ้าน ทิ้งไว้จนถึงสิ้นสัปดาห์ หอยเหล่านั้นมีขนาดตัวอ้วนพอดีและปราศจากทราย ตัวมันใหญ่มากจนบางทีล้นออกมานอกเปลือก ชูคอสลอนอยู่ในน้ำเกลือ เจนนี่จะช่วยแม่ครัวในคืนวันศุกร์ ในการแยกมันออกมา ถ้าตัวไหนตายแล้วคอมันจะไม่หดเวลาที่โดนตัวมันเข้า

เจนนี่ค้นหาหนังสือเกี่ยวกับหอยกาบมาอ่าน เธออ่านทุกอย่างเกี่ยวกับมัน เช่นกินอะไรเป็นอาหาร ผสมพันธุ์อย่างไร เติบโตยังไง หอยกาบเป็นสิ่งมีชีวิตชนิดแรกที่เธอรู้จักและเข้าใจในวงจรทั้งหมด ทั้งชีวิต เซ็กส์ และความตาย แถวๆท่าเรือด็อกเฮดต่างหากที่เรื่องราวของมนุษย์กลับเป็นสิ่งลึกลับเข้าไม่ถึง จนเจนนี่มาทำงานในโรงพยาบาล เธอถึงเพิ่งมีโอกาสเรียนรู้เรื่องราวเกี่ยวกับคน ซึ่งจริงๆแล้วเรื่องคนไม่มีอะไรน่าสนใจและลึบลับเท่ากับหอยกาบที่เธอเคยศึกษามาเลย
การ์ปเขียนว่า " แม่ของผมเป็นพวกไม่ชอบแบ่งแยกอะไร "

สิ่งเดียวที่เจนนี่เห็นความแตกต่างได้ชัดเจนระหว่างคนกับหอยคือ คนมีอารมณ์ขัน แต่หอยไม่มี เจนนี่เป็นพวกไม่โน้มเอียงไปทางขำขัน แม้มีเรื่องตลกเล่ากันในหมู่นางพยาบาล แต่บางทีมันไม่ขำสำหรับเจนนี่ เช่นเรื่องหนึ่งที่เล่าเกี่ยวกับโรงพยาบาลอีกแห่งหนึ่งในบอสตัน ก่อนอื่นต้องทราบก่อนว่าโรงพยาบาลที่เจนนี่ทำงานอยู่มีชื่อว่าโรงพยาบาลบอสตันเมอร์ซี่ ซึ่งเรียกกันสั้นๆว่าบอสตันเมอร์ซี่ อีกแห่งหนึ่ง ชื่อโรงพยาบาลแมสซาชูเสท์เจนเนอรัล เรียกสั้นๆว่า แมส เจนเนอรัล และอีกแห่งชื่อโรงพยาบาลปีเตอร์เบนท์บริงแฮม ซึ่งถูกเรียกว่า เดอะปีเตอร์เบนท์ หรืออีกความหมายหนึ่งก็คือ ปีเตอร์คดงอ

วันหนึ่งมีชายคนหนึ่งโบกรถแท็กซี่ในบอสตัน ชายคนนั้นนั่งทรุดเข่าลงบนพื้นถนน สีหน้าอมม่วง เต็มไปด้วยความเจ็บปวด เขาหายใจไม่ค่อยจะทัน ทำให้ฟังไม่รู้เรื่องเวลาพูด คนขับรถแท็กซี่ลงมาช่วยเปิดประตูรถให้ แล้วพยุงตัวเขาเข้าไปนอนที่เบาะหลังของรถ เขานอนอยู่ในท่าคุดคู้ ยกเข่าขึ้นมาเกือบถึงหน้าอก

เขาร้องบอกคนขับว่า " ไปโรง'บาล โรง'บาล "
คนขับถามว่า " ปีเตอร์งอหรือ? " ซึ่งเป็นโรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุดในละแวกนั้น
ชายคนนั้นคำราม " ยิ่งกว่างอซะอีก ผมว่ามอลลี่กัดจนขาดน่ะ! "

โจ๊กบางอันตลกสำหรับเจนนี่ แต่อันนี้เธอไม่ขำ แน่นอนที่สุดไม่มีโจ๊กปีเตอร์อันไหนขำสำหรับเธอ ในหัวเธอชัดเจนกับหัวข้อดังกล่าว เธอเคยเห็นเจ้าปีเตอร์ก่อปัญหามากมายมาก่อน แม้เรื่องเด็กถูกทอดทิ้งที่ปีเตอร์ทำอาจไม่ใช่สิ่งที่เลวร้ายสุดขีด แต่เวลาเจนนี่เห็นพวกผู้หญิงที่ไม่อยากมีลูก พอรู้ตัวว่าตั้งท้องขึ้นมา พวกเธอก็จะเสียใจเป็นอันมาก เจนนี่คิดว่าที่จริงพวกนั้นก็ไม่เห็นจำเป็นจะต้องมี เพราะถ้าปล่อยให้คลอดขึ้นมาจริงๆ เธอจะยิ่งรู้สึกเสียใจแทนเด็กที่เกิดมาหนักเข้าไปอีก ขณะเดียวกันเธอก็เห็นผู้หญิงที่อยากเก็บลูกเอาไว้ ผู้หญิงพวกนี้ทำให้เธออิจฉา จนอยากจะมีลูกเสียเอง จนกระทั่งวันหนึ่งเจนนี่ ฟิลด์ตัดสินใจว่า เธออยากจะมีลูกจริงๆ ลูกคนเดียวก็พอ แต่ปัญหาคือว่า เธออยากจะยุ่งเกี่ยวกับเจ้าปีเตอร์ให้น้อยที่สุดและจะเป็นการดีอย่างยิ่งถ้าไม่ต้องปวดหัวกับพวกผู้ชาย

ในโรงพยาบาล การรักษาเจ้าปีเตอร์ส่วนใหญ่จะเกิดขึ้นกับพวกทหาร ช่วงนั้นทางกองทัพบกยังไม่ได้รับประโยชน์จากการค้นพบยาเพนนิซิลินจนกระทั่งปี 1943 ซึ่งกว่าทหารจำนวนมากจะได้ใช้ยา ก็ปาเข้าไปในปี 1945 แต่ตอนช่วงต้นปี 1942 ที่บอสตันเมอร์ซี่ การรักษาเจ้าปีเตอร์ยังต้องใช้ยาซัลฟา กรดสารหนูอาซีนิค และยาซัลฟาไธซอลสำหรับพวกเป็นโรคหนองใน-- ตามด้วยการใช้น้ำเยอะๆเข้าช่วย ส่วนโรคผู้หญิงต้องใช้กรดนีโออาฟีนามีน เจนนี่คิดว่านี่เป็นใจความสำคัญของสิ่งที่เซ็กส์นำไปสู่ -- สู่การแนะนำกรดสารหนูเข้าสู่ชีวภาพของมนุษย์ เพื่อจะไปล้างทำความสะอาดสารเคมีต่างๆที่ปรากฎขึ้นในร่างกาย

ส่วนการรักษาเจ้าปีเตอร์ในโรคชนิดอื่นๆต้องอาศัยสารเหลวแทบทั้งสิ้น บ่อยครั้งที่เจนนี่ต้องใช้วิธีนี้ในการฆ่าเชื้อ ซึ่งคนไข้ต้องการการดูแลเอาใจใส่มาก อันที่จริงเขาคงต้องการแค่ให้ช่วยประคองมั้ง วิธีการมันก็ง่ายๆหรอก เอาหลอดยางบรรจุของเหลว เช่นน้ำสักหนึ่งร้อยซีซี ฉีดเข้าไปในอวัยวะเพศผ่านทางท่อปัสสาวะ หลังจากนั้นสารเหลวจะไหลย้อนกลับ นำสิ่งสกปรกออกมา แต่การรักษาแบบนี้ทำให้ผู้ป่วยรู้สึกแปร่งๆ บุคคลผู้ประดิษฐ์หลอดยางที่เป็นเครื่องมือการรักษาชนิดนี้มีชื่อว่านายวาเลนไทน์ และอุปกรณ์ของเขาเรียกกันว่าหลอดยางวาเลนไทน์ และก่อนหลอดยางของคุณหมอวาเลนไทน์จะถูกปรับปรุงให้ดีขึ้น และก่อนที่จะมีการหันไปใช้อุปกรณ์ชนิดอื่นๆแทน เหล่าพยาบาลที่บอสตันเมอร์ซี่จะเรียกการทำความสะอาดเจ้าปีเตอร์ว่า การบำบัดวาเลนไทน์ สำหรับเจนนี่ฟิลด์เธอถือว่ามันเป็นการลงโทษที่เหมาะสมของพวกชู้รัก
การ์ปเขียนว่า " แม่ของผมไม่ใช่คนโรแมนติคนัก "

ตอนที่ทหารหนุ่มในโรงภาพยนตร์พยายามจะย้ายที่นั่งในหนแรกนั้น เจนนี่ ฟิลด์วูบขึ้นมาว่าชายคนนี้สมควรอย่างยิ่งที่จะได้รับปฏิบัติการวาเลนไทน์ แต่ตอนนั้นเธอไม่มีหลอดยางติดอยู่กับตัว มันใหญ่เกินกว่าจะพกใส่กระเป๋า อีกทั้งมันยังต้องอาศัยความร่วมมือจากคนไข้ สิ่งที่เธอพกอยู่ตลอดกลับเป็นมีดผ่าตัด ซึ่งเธอไม่ได้ขโมยมาจากหมอ แต่มันเป็นมีดผ่าตัดที่หมดความคมลง (มันคงตกกระแทกพื้น หรือไม่ก็ตกลงไปในซิงค์) มันเลยไม่ถูกนำไปใช้ในงานผ่าตัดอันประณีตอีก แต่ตอนนี้งานของเจนนี่ ฟิลด์ไม่ต้องการความประณีตแบบนั้น

ตอนแรกมีดซ่อนอยู่ในซอกเล็กๆของช่องผ้าไหมในกระเป๋าถือ ส่วนบนของมีด มีฝาพลาสติกของหลอดเทอร์โมมิเตอร์เก่าๆปิดอยู่ คล้ายปลอกปากกาติดอยู่ที่ปลายมีด เธอค่อยๆดึงมันออกมา ตอนที่ทหารหนุ่มขยับตัวเข้ามาใกล้ แขนของเขาพาดลงตรงที่วางแขนของเก้าอี้ ซึ่งน่าแปลกตรงที่ทั้งสองต้องใช้มันร่วมกัน มือเขาห้อยแกว่งไปมาคล้ายหางม้าที่กำลังคอยปัดแมลงวัน ส่วนมือของเจนนี่ข้างหนึ่งกำด้ามมีดซุกอยู่ในกระเป๋า ส่วนอีกข้างหนึ่งยึดกระเป๋าถือไว้แน่นอยู่บนตัก เธอกำลังจินตนาการว่าชุดพยาบาลที่สวมใส่ มีรัศมีสีขาวส่องแสงอันศักดิ์สิทธิ์มาปกคลุม และจะด้วยเหตุผลกลใดก็ตาม อีตาบ้าข้างๆนี้กำลังหลงใหลในแสงสีนี้

การ์ปเขียนว่า " แม่ของผมมีชีวิตคอยแต่จะจับจ้องพวกฉกกระเป๋ากับพวกฉกชิงพวกฉกกระเป๋าอีกที"
ในโรงหนัง ทหารคนนั้นไม่อยากได้กระเป๋าของเจนนี่หรอก เขากลับเอื้อมมือไปแตะลูบไล้เข่าของเธอ จนเจนนี่โพล่งออกมาดังๆ " เอามือเหนียวๆออกไปเดี๋ยวนี้น่ะ" คนรอบๆเริ่มหันมามอง
" โธ่...ไม่เอานา " ทหารคร่ำครวญ มือของเขายังไล่สะเปะสะปะอยู่ใต้กระโปรงของเธอ เธอกดเข่าเข้าหากันจนแน่น และทันใดนั้นเองเขารู้สึกว่าแขนของเขาตั้งแต่ข้อมือจนถึงหัวไหล่ ถูกคมมีดปาดให้ผิวหนังขาดออก โดนผ่ายังกะเปลือกแตงโมอ่อนๆ เจนนี่ใช้มีดกรีดทะลุยศที่ติดอยู่ตรงหน้าอก ทะลุเสื้อผ้าของเขา ผ่านเลยไปถึงผิวหนัง จนถึงกล้ามเนื้อกุมกระดูกตรงข้อศอก ( เจนนี่บอกกับตำรวจในภายหลังว่า "อย่าลืมสิว่าฉันเป็นพยาบาล ถ้าฉันอยากจะฆ่าเขาให้ตายนะคุณ ฉันรู้ว่าจะทำไงถึงจะให้เลือดไหลไม่หยุด มันง่ายนิดเดียวเอง แค่กรีดข้อมือเขา..ก็จบกัน" )

ทหารหนุ่มแหกปากร้องลั่น เขารีบทรงตัวลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว เหวี่ยงแขนข้างหนึ่งโดนกกหูของเจนนี่อย่างแรง เธอพุ่งปลายมีดเข้าที่ใบหน้าเขา เฉือนริมฝีปากบนหลุดไปหนึ่งกระจุกประมาณหัวนิ้วโป้ง ( เจนนี่บอกกับตำรวจว่า "ฉันไม่ได้จะเชือดคอนะ ตั้งใจจะให้โดนจมูกเล็กน้อย แต่มันพลาดจริงๆ ") เสียงกรีดร้องดังระงม ทหารคนนั้นพาตัวออกไปตามทางเดิน จากโรงหนังมืดๆไปยังแสงสว่างในห้องโถงเพื่อหาความปลอดภัย หลายคนในโรงยังส่งเสียงร้องด้วยความตกอกตกใจ
เจนนี่เช็ดปลายมีดกับพนักเก้าอี้ ปิดฝาด้วยปลอกอันเดิม รีบซุกมันกลับไปในกระเป๋าถือ จากนั้นเธอเดินตรงดิ่งไปหน้าล๊อบบี้ ท่ามกลางเสียงร้องเรียกของผู้จัดการที่ตะโกนฝ่าผู้คนในความมืด " มีหมอแถวนี้ไหมครับ? มีใครเป็นหมอหรือเปล่า? ช่วยทีเถอะ!"

แถวนั้นมีใครคนหนึ่งคนเดียวที่เป็นพยาบาล เธอจึงออกไปให้ความช่วยเหลือเท่าที่จะทำได้ แต่พอทหารหนุ่มเห็นหน้าเธอ เขากลับเป็นลมทันที ไม่ใช่เพราะเลือดออกมากหรอก เจนนี่รู้ดีว่าเลือดไหลขนาดไหนถึงจะเป็นอันตราย แต่เวลาเลือดไหลออกที่หน้ามากๆสิมันจะดูหลอกลวงจนน่ากลัว เจนนี่เริ่มสังเกตดูเขา เห็นว่ารอยแผลที่แขนควรได้รับการดูแลรักษาด่วน แต่ยังไงซะ ทหารคนนี้คงไม่ถึงตายเพราะเลือดไหลหมดตัว เจนนี่เป็นคนเดียวเท่านั้นที่รู้ ประกอบกับเลือดที่เปรอะเปื้อนชุดสีขาวของเธอ ทำให้ทุกคนรู้ทันทีว่าเธอคือผู้ก่อการร้าย พนักงานโรงหนังคนหนึ่งรีบกั้นเธอออกห่างจากร่างที่เป็นลม อีกคนฉุดกระชากกระเป๋าถือไปจากมือ นางพยาบาลบ้า! มืดมีดเสียสติ! เสียงตะโกนใส่หน้า เจนนี่ยังคงยืนนิ่งอยู่ในความสงบ เธอคิดว่ามันเป็นเวลาสมควรแก่การรอผู้มีอำนาจเข้ามาคลี่คลายสถานการณ์ครั้งนี้ แต่พอตำรวจมาถึง พวกเขากลับปฎิบัติและพูดไม่ดีกับเธอ

"คุณรู้จักเขามานานยัง?" ระหว่างไปโรงพัก ตำรวจคนแรกถาม
"คุณรู้ได้ไงว่าเขาจะทำร้าย เขาบอกว่าจะมาแนะนำตัวต่างหาก" คนที่สองถามต่อ
"อาวุธที่ใช้ โหดร้ายมากนะจ๊ะที่รัก" คนที่สามสมทบ " การพกพาอาวุธแบบนี้ มันมีแต่ปัญหาน่ะ!"
เจนนี่เงียบ รอจนพี่ชายทั้งสองมาเคลียร์ สองคนนี้เป็นนักกฎหมายจากเคมบริด์ที่ตั้งอยู่อีกริมฝั่งหนึ่งของแม่น้ำ คนหนึ่งยังเป็นนักเรียน อีกคนหนึ่งเป็นอาจารย์
การ์ปเขียนถึงพวกเขาว่า " ทั้งสองเป็นตัวแทนที่แสดงให้เห็นว่า การฝึกฝนวิชาทางกฎหมายตกต่ำลงอย่างไร และเป็นการย้ำเตือนว่า การศึกษาทางกฎหมายเป็นสิ่งที่วิเศษสุดยอด" ตอนพวกเขามาถึง สีหน้าทั้งสองไม่ค่อยสู้ดีนัก "ทำแม่ช้ำใจเรื่อยนะเธอ" พี่คนแรกกล่าว
"นี่น่ะ ถ้าเธอเรียนซะที่เวลเลสเลย์ เรื่องแบบนี้คงไม่เกิดขึ้น" อีกคนหนึ่งพูด
เจนนี่ตอบว่า " ฉันเป็นผู้หญิงตัวคนเดียว พี่จะให้ฉันทำไง?"
พี่ชายคนแรกถามว่า "เธอพิสูจน์ได้ไหมล่ะ ว่าก่อนหน้านี้เธอไม่ได้รู้จักเขา?"
ขณะที่อีกคนกระซิบเบาๆ " บอกตามตรงดีกว่าเจนนี่ คบกับเขานานรึยัง?"

ในที่สุดทุกอย่างก็จบลงด้วยดี ตำรวจพบว่า ชายคนนี้เดินทางมาจากนิวยอร์คเพื่อมาเที่ยวในเมืองบอสตัน เขามีภรรยาและบุตรอาศัยอยู่ที่นั้น และเนื่องจากเขาเกรงว่าทางบ้านจะระแคะระคายเขาเลยสารภาพจนหมด ทุกคนเห็นพ้องว่ามันคงจะแย่ ถ้าเป็นเช่นนั้นจริง เจนนี่ถูกปล่อยตัวโดยไร้ข้อหา แต่เธอหงุดหงิดที่ตำรวจริบมีดผ่าตัด พี่ชายกล่าวว่า "โธ่เจนนี่ ช่างมันเถอะ ไปขโมยเอาใหม่สิ"
เจนนี่โต้ "รู้ไว้ด้วยน่ะพี่ ฉันไม่ได้ขโมยมา"
"เธอคงต้องหัดคบเพื่อนบ้างแล้วล่ะเจนนี่" พี่ชายคนแรกเอ่ยขึ้น
"โดยเฉพาะเพื่อนที่เวลเลสเลย์" คนที่สองเสริม
"ขอบคุณพวกพี่มาก ที่มาช่วย..เวลาฉันโทรหา" เจนนี่ตัดบท
"เราเป็นครอบครัวเดียวกันนี่" พี่ชายตอบ
"เลือดย่อมเข้มข้นเสมอล่ะ" สีหน้าของพี่ชายอีกคนสลดลงเล็กน้อยเมื่อนึกถึงสิ่งที่พูดไป เพราะชุดของน้องสาวเต็มไปด้วบคราบเลือดเปรอะเปื้อน
เจนนี่ย้ำกับพวกเขาว่า "พี่จำไว้อย่างหนึ่งเถอะ ฉันเป็นคนดีแล้วกัน"
"เจนนิเฟอร์" พี่ชายคนโตเรียก เขาคนนี้เคยเป็นวีรบุรุษในวัยเด็กของเธอ เป็นตัวอย่างความเฉลียวฉลาดและความยุติธรรม เขากล่าวอย่างเคร่งขรึมว่า "จะดีมากเลย ถ้าเธอจะไม่ยุ่งกับชายที่แต่งงานแล้ว"
" อ้อ อีกอย่าง เราไม่บอกแม่หรอก" คนที่สองรีบบอก
"โดยเฉพาะกับพ่อ เราจะปิดปากให้สนิทเชียว" คนโตพยายามจะเปลี่ยนบรรยากาศ เขาขยิบตาให้เธอ วินาทีนั้นเจนนี่เชื่อว่าใบหน้าที่บิดเบี้ยวของกล้ามเนื้อเป็นสิ่งวีรบุรุษของเธอฝึกหัดทำมาเป็นเวลานาน
บริเวณรอบๆที่ยืนอยู่ ด้านข้างพี่ชายแสนดีมีโปสเตอร์แผ่นใหญ่รูปลุงแซม ในภาพมีทหารตัวเล็กๆกำลังไต่มือลงมา ข้านล่างเป็นแผนที่ทวีปยุโรป ใต้ภาพเขียนว่า " โปรดสนับสนุนทหารของเรา" พี่ชายคนโตเหลือบมองเจนนี่ผู้กำลังจ้องภาพนั้น ก่อนจะเอ่ยว่า"แล้วอย่ายุ่งกับพวกทหารนะ" พี่ชายเธอไม่รู้หรอกว่า ไม่กี่เดือนหลังจากนั้นเขาถูกส่งไปเป็นทหารเสียเองและเป็นผู้หนึ่งที่ไปไม่กลับ เป็นคนทำให้แม่ช้ำใจทั้งๆที่เขาเคยพูดถึงทหารด้วยความเกลียดชัง

หลังจากสงครามเลิก พี่ชายอีกคนประสบอุบัติเหตุเรือยนต์ชนกัน เขาจมน้ำตายห่างจากบ้านตระกูลฟิลด์ที่ท่าด๊อกเฮดเพียงไม่กี่ไมล์ ภรรยาของเขาตกอยู่แต่ในความเศร้าหมอง แม่ของเจนนี่กล่าวว่า "เธอยังสาวและมีเสน่ห์ ลูกเธอก็เรียบร้อย ไม่ก้าวร้าว อย่างน้อยตอนนี้ก็ยังไม่เป็น พอหมดการไว้ทุกข์ และถึงเวลาอันสมควร เธอน่าจะมีใครใหม่ที่เหมาะสมสักคน" ผ่านไปเกือบปีหลังจากสามีตาย ภรรยาผู้เงียบขรึมของพี่ชายมาถามเจนนี่ว่า ...เวลาอันสมควร...ผ่านไปหรือยัง เธอจะได้ทำอะไรตามใจสักที โดยเฉพาะเรื่อง...การคบใครสักคน.. ที่ผ่านมาเธอไม่อยากให้แม่สามีผิดหวังหรือไม่สบายใจ เธอพยายามถามเจนนี่ว่า เธอควรจะเลิกไว้ทุกข์ได้หรือยัง
เจนนี่ถามกลับ " อ้าว ถ้าเธอไม่รู้สึกอยากไว้ทุกข์ จะทำทำไมล่ะ?" ในหนังสืออัตชีวประวัติของเจนนี่ ฟิลด์ เธอเขียนถึงพี่สะใภ้ว่า "เป็นผู้หญิงที่น่าสมเพชที่สุดที่ต้องคอยให้คนอื่นมาบอกว่า..เธอควรจะรู้สึกอย่างไร" ส่วนการ์ปเขียนถึงเธอว่า "นี่คงเป็นผู้หญิงงี่เง่าที่สุดตั้งแต่แม่ผมเคยเจอ แล้วที่น่าขำมาก คือผู้หญิงคนนี้จบมาจากโรงเรียนเวลเลสเลย์"

หลังจากกล่าวราตรีสวัสดิ์กับพี่ชาย เธอกลับห้องพักใกล้ๆกับโรงพยาบาลบอสตันเมอร์ซี่ เจนนี่รู้สึกสับสนเกินกว่าจะโกรธเคืองกับเรื่องทั้งหมด กับรู้สึกเจ็บแปลบๆตรงกกหู บริเวณนั้นมีรอยฟกช้ำยาวมาถึงหัวไหล่ แม้จะพยายามข่มตาให้หลับเพียงไร เจนนี่พบแต่อาการปวดเมื่อย เธอพยายามนึกว่าตัวเองไปชนกับอะไรเข้า จะเป็นตอนที่โดนพนักงานกระชากตัวในโถงล๊อบบี้ แล้วเขาคว้ามือเธอไปไขว้หลังเพื่อกั้นเธอออกจากทหารคนนั้นหรือเปล่า เธอเริ่มไม่แน่ใจ รู้แต่ว่าตอนนี้เธอนึกถึงแต่ขวดน้ำร้อนของแม่ เจนนี่ลุกจากเตียงไปควานหาในตู้ เธอหยิบกล่องออกมาใบหนึ่ง ครั้นพอเปิดดู กลับพบว่ามันไม่ใช่ขวดน้ำร้อนที่แม่เรียก มันดันเป็นถุงของเหลวชนิดหนึ่ง ซึ่งเธอรู้ทันทีที่ผ่านมาแม่คิดอะไรในใจ เพียงแต่เรียกให้ดูดีไปอย่างงั้น ปกติถุงแบบนี้ถูกนำมาใช้ป้องกันการตั้งครรภ์ ชำระล้างทำความสะอาดหลังจากที่ผู้หญิงหลับนอนกับผู้ชาย แต่ในโรงพยาบาล เขาใช้ถุงนี้เพื่ออนามัยภายในของผู้หญิงในทุกๆด้าน ทำความสะอาดได้หมด สำหรับเจนนี่แล้ว ถุงประเภทนี้เปรียบเหมือนเครื่องบำบัดวาเลนไทน์ของพวกผู้ชายนั้นเอง

เจนนี่หยิบกล่องทั้งหมดออกมาดู ค่อยๆแกะออกทีละใบ นึกถึงคำแม่ลอยเข้ามาในโสตประสาท "ใช้มันนะลูก" แม่คงหวังดีไม่น้อย แต่เธอรู้สึกผิดหวังที่แม่คิดว่าเธอเป็นผู้หญิงประเภทมั่วในกิจกรรมทางเพศ ไม่มีความรับผิดชอบชั่วดีกับเรื่องพวกนี้ ตอนนี้เธอไม่แปลกใจแล้วว่าทำไมแม่ชอบยกวลี "ตั้งแต่ออกจากเวลเลสเลย์..." มาอ้าง แม่คงคิดว่าเธอจะ มั่ว จน เหมาหมดทั้งวง! เจนนี่คลานกลับเตียงพร้อมถุง เธอใส่น้ำร้อนเข้าไปจนเต็ม นำมาสอดประคบใต้หัวไหล่ พอก้มมองดูจุกที่ปิดด้านบน เธอเริ่มไม่แน่ใจว่ามันจะไม่รั่ว เธอดึงจุกออกมา หย่อนมันลงไปในแก้วน้ำว่างเปล่าข้างเตียง เอานิ้วมือปิดแทน คืนนั้นทั้งคืนเจนนี่นอนฟังเสียงรอยรั่วของน้ำในถุง

ในโลกสกปรกโสมมใบนี้ เจนนี่คิดว่า ถ้าคุณไม่ได้เป็นภรรยาใครสักคน คุณก็คงเป็นเแค่โสเภณีคนหนึ่งเท่านั้น หรือคุณอาจกำลังอยู่ในขั้นที่กำลังจะได้เป็น แต่ถ้าคุณไม่ได้อยู่ในประเภทใดประเภทหนึ่งเลย ทุกคนจะทำให้คุณรู้สึกว่าคุณเป็นพวกผิดปกติ
เจนนี่กลับรู้สึกว่า ตัวเธอเองปกติดี

นั่นคือบทเริ่มต้นจากหนังสืออัตชีวประวัติที่เธอเขียน ซึ่งหลายปีต่อมา มันกลายเป็นหนังสือขายดีโด่งดังข้ามปี ถึงแม้ว่าหนังสือเธอจะโหดร้ายต่อโลกก็ตาม ว่ากันว่า หนังสือของเธอเป็นสะพานเชื่อมที่ลดช่องว่างระหว่างคุณค่าทางวรรณกรรมกับความนิยมชมชอบของมหาชนให้ใกล้เคียงกันที่สุด การ์ปพูดถึงหนังสือของแม่ว่า คุณค่าทางวรรณกรรมที่ได้จากหนังสือเล่มนี้ คงเหมือนแคทตาล็อกขายสินค้าของห้างเซียร์และห้างโรบั๊กเท่านั้น แต่อะไรล่ะทำให้เจนนี่ ฟิลด์ถูกมองว่าเป็นคนใฝ่ต่ำ ปากร้าย มีพฤติกรรมไม่ค่อยจะสู้ดี คงไม่ใช่พี่ชายของเธอ ไม่ใช่ผู้ชายในโรงภาพยนตร์คนที่ทำชุดเธอเปื้อน อีกทั้งไม่ใช่ถุงน้ำของแม่ ทั้งหมดนี้คงเป็นแค่ส่วนประกอบเล็กๆที่ผลักดันตัวเจนนี่ เพราะทุกอย่างมันชัดแจ้งออกมาจากตัวเธอเอง ยิ่งป้าเจ้าของหอพักที่เจนนี่อาศัยอยู่ (ผู้หญิงอารมณ์แปรปรวนผู้เชื่อว่า ผู้หญิงทุกคนในโลกนี้เป็นพวกพร้อมจะระเบิดความสำส่อน) ตอนเธอพบถุงน้ำเก้าถุงในห้องพักและห้องน้ำเล็กๆของเจนนี่ ถึงแม้เธอจะรู้สึกผิดที่ไปละเมิดยุ่งย่าม แต่พอเธอเห็นถุง เธอกลับกลัวความสกปรกเลอะเทอะของมันมากกว่าความกลัวอย่างอื่นในใจตน หรืออาจเลวร้ายไปกว่านั้น ถุงพวกนี้คงเป็นตัวแทนของปมตัณหาความอยากที่ซ่อนไว้ภายใน เป็นปรารถนาแห่งการต้องการน้ำฉีดเข้าไปในร่างกายซะเอง เหตุผลนี้ของเจนนี่คงทำให้เจ้าของหอฝันร้ายที่สุด

ส่วนเรื่องรองเท้าสิบสองคู่นั้น เจ้าของหอจะคิดยังไง เจนนี่เดาไม่ออก แต่รู้ว่าต้องพิลึกแน่ๆ คงพอกับพ่อแม่เธอเมื่อก่อน ซึ่งตอนนั้นมันปวดหัวสิ้นดี เจนนี่ถึงได้ย้ายออกจากบ้านมา แต่สิ่งเหล่านี้ก็ไม่ไช่สิ่งที่ทำให้เธอมองดูเป็นคนร้ายกาจ ถึงแม้จะมีคนแบบพ่อแม่ พี่ชาย หรือแม้แต่ป้าเจ้าของหอพัก ผู้เชื่อว่าเจนนี่มีชีวิตเหลวไหล โดยที่พวกเขาไม่ได้สนใจไยดีต่อความเห็นหรือความรู้สึกในใจเธอเลย แต่เธอก็ยังมั่นใจว่าได้ทำทุกอย่างด้วยความบริสุทธิ์ใจและด้วยความคิดที่ดีเสมอ ตอนนั้นเองที่เธอตัดสินใจแล้วว่าจะทำต่อไป และเป็นตอนที่เธอตัดสินใจย้ายมาอยู่หอพัก แต่ก็ยังตามใจพ่อแม่ด้วยการแบกรองเท้าและถุงน้ำกลับมาทุกครั้ง หากพวกเขาคิดว่า เธอเป็นแค่โสเภณี เธอก็อยากให้พวกเขาเชื่อมั่นว่า เธอเป็นคนสะอาดและน่าจะดูแลตัวเองได้ ช่วงเวลานั้นสงครามมีส่วนช่วยให้เจนนี่ลืมเรื่องการปฎิบัติของครอบครัว มันปกป้องตัวเธอจากความขมขื่นและน่าสมเพช เจนนี่ไม่ใช่คนทำงานประเภทแค่มาเป็นผู้"อาศัย" เธอเป็นนางพยาบาลที่ดี งานท่วมหัว ไม่สุงสิงกับใคร ขณะที่พยาบาลคนอื่นๆจับกลุ่ม พอตกเย็นไปเที่ยว เจนนี่กลับไม่เคยปรารถนาที่จะถอดเครื่องแบบด้วยซ้ำ เธออยู่อย่างโดดเดี่ยว ไม่สนใจและไม่สังสรรค์ เบื่อสังคมในโรงพยาบาลเป็นที่สุด โดยเฉพาะเรื่องแก่งแย่งหน้าที่ ยศ ตำแหน่งกันเอง เธอคิดว่าขนาดที่บอสตันเมอร์ซี่ สิ่งพวกนี้ยังน่ารำคาญมาก ถ้าย้ายไปอยู่พวกโรงพยาบาลทหารมันคงจะหนักกว่านี้

อย่างแรกเลยที่ทำให้เธอสถิตอยู่ที่นี่ คือ เธอหลงรักเด็กทารกตัวน้อยๆ ขณะที่คนอื่นๆเริ่มย้ายออกไป เธอกลับกลายเป็นสิ่งที่ดีที่สุดของที่นี่ เป็นพยาบาลคอยดูแลแม่และเด็กอ่อนที่พ่อตายหรือหายสาบสูญ เธอให้กำลังใจกับบรรดาแม่ๆทุกคน ลึกๆในใจเธอรู้สึกอิจฉาคนเหล่านี้ เพราะสำหรับเธอ สถานการณ์แบบนี้เป็นสถานการณ์ในอุดมคติทีเดียว การได้ตกอยู่ในสภาพแม่กับลูกเกิดใหม่ผู้ถูกทอดทิ้ง ส่วนสามีตายเพราะถูกยิง หรือเครื่องบินตกในฝรั่งเศส การเป็นผู้หญิงสาวกับลูกเล็กๆตัวคนเดียวและการมีชีวิตที่รอการดำเนินอยู่เบื้องหน้า โดยที่เด็กไม่มีสายใยอื่นมาผูกพัน เป็นการให้กำเนิดแบบบริสุทธิ์สำหรับเธอ อย่างน้อยในอนาคต การรักษาปีเตอร์คงไม่จำเป็นด้วย แน่นอนที่สุดผู้หญิงพวกนี้ไม่มีความสุขเหมือนอย่างที่เจนนี่หวังเสมอไป พวกหล่อนตกอยู่ในความเศร้าโศก(จำนวนมาก) บ้างถูกทอดทิ้ง(อีกพวกหนึ่ง) บ้างผิดหวังกับการมีลูก(อีกจำนวนหนึ่ง) บ้างอยากได้สามีและพ่อสำหรับลูก (หลายคนทีเดียว) แต่ยังไงเจนนี่ ฟิลด์ยังเป็นคนให้กำลังใจกับพวกเธอทั้งหมด เธอพูดแทนความโดดเดี่ยวทั้งมวล บอกกับพวกแม่แม่ว่า พวกเธอนั้นเป็นคนโชคดีขนาดไหน
"เธอไม่เชื่อเหรอ ว่าเธอเป็นคนดีกัน?" เจนนี่ถามขึ้น ซึ่งส่วนใหญ่ก็คิดเช่นนั้น
"ดูลูกเธอสิสวยมากเลย เห็นม่ะ?" ส่วนใหญ่ก็คิดเช่นนั้นเช่นกัน
"แล้วคนเป็นพ่อล่ะ? พวกเขาเป็นไง?" หลายคนบอกขี้เกียจ พวกสวะบ้าง เลว ขี้โกหก ไม่ดีสักอย่าง เจ้าชู้ไปเรื่อย แต่บางคนคร่ำครวญ พวกเขาตายแล้วนะ "งั้นพวกเธอเป็นยังงี้ดีแล้วสิ ใช่ไหม?" เจนนี่ถาม
ผู้หญิงบางคนเชื่อในมุมมองของเจนนี่ แต่ชื่อเสียงในการปลุกปลอบขวัญกำลังใจต่อขบวนการเลี้ยงเด็กก็ลำบากลำบนเช่นเดียวกัน เพราะนโยบายของโรงพยาบาลไม่เอื้ออำนวยต่อแม่ๆพวกนี้
"ยายพระแม่มารีเจนนี่" พวกพยาบาลชอบล้อเธอ "ถ้าอยากมีลูกแบบง่ายๆ ทำไมไม่ขอพรพระเจ้าเสกให้สักคนล่ะ?"

ในหนังสือของเธอ เจนนี่เขียนว่า " ฉันอยากมีงานทำและอยากอยู่คนเดียว นั่นทำให้ฉันกลายเป็นผู้ต้องสงสัยทางเซ็กส์ แล้วถ้าฉันยังอยากมีลูก แต่ไม่ต้องการใช้ชีวิตหรือร่างกายกับใคร นั่นก็ทำให้ฉันเป็นผู้ต้องสงสัยทางเซ็กส์ด้วยเหมือนกัน" นั่นเป็นส่วนทำให้เธอดูร้ายกาจด้วย(นี้คือที่มาของชื่อหนังสือที่มีชื่อเสียงของเธอ: ผู้ต้องสงสัยทางเพศ อัตชีวประวัติของเจนนี่ ฟิลด์)

เจนนี่ ฟิลด์พบว่าคุณจะได้รับการยอมรับนับถือในการอยู่ร่วมในสังคมด้วยการช๊อคชาวบ้านมากกว่าการใช้ชีวิตอยู่เงียบๆคนเดียว เจนนี่เล่าให้นางพยาบาลคนอื่นๆฟังว่า วันหนึ่งเธอจะหาผู้ชายมาทำให้ท้อง แค่นั้นแหละ ไม่เอาอะไรอีก เธอไม่รู้สึกสนุกกับการที่ผู้ชายจะมีอะไรกับเธอมากกว่าหนึ่งครั้ง ข่าวนี้แพร่สะพัดไปอย่างรวดเร็ว หลังจากนั้นไม่นาน เจนนี่ได้รับข้อเสนอเป็นจำนวนมาก เธอกำลังลังเลอยู่ว่าจะล่าถอย อายที่ความลับรั่วไหลออกไป หรืออยู่อย่างหน้าไม่อาย นักเรียนแพทย์คนหนึ่งบอกเธอว่าเขายินดีจะเป็นอาสาสมัครให้ แต่มีข้อแม้ว่า เขาต้องมีโอกาสนอนกับเธอหกครั้งในวันหยุดสุดสัปดาห์ เจนนี่ตอบว่าข้อเสนอของเขา แสดงว่าเขาเป็นพวกขาดความมั่นใจ เธออยากให้ลูกที่เกิดมารู้สึกมั่นคงกว่านั้น คนวางยาสลลบประจำโรงพยาบาลยื่นข้อเสนอ เขาจะส่งเสียเงินเพื่อการศึกษาของเด็กจนจบวิทยาลัย แต่เจนนี่บอกเขาว่าดวงตาเขาติดกันเกินไป ฟันเรียงไม่สวย เธอไม่อยากให้ลูกที่เกิดมาดูผิดปกติคล้ายคนพิการ ส่วนแฟนหนุ่มของเพื่อนพยาบาลปฎิบัติกับเจนนี่แย่มาก เขาทำให้เธอตกใจในโรงอาหาร ด้วยการส่งถ้วยนมให้ ในนั้นเต็มไปด้วยของเหลวสีขุ่นๆ เขาบอกว่า "สเปิร์ม" พลางก้มลงมองแก้ว "ทั้งหมดนี้ ครั้งเดียวเท่านั้น ผมไม่มั่วไปเรื่อยหรอก ถ้าทุกคนมีโอกาสคนละครั้ง ผมคงเป็นผู้ชายของคุณ" เจนนี่รับแก้วมาดูอย่างเยือกเย็น พระเจ้าเท่านั้นที่จะรู้ว่าอะไรอยู่ในแก้ว ชายหนุ่มพูดว่า "นี้คงบอกได้บ้างว่าผมมีอะไรดีดีอยู่บ้าง เมล็ดเชื้อมันเยอะน่ะ" ว่าแล้วเจนนี่ก็เทแก้วน้ำขุ่นๆนั้นลงไปในกระถางต้นไม้ข้างๆ ก่อนตอกกลับว่า "ฉันอยากได้ลูก ไม่ได้อยากเพาะพันธุ์สเปิร์มทั้งฟาร์มหรอกนะ"

เจนนี่รู้ว่าเรื่องทั้งหมดมันยากเย็นกว่าที่คิดไว้ เธอต้องเรียนรู้ที่จะยอมรับสภาพและตอบกลับอย่างสุภาพด้วย ในโรงพยาบาลต่างเห็นว่า การกระทำเช่นนี้ของเจนนี่กระด้างไป เธอไปไกลเกินเหตุ ทั้งๆที่ทุกคนพยายามมองให้เป็นเรื่องตลก แต่ดูเหมือนว่าเจนนี่เองมีความแน่วแน่ตั้งใจมาก พวกเขาคิดว่าถ้าเธอไม่ดันทุรัง เธอคงจะหมายถึงแบบนั้นจริงๆ และถึงเพื่อนร่วมงานจะแหย่เธอยังไง เจนนี่ก็ไม่ขำ ขณะเดียวกันพวกเขาก็พาเธอขึ้นเตียงไม่ได้ด้วย การ์ปเขียนถึงอาการนี้ของแม่ว่า "เพื่อนร่วมงานรู้สึกว่าแม่ชอบทำตัวเหนือชาวบ้าน พวกเขาเลยไม่ค่อยจะปลื้มนัก"

พวกเขาจึงออกนโยบายเพิ่มความลำบากลำบนให้เธอ โดยบอกว่า มันเป็นการตัดสินใจของคณะกรรมการ ทั้งนี้เพื่อ"ตัวเธอเอง"จะได้พ้นทุกข์ ด้วยการย้ายเธอจากแผนกแม่และเด็กซะ เพราะตราบใดที่ในหัวเธอมีแต่เรื่องลูก เธอก็จะเป็นแบบนี้อยู่เรื่อยๆ ทางที่ดีเธอควรเลิกยุ่งเกี่ยวกับเรื่องสูตินารีทั้งปวง อย่างน้อยก็ต้องพาเธอให้พ้นจากตู้เด็กอ่อน เพราะเธออ่อนไหวเกินไปในหัวใจและสมอง

แต่ถึงเธอจะถูกย้ายไป พวกเขาก็ยอมรับว่าเธอเป็นนางพยาบาลที่ทำงานดีมาก พวกเขาจึงส่งเธอไปอยู่แผนกดูแลคนไข้พิเศษ เพราะจากประสบการณ์การดำเนินงานของโรงพยาบาลบอสตันเมอร์ซี่ พยาบาลคนไหนก็ตามถูกส่งมาแผนกนี้ พยาบาลคนนั้นจะลืมปัญหาส่วนตัวจนหมดสิ้น แน่นอนที่สุดเจนนี่เข้าใจว่าพวกเขาอยากให้เธออยู่ห่างจากเด็กเล็ก แต่เธอเสียใจตรงที่ว่าพวกเขาคิดสั้นไปหน่อยเกี่ยวกับ"การควบคุมตนเอง"ของเธอ ใช่สิ สิ่งที่เธอต้องการมันอาจจะแปลกสำหรับคนอื่น แต่ทำไมต้องคิดว่า เธอไร้สติ ซึ่งมันเป็นความคิดที่เจนนี่เห็นว่าไม่มีเหตุผลเอาเสียเลย แต่ไม่เป็นไร ยังมีเวลาอีกมากมายในการที่จะตั้งครรภ์มีลูก เธอไม่ได้รีบนัก มันแค่เป็นส่วนหนึ่งในแผนงานชีวิตเท่านั้น

ช่วงนั้นบ้านเมืองอยู่ในระหว่างสงคราม ในแผนกดูแลพิเศษไม่ค่อยมีงานยากๆให้ทำ ผู้ป่วยส่วนใหญ่ที่ถูกส่งมาจากโรงพยาบาลอื่นๆ มักเป็นรายที่หมดหวัง เช่นคนไข้สูงอายุ คนไข้ที่ประสบอุบัติเหตุปางตาย บางรายสาหัสจากเหตุรถชน หรือเด็กที่ประสบเหตุอย่างรุนแรง แต่ส่วนมากคนไข้จะเป็นพวกทหาร และผลที่เกิดจากสงครามกับพวกเขา เราไม่ควรถือว่าเป็นอุบัติเหตุ

เจนนี่จัดแผนกคนไข้ทหารบาดเจ็บของเธอเอง นี่คือประเภทที่เธอแยกไว้

1. พวกที่ร่างกายถูกเผาไหม้ ไม่ว่าจะประสบเหตุเพลิงไหม้ในเรือ(มีรายหนึ่งอาการสาหัสถูกส่งมาจากโรงพยาบาลราชนาวีในเชลซี) ในเครื่องบิน หรือบนบก เจนนี่ก็เรียกคนกลุ่มนี้ว่า "พวกอาการภายนอก"
2. พวกที่ถูกยิงหรือทำร้ายในที่แปลกๆซึ่งเป็นอวัยวะภายใน และกำลังประสบปัญหาใหญ่กับอาการพวกนี้ เจนนี่เรียกว่า "พวกอวัยวะจำเป็นสาหัส"
3. พวกที่อาการบาดเจ็บดูลึกลับซับซ้อน พวกเขาเหมือนไม่มีสติอยู่ "ที่นั้น" ถูกทำร้ายตรงกระดูกสันหลัง และสมองจนเกือบเป็นอัมพาต บ้างอยู่ในอาการสะลึมสะลือ บ้างก็เลื่อนลอย เจนนี่เรียกพวกนี้ว่า "พวกอาการลาหยุด" มีบางโอกาสที่คนไข้อาการลาหยุดอาจเป็นคนไข้อวัยวะจำเป็นสาหัสได้เช่นกัน
4. พวกสุดท้ายคือ "พวกอาการลาขาด" หายไปจากโลกทำนองนั้น