ความตายอันแสนเศร้าของเด็กชายหอยนางรม
เขาขอแต่งงานที่เนินทราย
ทั้งสองแต่งงานที่ทะเล
ฮันนีมูนเก้าวัน
ที่เกาะสวรรค์คาปรี
ทั้งคู่ทานอาหารจานพิเศษในมื้อค่ำ
ซุปร้อนกรุ่นของหอยกาบและปลา
ตอนที่เขาดื่มด่ำกับน้ำซุป
หัวใจเจ้าสาวก็ขอพรปรารถนา
คำขอได้กลายเป็นจริง -- เธอให้กำเนิดทารก
แต่หนูน้อยนี่ใช่มนุษย์ไหม?
ก็
อาจจะใช่
สิบนิ้วมือ สิบนิ้วเท้า
มีระบบน้ำเสีย และมองเห็นได้
เจ้าหนูได้ยิน มีความรู้สึก
แต่ปกติหรือเปล่าน่ะหรือ?
ไม่ค่อยเท่าไหร่
การเกิดผิดธรรมชาติ ความเลวร้าย เชื้อชั่วพุพอง
คือจุดเริ่ม จุดจบ จุดรวมวิกฤติการณ์ของทั้งสอง
หล่อนต่อว่าหมอ
"นี่ไม่ใช่ลูกฉันแน่
เขามีกลิ่นทะเล กลิ่นสาหร่าย และกลิ่นน้ำเค็มแท้ๆ"
"คุณควรคิดเสียว่าโชคดีแล้ว อาทิตย์ก่อน ผมพึ่ง
รักษาเด็กผู้หญิงที่มีหูสามข้าง กับจะงอยปากหนึ่ง
ที่ลูกชายของคุณเป็นครึ่งหอยนางรม
จะโทษผมไม่ได้
. . . คุณได้ลองนึกเล่นๆ
ถึงบ้านเล็กสักหลังริมทะเลบ้างไหม?
เมื่อไม่รู้จะตั้งชื่ออย่างไร
ทั้งคู่จึงเรียกเขาว่าแซม
หรือบางที
"เจ้าตัวที่ดูเหมือนหอยแครง"
ทุกคนประหลาดใจ แต่ไม่มีใครตอบได้
ว่าเด็กชายหอยนางรมตัวน้อย จะออกจากกาบของตนเมื่อไหร่?
เมื่อแฝดสี่บ้านทอมสันปะหน้าแซมวันหนึ่งเข้าให้
พวกนั้นเรียกเขาว่าเป็น สัตว์จำพวกหอยที่มีเปลือกสองข้างประกบกัน แล้วรีบวิ่งเปิดไป
เที่ยงวันหนึ่งในฤดูใบไม้ผลิ
แซมถูกทิ้งให้ตากฝน
ที่ทิศตะวันตกเฉียงใต้ของซีวิวและเมน หัวมุมถนน
เขามองน้ำฝนไหลลงท่อน้ำ
มองน้ำฝนไหลวน
แม่ของเขาอยู่บนทางด่วน
ในเลนที่เสีย
กำลังรัวกำปั้นใส่รถยนต์
เธอไม่อาจเก็บ
ความเจ็บ
สิ้นหวัง ทุกข์ทน
ที่มีแต่จะเพิ่มขึ้นล้นพ้น
"จริงๆ นะคะ ที่รัก" หล่อนกล่าว
"ฉันไม่อยากจะเยาะอะไร
แต่กลิ่นคาวของความไม่ชอบมาพากลเรื่องนี้
ฉันว่าเป็นเพราะเจ้าลูกชาย
ฉันไม่อยากพูด แต่จำเป็นต้องออกเสียง
เธอกำลังโทษลูกเรา เรื่องปัญหาบนเตียง"
เขาลองขี้ผึ้ง ลองยาทา
ที่ทำให้เป็นสีแดงไปทั่ว
เขาลองยา ลองโลชั่น
และตัวยาจากตะกั่ว
เขาเจ็บ เขาคัน เขากระตุก เขาเลือดไหล
หมอวินิจฉัย
"ผมไม่แน่ใจ
แต่สาเหตุของปัญหานี้ รักษาได้
ว่ากันว่าหอยนางรมจะเพิ่มพลังทางเพศ
บางทีการกินลูกชาย
อาจช่วยให้คุณทำได้หลายชั่วโมง!"
เขาย่องปลายเท้า
เขาเข้ามาลับลับ
เหงื่อผุดที่หน้าผาก
ที่ริมฝีปากคือคำสับปลับ
"ลูกเอ๋ย เจ้าเป็นสุขดีไหม? พ่อไม่อยากสอดรู้
แต่ลูกฝันถึงสวรรค์บ้างไหม
เคยคิดบ้างหรือไม่ว่าอยากตาย?
แซมกะพริบตาปริบปริบ
ไม่ได้ตอบอะไร
พ่อลูบมีดด้วยนิ้ว แล้วขยับเนคไท
เมื่อเขาหยิบลูกชายขึ้นมา
แซมหยดโซมใส่เสื้อนอก
เขาจ่อเปลือกหอยที่ปาก
แซมไหลเลื่อนลงลำคอ
พวกเขาฝังแซมในทรายข้างทะเล ใช้เวลาไม่นาน
-ถอนหายใจเป็นคำสวดมนต์ ร้องไห้ด้วยหนึ่งหยดน้ำตา-
ก่อนบ่ายสาม ก็พากันกลับถึงบ้าน
ไม้กางเขนสีเทาปักที่หลุมศพของเด็กชายหอยนางรม
ถ้อยคำเขียนในทราย
สัญญาว่าพระเจ้าจะทรงรักษา
แต่ความทรงจำนี้หายไป ด้วยหนึ่งเกลียวคลื่นใหญ่ที่ซัดมา
กลับบ้านเป็นสุขบนเตียง
เขาจูบเธอแล้วบอกว่า
"มาลองดูกันอีกคราว"
"แต่คราวนี้" หล่อนกระซิบ "เราจะขอให้ได้ลูกสาว"
