ชั้นหนังสือ : ชวนไปอ่าน
 |
THE HOURS : Michael Cunningham |
|
แปลโดย SleepyO บทนำ เธอออกจากบ้านอย่างรีบเร่ง โดยสวมเสื้อผ้าที่หนาเกินไปสำหรับอากาศเยี่ยงในวันนี้ ขณะนี้คือปีค.ศ. 1941 ปีแห่งการย้อนกลับมาของสงครามอีกครั้ง ก่อนออกจากบ้าน เธอเขียนจดหมายทิ้งไว้ให้เลียวนาร์ดหนึ่งฉบับ และอีกหนึ่งฉบับจ่าหน้าถึงวาเนสซ่า หลังจากนั้นก็เดินตรงดิ่งไปยังแม่น้ำอย่างมีจุดมุ่งหมายในใจ เธอแน่ใจในสิ่งที่กำลังจะทำจะเกิดขึ้น แต่รอบๆตัวเธอในตอนนี้หันเหความสนใจของเธอออกไป ภาพของทางเดินที่ลาดลงสู่เบื้องล่าง โบสถ์ ฝูงแกะกระจัดกระจาย แสงไฟสีเหลือง กลิ่นกำมะถันที่ลอยมาจางๆ ทุ่งหญ้าภายใต้ท้องฟ้าที่ใกล้จะมืดมิด เธอหยุดฝีเท้าสนิทลงกับที่ ค่อยๆหันไปมองฝูงแกะ มองท้องฟ้า ก่อนจะก้าวเดินต่อไป เสียงแผ่วเบาของคนคุยกันลอยมาจากทางด้านหลัง เสียงทิ้งระเบิดจากฟากฟ้าไกลโพ้น เธอพยายามเงยหน้ามองหาเครื่องบิน แต่กลับมองไม่เห็น เธอเดินผ่านคนงานที่ทำงานอยู่ในไร่คนหนึ่ง (เขาชื่อจอห์นหรือเปล่า? เธอไม่แน่ใจ) เป็นชายรูปร่างแข็งแรง ศีรษะเล็ก สวมชุดคนงานในไร่สีเปลือกมันฝรั่ง กำลังล้างร่องน้ำที่ไหลผ่านแปลงต้นกก ชายคนนี้เงยหน้าขึ้นมามองเธอ แล้วก้มต่ำลง จ้องตาของเขาลงในน้ำสีน้ำตาลตรงหน้า ตอนที่เธอเดินผ่านเพื่อไปแม่น้ำตามเส้นทางของเธอ เธอนึกถึงเขา คิดว่าว่าเขาช่างเป็นคนโชคดี เป็นคนประสบความสำเร็จ ถึงแม้จะเป็นคนงานล้างร่องน้ำในแปลงต้นกกก็เถอะ ซึ่งผิดกับตัวเธอ เธอเป็นคนชีวิตล้มเหลว เธอไม่ได้เป็นนักเขียนที่ยิ่งใหญ่อะไร มากกว่ามีพรสวรรค์แต่ในเรื่องบ้าๆ เป็นเพียงคนที่มีความคิดพิลึกพิลั่นคนหนึ่งเท่านั้น............ *** นี่คือช่วงเวลาสุดท้ายของภาพแห่งการรับรู้อย่างแท้จริง ผู้ชายคนหนึ่งสวมเสื้อแจ็กแก็ตสีแดงกำลังยืนตกปลา ตัดกับภาพท้องฟ้าที่สะท้อนอยู่บนผิวน้ำใส เธอเหยียบพลาดหรือลื่นล้มลงไปข้างหน้าโดยไม่ได้ตั้งใจ ก้อนหินฉุดเธอให้ไถลลื่นลงไปในน้ำ ในตอนนั้น ทุกสิ่งทุกอย่างนิ่งสนิท ว่างเปล่า เหมือนการค้นพบความล้มเหลวในชีวิตอีกครั้ง น้ำเย็นยะเยือก เธอสามารถว่ายน้ำกลับไปขึ้นฝั่งได้ง่ายๆถ้าเธอพยายาม แต่ตอนนั้นกระแสน้ำแรงกล้า จนเธอรู้สึกเหมือนโดนห่อหุ้มตัวอย่างกะทันหัน ประหนึ่งเป็นแรงกำลังของบุรุษเพศที่โผล่ขึ้นมาจากใต้ท้องน้ำ ฉุดขาเธอยึดนิ่งไว้ แล้วค่อยๆดึงตัวเธอลงสู่อ้อมอกของเขา เป็นความรู้สึกที่เป็นส่วนตัว หนึ่งชั่วโมงหลังจากนั้น สามีของเธอกลับออกมาจากการดูแลสวน แม่บ้านที่กำลังตบหมอนเพื่อทำความสะอาด หันมากล่าวแก่เขาว่า " คุณผู้หญิงออกไปข้างนอกค่ะ เธอบอกว่า เดี๋ยวจะรีบกลับมา " เลียวนาร์ดเดินขึ้นบันไดตรงไปยังห้องนั่งเล่นเพื่อจะฟังวิทยุ แต่เขาพบจดหมายใส่ซองสีฟ้าหนึ่งฉบับ จ่าหน้าถึงเขา วางอยู่บนโต๊ะ ในจดหมายเขียนว่า.... ที่รักของฉัน ฉันรู้สึกว่าอีกไม่นานนี้ฉันอาจจะเกิดอาการคลุ้มคลั่งอีกครั้ง V. คืนเรือน | ชั้นหนังสือ | The Hours
Copyright © 2000 faylicity.com |