"โลลิตา หรือ คำสารภาพของชายม่ายผิวขาว" คือชื่อเรื่องทั้งสองที่ได้อารัมภบทเรื่องแปลกประหลาดที่ผู้เขียนบันทึกฉบับนี้ได้รับ   "ฮัมเบิร์ต ฮัมเบิร์ต" ผู้แต่งได้เสียชีวิตระหว่างถูกคุมขังจากเส้นเลือดหล่อเลี้ยงหัวใจตีบในวันที่ 16 พฤศจิกายน 1952 ก่อนหน้าที่การพิจารณาคดีจะเริ่มเพียงไม่กี่วัน   แคลเรนส์ โคแอท คลาค ทนายความของเขา ปัจจุบันว่าความในแขวงโคลัมเบีย ผู้เป็นทั้งเพื่อนที่ดีและญาติของข้าพเจ้า ได้ขอร้องให้ข้าพเจ้าตกแต่งแก้ไขต้นฉบับนี้ ซึ่งคำขอร้องนี้มีมูลมาจากวลีหนึ่งในพินัยกรรมของลูกความของเขา ที่ได้มอบอำนาจให้แก่ลูกพี่ลูกน้องที่มีชื่อเสียงของข้าพเจ้าผู้นี้ ให้มีดุลพินิจในทุกเรื่องในการจัดเตรียม "โลลิตา" เพื่อการพิมพ์ การตัดสินใจของมิสเตอร์คลากอาจมาจากข้อที่ว่าบรรณาธิการที่เขาเลือกเพิ่งได้รับรางวัลโพลลิง จากผลงานพอใช้ชิ้นหนึ่ง ("Do the sense make sense?") ซึ่งกอปรด้วยสถานะอันไม่น่าชื่นชูใจบางประการ และยังได้กล่าวถึงความวิปริตต่างๆ ด้วย

งานของข้าพเจ้าง่ายกว่าที่เราคาดกันไว้ นอกจากการแก้ไขความผิดพลาดที่เห็นได้ชัดทางภาษา และการระงับรายละเอียดที่ยุดเย้าบางประการ ที่ถึงแม้ "เอช.เอช." จะได้พยายามแล้ว แต่ก็ยังคงอยู่ในเนื้อความราวป้ายและหินจารึกหลุมศพ (อันเป็นสิ่งชี้บอกสถานที่หรือบุคคลที่ไม่เปิดเผยรสนิยม และยังจำกัดความเห็นอกเห็นใจ) บันทึกพิเศษเล่มนี้ก็ได้รับการนำเสนอโดยครบถ้วนบริบูรณ์ ฉายาพิสดารของผู้แต่งนั้นมาจากการรังสรรค์ของเขาเอง และเป็นที่แน่นอนว่าหน้ากากใบที่ดวงตาอันสะกดจิตเสมือนจะเปล่งประกายอยู่ใบนี้ จะไม่ถูกเปิดโฉมหน้าออก ตามความประสงค์ของผู้สวมใส่   แม้ว่า "เฮซ" จะออกเสียงพ้องกับนามสกุลจริงของตัวเอกหญิง แต่ชื่อของเธอเกี่ยวร้อยกับสายใยของหนังสือเล่มนี้แน่นหนา เกินกว่าที่ใครจะเปลี่ยนแปลงได้ และ (ผู้อ่านจะได้รับรู้ด้วยตนเอง) ว่าไม่มีความจำเป็นอันใดสำหรับการเปลี่ยนแปลงนั้น เอกสารอ้างอิงถึงคดีอาชญากรรมของ "เอช.เอช." สืบค้นได้จากหนังสือพิมพ์เดือนกันยายน 1952 แต่สาเหตุและเป้าหมายของคดีนั้นจะยังคงเป็นปริศนาดำมืดต่อไป หากบันทึกนี้ไม่ได้รับอนุญาตให้มาอยู่ใต้โคมไฟอ่านหนังสือของข้าพเจ้า

เพื่อเป็นประโยชน์แก่นักอ่านรุ่นเก่าที่ปรารถนาจะเฝ้าดูโชคชะตาของบุคคล "จริง" ที่ดำเนินต่อไปจากเรื่อง "จริง" นี้ จึงมีรายละเอียดบางประการที่เปิดเผยได้บ้าง ซึ่งข้อมูลเหล่านี้มาจากมิสเตอร์ วินมุลเลอร์ แห่งแรมสเดล ผู้ประสงค์ให้ปกปิดตัวตนแท้จริงของเขา เพื่อที่ "เงาที่ยาวนานของเรื่องน่าเศร้าและต่ำทรามเรื่องนี้" ไม่ควรสาดต้องไปถึงสังคมที่เขาภาคภูมิใจเป็นส่วนร่วม "หลุยส์" ลูกสาวของเขา ปัจจุบันเป็นนักศึกษาปีที่สอง "โมนา ดาห์ล" เป็นนักเรียนในปารีส "ริตา" เพิ่งสมรสกับเจ้าของโรงแรมแห่งหนึ่งในฟลอริดา มิสซิส "ริชาร์ด เอฟ. ชิลเลอร์" เสียชีวิตในเตียงทำคลอด ขณะให้กำเนิดทารกหญิงที่สิ้นลม ในวันคริสตมาสปี 1952 ที่เกรย์สตาร์ อันเป็นลำเนาที่ไกลสุดทางตะวันตกเฉียงเหนือ "วิเวียน ดาร์คบลูม" เขียนอัตชีวประวัติ "My Cue" ที่จะตีพิมพ์ในไม่ช้า ซึ่งนักวิจารณ์ที่ได้อ่านต้นฉบับกล่าวกันว่าเป็นหนังสือที่ดีที่สุดของเธอ สัปเหร่อในสุสานต่างๆ ที่เกี่ยวข้องรายงานว่าไม่พบวิญญาณสัญจรแต่อย่างใด

เมื่อพิจารณาง่ายๆ ในแง่นวนิยาย หากการบรรยายในเรื่องโลลิตาจะต้องถูกทำให้อ่อนจางลงด้วยวิธีการหลบเลี่ยงแบบดาดๆ สถานการณ์และอารมณ์ในเรื่องก็จะเป็นเรื่องคลุมเครืออย่างที่ผู้อ่านให้อภัยไม่ได้   จริงอยู่ ที่ไม่มีถ้อยคำหยาบโลนแม้สักคำเดียวปรากฏในงานชิ้นนี้ และคนใจกระด้างที่ไม่แยแสศิลปะที่ถูกจำกัดจากแบบแผนสมัยใหม่ ให้ยอมรับกระบวนคำหยาบคายในนิยายซ้ำซากโดยดุษฎี ก็จะต้องตกตะลึงกับการปราศจากถ้อยคำหยาบโลนในโลลิตา แต่ทว่า หากบรรณาธิการจะต้องพยายามเจือจาง หรือตัดฉาก ชนิดที่คนบางประเภทเรียกว่าเป็น "สิ่งยั่วยุทางเพศ" ออกไป (ดูการตัดสินใจสำคัญเมื่อ 6 ธันวาคม 1933 โดย จอห์น เอ็ม. วูลซีย์ เกี่ยวกับหนังสืออีกเล่มที่เด่นกว่านี้) เพื่อสร้างความสะดวกใจที่ขัดแย้งกันเองของพวกเคร่งครัดที่รับไม่ได้ เราก็จำต้องกล่าวถึงการพิมพ์ โลลิตา ใหม่ทั้งหมด เนื่องจากฉากเหล่านั้นที่อาจมีผู้กล่าวหาอย่างขาดทักษะว่ามีการดำรงอยู่ของกามรส ต่างเป็นส่วนที่ส่งผลที่สุดต่อการพัฒนาโศกนาฏกรรมที่มิได้หันเหไปจากอุดมคติสูงสุดทางศีลธรรมแต่อย่างใด ผู้ที่เชื่อว่ามนุษย์เกิดมาเพื่อเห็นแก่ประโยชน์ส่วนตน อาจกล่าวว่าสินค้าลามกก็ใช้ข้ออ้างเดียวกันนี้ แต่ผู้มีความรู้อาจโต้กลับโดยอ้างว่า คำสารภาพเปี่ยมอารมณ์ลึกล้ำของ "เอช.เอช." คือการรำพันถึงสิ่งหาสาระไม่ได้ ซึ่งเป็นสิ่งที่ผู้ชายอเมริกันอย่างน้อย 12% - จากการประมาณที่ "อนุรักษ์นิยม" ของ ดร.บลังค์ ชวาร์มาน (การสื่อสารทางวาจา) - ได้เพลิดเพลินทุกปี ไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง ต่อประสบการณ์พิเศษที่ "เอช.เอช." บรรยายไว้ด้วยความสิ้นหวัง หรืออ้างว่าหากผู้เขียนบันทึกที่วิกลจริตนี้ได้ไปหาจิตแพทย์ที่มีความสามารถในหน้าร้อนแห่งมรณะปี 1947 ก็จักไม่มีหายนะภัยนี้เกิดขึ้น แต่ก็จะทำให้ไม่มีหนังสือเล่มนี้ด้วยเช่นกัน

ผู้แนะนำคนนี้คงได้รับการให้อภัยที่ได้กล่าวสิ่งที่เขาเน้นย้ำในหนังสือและเล็คเชอร์ของเขาอีกครั้ง ว่า "สิ่งที่ทำให้ขัดเคืองใจ" มักจะเป็นคำเดียวกันกับ "ความผิดปกติ" และงานศิลปะที่ยิ่งใหญ่นั้น จะต้องมีแบบอย่างเฉพาะของตัวเองเสมอ และลักษณะเช่นนั้นควรนำมาซึ่งความผิดคาดที่น่าตกใจบ้าง ไม่มากก็น้อย ข้าพเจ้าไม่มีความตั้งใจที่จะยกย่องเชิดชู "เอช.เอช." และไม่ต้องกังขาว่าเขาน่าขยะแขยง ต่ำช้าน่าสังเวช เขาคือตัวอย่างแจ่มแจ้งของโรคเรื้อนทางศีลธรรม เป็นส่วนผสมของความดุร้ายและคะนอง ที่อาจทรยศต่อความทุกข์สากรรจ์ แต่ไม่ได้นำมาซึ่งความน่าดึงดูดใจ เขาเอาแต่ใจอย่างน่าคิด ความคิดเห็นสามัญของเขาจำนวนมากที่เกี่ยวกับผู้คนหรือทัศนียภาพของประเทศนี้น่าหัวเราะเยาะ ความสัตย์อันสิ้นหวังที่จับอยู่ตลอดคำสารภาพนั้นไม่อาจปลดเปลื้องบาปของเล่ห์ร้ายกาจได้ เขาวิปริต เขาไม่ใช่สุภาพบุรุษ แต่เสียงไวโอลินที่ขับขานของเขาได้เสกความอ่อนโยนและความเวทนาอย่างน่าอัศจรรย์ต่อโลลิตา ซึ่งทำให้เรางงงวยไปกับหนังสือเล่มนี้ ขณะที่จงเกลียดจงชังผู้แต่งเหลือทน!

ในฐานะที่เป็นกรณีประวัติศาสตร์ "โลลิตา" จะกลายเป็นงานคลาสสิคในแวดวงจิตบำบัดอย่างไม่ต้องสงสัย และในฐานะงานศิลปะแล้ว โลลิตาอยู่เหนือแง่มุมของการสำนึกโทษบาป และที่สำคัญกว่าคุณค่าทางวิทยาศาสตร์และวรรณคดี คือผลกระทบทางจรรยาต่อคนอ่านที่จริงจัง เนื่องจากการศึกษาบุคคลที่เข้มข้นผู้นี้จะนำมาซึ่งบทเรียนสามัญ: เด็กเอาแต่ใจ มารดาอีโกสูง และคนวิปลาสด้วยแรงปรารถนา - เหล่านี้มิได้เป็นเพียงตัวละครที่โลดแล่นในเรื่อง แต่ยังเตือนเราถึงแนวโน้มอันตราย และได้ชี้ตัวความชั่วร้ายที่ทรงอานุภาพ "โลลิตา" ควรจะทำให้เราทุกคน ทั้งพ่อแม่ นักสังคมสงเคราะห์ นักการศึกษา ได้ปรับปรุงใช้กับตนเอง ด้วยความไม่ประมาทและวิสัยทัศน์ที่ยิ่งกว่าเดิม ต่อการเลี้ยงดูคนรุ่นใหม่ที่ดีกว่าเดิมในโลกที่ปลอดภัยมากขึ้น

John Ray, Jr., Ph.D
วิดเวิรธ์ แมสสาชูเสท

โลลิตา แสงแห่งชีวา เพลิงแห่งกามาของผม ความผิดบาปและจิตวิญญาณของผม โล-ลี-ต้า: ปลายลิ้นนั้นเดินทางสามจังหวะไปตามเพดานในปาก เพื่อหยุดสามคราวที่ริมฟัน โล ลี ต้า

เธอคือโล โลผู้ธรรมดาในตอนเช้า ที่ยืนสูงสี่ฟุตสิบในถุงเท้าข้างเดียว เธอคือโลลาในชุดกางเกง เธอคือดอลลีในโรงเรียน เธอคือโดโลริสบนเส้นกรอกข้อความ แต่ในอ้อมแขนของผมแล้ว เธอคือโลลิตาเสมอมา

เธอมีใครที่มาก่อนเธอหรือไม่ ? เธอมี มีจริงๆ อันที่จริงแล้ว อาจจะไม่มีโลลิตาอยู่เลย หากผมไม่ได้รักเด็กหญิงผู้หนึ่งเข้าในฤดูร้อนคราวหนึ่ง อายุของผมในหน้าร้อนนั้นคือจำนวนปียาวนานก่อนที่โลลิตาจะเกิด คุณวางใจในการใช้ถ้อยคำวิลิสมาหราของฆาตกรได้เสมอ สุภาพสตรีและสุภาพบุรุษแห่งคณะลูกขุน หลักฐานแสดงชิ้นแรกคือสิ่งที่เซราฟ เทวดาเซราฟกับปีกอันประเสริฐ ผู้เข้าใจผิดและใสซื่อจะต้องอิจฉา ดูกลุ่มหนามที่กระหวัดลัดเลี้ยวนี่สิ